အေဖာ္မဲ့့ငွက္တေကာင္ရဲ႕...ဘဝ ( ယဥ္ထြန္း )

ပန္းခ်ီ ေပါ့အိုင္း

ေမာင္ေရ…
အခုေမာင့္ခ်စ္သူဟာ ဘဝကို အေကာင္းဆံုးျဖတ္သန္းေနပါၿပီေမာင္ရယ္..၊ အခု ‘ျမင့္‘ ေရာက္ ေနတာေလ ေသာင္ရင္းျမစ္ကမ္းနားမွာပါ ေမာင္..၊ ဒီမွာလြိဳင္ကထံု (မီးေမွ်ာပြဲ) ေရာက္ျပန္ ၿပီေလ ေမာင္တေယာက္ ဟို……ႏိုင္ငံမွာ အခုေလာက္ဆို ေနသားက်ေနေရာေပါ႔…။ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ေတြ႕လိို႔ ေမာင္အိမ္ေထာင္က်သြားတာ ေလးလေလာက္ရွိေနၿပီဆိုတာ ျမင့္ သိပါတယ္ ေမာင္ရယ္၊ ဒီကေန႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚလို႕ လိုက္လာတာ၊ ေမာင့္ဘဝ သာယာေျဖာင့္ျဖဴး ေစဘို႔ မီးေမွ်ာရင္း ျမင့္ ရဲ့အလြမ္းေတြကိုပါ ရုတ္သိမ္းရေအာင္လာခဲ့တာ၊ စိတ္ထဲကေတာ့ မေပ်ာ္ပါဘူးေမာင္ရယ္…။
က်မနဲ႔ေမာင္နဲ႔စေတြ႔တာ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္က တန္ေဆာင္မုန္းလမွာပါ၊ က်မက မဲ့ေဆာက္ က…ရံုမွာ..အလုပ္လုပ္ေနတာပါ၊ ဝါသနာပါလို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူးလို႕ က်မတို႔ေျပာရင္ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ခပ္ေပါ႕ေပါ႕ပါပဲ ေအာ္ဟုတ္လားေပါ႕။ က်မ ဒါေတြဂရုမစိုက္ပါဘူး က်မ ဘဝက ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ ေဖေဖဆံုးသြားတယ္၊ ေမေမကကြမ္းယာေရာင္းရင္း က်မတို႔ ေမာင္ႏွမကို ေက်ာင္းထားေပးတယ္၊ ေမာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္နဲ႔က်မ က ေက်ာင္းတက္တယ္။ ေနာက္ က်မဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ တကၠသိုလ္ ဆက္မတက္ႏုိင္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ မဲ့ေဆာက္ေရာက္ၿပီး စက္ရံုမွာအလုပ္လုပ္တယ္၊ အဆင္မေျပဘူး။ ေမေမ့ကိုျပန္ပို႕ ဖို႕ေတာင္ မနည္း..၊ သိၾကတဲ့အတိုင္း ေငြေလ.. က်မ သိသေလာက္ လူကိုအမ်ားဆံုးဒုကၡ ေပးတာ..ေငြပဲ၊ က်မလဲမလြန္ဆန္ႏိုင္ဘူး။ ထားပါ ေတာ့ေလ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဝင္ေငြမ်ားမ်ား ရတဲ့ ရံု.. ဆိုတဲ့အလုပ္ဘဝထဲကို က်မ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။
အိမ္ကို အရင္ကထက္ ေလးဆေလာက္ပို႔ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္လည္းအေနအစား အမ်ားႀကီးသာ တယ္ စက္ရံုမွာလုပ္တာထက္စာရင္ေျပာတာပါ။ ေမာင္နဲ႕စေတြ႕တာေျပာရရင္ က်မ အဲ့ဒီ႕ေန႕ က မဲ့ေဆာက္ရဲလိုင္းမွာ အလွည့္ၾက လာအိပ္ရတဲ့ေန႕ပါ။ က်မတို႕ဒီအလုပ္လုပ္ရတာ ထိုင္းရဲကို ပိုက္ဆံတင္မဟုတ္ဘူး လိုအပ္ရင္သူတို႕နဲ႕ လာအိပ္ေပးရတယ္ တျပားမွမရဘူး ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္က သြားခိုင္းတာ။ လူတိုင္းလဲမသြားရဘူး က်မတို႕ရံုမွာ ရုပ္သိပ္မဆိုးတဲ့၊ ေဆးစစ္ခ်က္ ေထာက္ခံစာရွိတဲ့ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ပဲ အလွည္ၾက သူတို႕လိုရင္ သြားေပးၾကရတာ။ ေျခာက္လၾကာရင္ တခါ ေဆးရံုႀကီးမွာ ေဆးစစ္ရတယ္၊ ေဆးမေအာင္ရင္ အလုပ္ဆက္လုပ္လို႕မရဘူး။ က်မတို႕ အလုပ္ရွင္ထိုင္းက အဲ့ဒါေတာ့ဂရုစိုက္တယ္၊ ထားလိုက္ပါေလ..၊ ေမာင္နဲ႕ေတြ႔ပံုက က်မက မနက္ကြတ္တီယိုစားၿပီးျပန္လာ လမ္းမွာ ဆိုင္ကယ္တစီးကို ရဲကဖမ္းေနတာ၊ သိတဲ့အတိုင္းေလ ေငြညွစ္မလို႕ေပါ႔။ က်မလဲ လွမ္း ေတာ့ၾကည့္ျဖစ္တယ္..။ ျပီးေတာ့ဆက္ေလွ်ာက္ လာတာပဲ က်မတို႔မွာက သူေဌး လုပ္ေပးထားတဲ့ အလုပ္သမားလက္မွတ္ရွွိတယ္ေလ။ ေအးေအးေဆးေဆးေပါ႕ ေဟာ..ျဖစ္ခ်င္ ေတာ့ရွင္ အနားေရာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိတာ၊ ဘသားေခ်ာရဲက ညက က်မနဲ႕.. သူပါ လား..၊ အဲ့ဒီရဲကလဲ ႏႈတ္ဆက္တယ္ က်မလဲဲအလိုက္ သင့္ျပန္ႏႈတ္ ဆက္ရင္း တဖက္က အဖမ္းခံရတဲ့သူကို (ေနာက္က်မရဲ႕..ေမာင္ျဖစ္လာမဲ့ သူ႕ကိုေလ) လွမ္းၾကည့္လိုက္ မိတယ္။


ရုပ္ရည္က သနားကမား ထိုင္းစကားလဲ ေကာင္းေကာင္းမတတ္၊ ဆိုင္ကယ္ျခင္း ထဲမွာလဲ ဟင္းခ်က္ စရာေတြနဲ႕။ ဟုတ္ပါတယ္.. ဒီလူကဗမာပါပဲ၊ သူ႕ဖုန္းကို လဲ ရဲက ယူထားတယ္။ သိတဲ့အတိုင္းပဲေလ.. က်မတို႕ႏိုင္ငံသားေတြဟာ ထိုင္းမွာ ေအာက္က်ရ တာပဲ။ သူ႕မွာပါလာ တဲ့လက္မွတ္ကို ထုတ္ျပေနတာ၊ ဒါေပမဲ့ မရဘူးေလ ထိုင္းမွာ ယာဥ္ေမာင္း လိုင္စင္ မရွိရင္မရဘူး။ က်မလဲ ကိုယ့္အလုပ္မဟုတ္ပါဘူးေလ ဆိုၿပီးဆက္ေလွ်ွာက္သြားမလို႕ပဲေလ၊ သူ႕ကိိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာေတြ႕ရတယ္။ ေရွးေရစက္ဆိုတာ မွန္သလား မဆိုတတ္ပါဘူး…။
က်မသူ႕ကို ကူညီခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားတယ္္။ နင့္မို႕ရင္လဲကူညီျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး ဖမ္းေနတဲ့သူက ညက က်မနဲ႕ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးခဲ့တာကလား။ က်မ ခ်က္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီ့ရဲကို ထိုင္းလို ေျပာလိုက္ တယ္၊ က်မကူညွိေပးရမလားလို႕..၊ ရတယ္တဲ့.. ဟုတ္တယ္ေလ ထိုင္းရဲေတြ လိုခ်င္ေနတာ ပိုက္ဆံပဲ။ ၿပီးေတာ့သူတို႕က ဆိုင္ကယ္ကို ဟိုရွာသလိုလို ဒီရွာသလိုလို လုပ္ေနၾကတယ္။ က်မသေဘာေပါက္လိုက္တယ္ေလ ဒီေတာ့..ရွင့္မွာ ပိုက္ဆံ ၂၀၀ ေလက္မပါဘူူးလား၊ က်မေျပာေပးမယ္.. ရဲစခန္းေခၚသြားရင္ပိုေပးေနရလိမ့္မယ္၊ လို႕ဆိုေတာ့ က်ေနာ္မွာ ဘတ္၄၀ ပဲက်န္ေတာ့တယ္ဗ်ာ၊ ရံုးမွာခ်က္ဘို႕ ေစ်းသြားဝယ္ၿပီးျပန္လာတာ။ ေနပါအံုးရွင္က ဘယ္မွာေန တာလဲ ဆိုေတာ့.. သူက်မကို တခ်က္အကဲခတ္ရင္း… ထံုေထာင္ထဲက …… ရံုးကပါတဲ့။ သူေျပာတာ ကူညီေစခ်င္တဲ့သေဘာပါပါတယ္။ (အဖမ္းခံရမွာ ေၾကာက္တာလဲပါမွာေပါ႕) က်မၾကားဘူးတယ္၊ အစိုးရအတိုက္အခံေတြ မဲ့ေဆာက္မွာရွိတယ္္ဆိုတာ။ က်မတို႕နဲ႕စကား ေျပာဘူးတာကေတာ့ က်မ စာအုပ္သြားသြား ငွားဖတ္ေနၾက စာၾကည့္တိုက္ကအမေတြပဲ။ အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔လိို႔ေျပာတာပါပဲ၊ သေဘာ ေကာင္းၾကပါတယ္၊ က်မတို႕က စာအုပ္သြားငွားဖတ္ ရင္းသိေနၾကတာပါ။ က်မလဲေလ ဘာေၾကာင့္မသိပါဘူး ထိုင္းရဲကို က်မတို႕ရြာကပါလို႕ေျပာၿပီး ေငြ ၁၀၀ ေပးလိုက္ပါေရာ။ ဘသားေခ်ာေတြ ပိုက္ဆံ ၁၀၀ ယူၿပီး ဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္ သြားၾကတာပဲ.. ေသျခင္းဆိုး ေတြလို႕ စိတ္ထဲကက်ိတ္က်ိန္ဆဲလိုက္ေသးတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ အခုလိုကူညီတာ၊ ဘယ္မွာေနတာလဲဆိုေတာ့ ဘတ္ႏူဝါ ဘက္မွာ ေနတာ ဟုတ္လားက်ေနာ္လဲအဲ့ဒီ့ဘက္မွာပဲ လာအမ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ က်ေနာ္ လိုက္ပို႕ေပးမယ္တဲ့ ဘသာေခ်ာအခုမွ စကားေျပာႏိုင္တာေျဖာင့္လို႕။ က်မစိတ္ထဲေတာ့ သူစကားေျပာတာ ဆြဲေဆာင္မႈရိွတယ္လို႕ထင္မိတယ္ အဲ့ဒါေမာင္နဲ႔စေတြ႕ရတဲ့ အျဖစ္ပါ ဆက္ေျပာရအံုးမယ္ သူက ဆိုင္ကယ္ေမာင္းလာရင္း လၻက္ရည္ဆိုင္တဆိုင္ကို ဝင္လိုက္တယ္။ လာပါ အစ္မ တဲ့က်ေနာ္ေက်းဇူးတင္လို႕ပါတဲ့ မလိုပါဘူး လို႕ဆိုေတာ့ က်ေနာ္လဲဘာမွ မစားရေသးဘူးတဲ့ သူစကားေျပာတာရိုးတာေလးၾကည့္ၿပီး ေခါင္းညိမ့္လိုက္မိတယ္။ သူနဲက်မနဲ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္ထဲ ဝင္လာေတာ့ လူတခ်ိဳ႕က အကဲခတ္တယ္၊ က်မအခုမွသတိ ထားမိတယ္ သူအထဲမွာခံဝတ္လာတဲ့ အကၤ်ီီက HIV တိုက္ဖ်က္ေရး၊ က်မဝတ္လာတာလဲ အတူတူပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါလားေနာ္။္ သူေတာ့ဘယ္လိုရတာလဲမသိဘူး က်မက (SAW) အဖြဲ႕က လာၿပီးက်မတို႕ရံုမွာ ပညာေပးလာရင္းနဲ႕ ေပးသြားတာ၊ က်မဝတ္လာတာက မဲ့ေဆာက္က ဗမာမိန္းခေလးေတြထဲမွာဆို အဆင့္မဆိုးဘူးလို႕ေျပာလို႕ရတယ္။ ေနာက္က်မက ဆံပင္လဲ ေျဖာင့္ထားတာ ရံုမွာလုပ္တယ္ဆိုေပမဲ့ က်မတို႕သူေဌးက ဝတ္စားတာ ေသသပ္မွ ႀကိဳက္တာ အခုက်မအသက္က ၂၅ ႏွစ္ ရံုမွာလုပ္တာ တႏွစ္ခြဲေလာက္ရွိေနၿပီ။ က်မအဲ့ဒီ့ရံုမွာ အလုပ္ရတာ က်မရုပ္နဲ႕ ခႏၱာကိုယ္ ေျပျပစ္မႈေၾကာင့္လဲပါတယ္၊ အတူတူထိုင္လိုက္မွ ေသေသ ခ်ာခ်ာၾကည့္ မိတာ သူကအသားလတ္လတ္ အရပ္က အတန္ငယ္ျမင့္တယ္ အထူးသျဖင့္ သူ႕မ်က္လံုး ေတြမွာ ဆြဲေဆာင္မႈပါတယ္ (က်မထင္ေနတာလဲဲျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္)။ က်မက.. ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အေပ်ာ္မယ္လုပ္ေနေတာ့ အေတြ႕အႀကံဳေတာ့ မ်ားတယ္၊ ဒါေပမဲ့ က်မဘဝမွာ ရည္းစား တေယာက္ပဲ ထားခဲ့ဘူးတယ္ ၁၀ တန္းတုန္းကပါ…၊ အခုေမာင့္ကို ေတြ႔တာက ဒုတိယ အႀကိမ္ေပါ့ (ေနာက္မွ က်မျပန္ေတြးတယ္ က်မအဲ့ဒီ့ကတည္းက ေမာင့္ကို စိတ္ဝင္စားခဲ့ တာျဖစ္မယ္)။ ေမာင့္နံမည္က ျမင့္စိုးသူတဲ့ အကိုတေယာက္နဲ႕ပါတ္သက္ၿပီး ဒီဘက္က အဖြဲ႕ေတြကိုေရာက္ခဲ့တာတဲ့ တတိယ ႏွစ္ YIT တက္ေနတာတဲ့ သူ႕အေၾကာင္း ေတြကို အဲ့ဒိလို မိတ္ဆက္ပါေရာ က်မရင္ထဲမွာ တမ်ိဳးႀကီးခံစားလာရတယ္ သူနဲ႕ငါ ရြယ္တူ ေလာက္ရွိမယ္၊ သူကတကယ္လူေတြအတြက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ အဖြဲ႕ေတြမွာလုပ္ေနတယ္ ငါၾကေတာ့….. က်မ အေတြးရပ္လိုက္တယ္။ အေဒၚ တေယာက္နဲ႕ေနတာ မဲ့ေဆာက္ေစ်းထဲ မွာ အေဒၚ႕ဆိုင္ရွိတယ္ ဘာညာေပါ႕ ရႊီးလိုက္မိတယ္၊ သူကေခါင္းညိမ့္တယ္ က်မနံမည္ေမး တယ္ က်မသူ႕ကို အမွန္အတိုင္း အေမေမြးတဲ့နံမည္ ေျပာျပလိုက္တယ္၊ ျမင့္ျမင့္ႏိုင္လို႕။ အမက တယ္ဟုတ္ပါ လား ခုနကရဲေတြနဲ႔က အသိေတြလား တဲ့ က်မရွက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခတ္တည္တည္နဲ႔ပဲ အင္းေစ်းထဲက အေဒၚ့ ဆိိုင္မွာ လစဥ္ေၾကးလာ ေကာက္ ေနၾကမို႕လို႕ပါလို႕ ေျပာသာေျပာလိုက္ရတာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး အားနာသြား သလိုမ်ိဳးပါ ခံစားလိုက္ရတယ္။
က်မအဲ့ဒီေန႔က အိပ္လို႔မေပ်ာ္ျဖစ္ရတယ္ ေအာ္..ငါတို႔ဘဝက လတ္တေလာအေျခအေနကိုပဲ ေျဖရွင္းေနတာပါကလား၊ တကယ္တန္းအိမ္ေထာင္ရက္သားၾကရင္ ဘဝကိုဘယ္လိုရပ္တည္ မလဲ စတာေတြ စံုေနတာပါပဲ။ ျမင့္စိုးသူ ကိုလိမ္ေျပာလိုက္ရတာကိုလဲ လိပ္ျပာမလံုသလို ခံစား ေနရတာ ဘာေၾကာင့္မွန္းက်မစဥ္းစားလို႔ အဲ့ဒီတုန္းကမရခဲ့ပါဘူး၊ ေမာင့္အေၾကာင္း (ျမင့္စိုးသူ) ဆက္ရရင္ က်မတို႔ ဖံုးအဆက္အသြယ္ရသြားၾကတယ္။ က်မေလ ေမာင့္ဆီက (သူနဲ႔က်မ ခ်စ္သူေတြမျဖစ္ေသးပါဘူး) ဖံုးလာရင္ အလိုလိုရႊင္ျပေနတာေလ၊ အလုပ္အတူလုပ္တဲ့ သူေတြ ကေတာင္ က်မကိုက်ိတ္ပံုးတဲ့ စၾကတယ္၊ တခါက ေမာင့္ကိုေတြ႔ခ်င္လို လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ သူေရာက္လာတယ္ က်မသူ႕ကိုေတြ႕လိုက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ တမ်ိဳးေလးျဖစ္ သြားတယ္ က်မသိလိုက္ပါတယ္..က်မသူ႕ကို…ခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာ။ သူလဲေပ်ာ္ေန တဲ့ပံုေတြ႕ရ တယ္ က်မအားတက္မိတာေပါ႕ ဒီလိုနဲ႕ ေမာင္နဲ႕က်မရင္းႏွီးမႈေတြပိုလာခဲ့ၾကတာ၊ က်မဘယ္ လိုလုပ္ရမလဲ ေမာင္ကက်မဘဝကို သိေသးတာမဟုတ္ဘူး သိသြားရင္ေကာ …က်မကိုသူ
ခ်စ္ပါအံုးမလား…က်မကေရာ လက္ရွိဝင္ေငြနဲ႔ု..အလုပ္ကိုစြန္႕လိုက္ရင္.. အေမ နဲ႕ေမာင္ ေလးေတြကို ေထာက္ပံႏိိုင္ဘို႕။ အခုဆိုေမာင္အႀကီးေကာင္ေလးက ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ေကာလိပ္ တက္ေနတာ၊ အငယ္ေကာင္က ၁၀ တန္း ဒီေက်ာင္းစရိတ္ေတြအတြက အေမဘယ္ လိုရုန္း ကန္ႏိုင္မွာလဲ ေမာင့္ဘဝကသန္႕တယ္ က်မကမသန္႕ရွင္းတာ….။
ဒါေပမဲ့ရွင္ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္ကို ဘာနဲ႕မွတားဆီးလို႕မရခဲ့ပါဘူး။ က်မေလ ပိုသတိ ထားလာခဲ့ရတယ္ သြားတာ၊လာတာ အလုပ္လုပ္တာကအစ ေမာင္လံုးဝမသိႏိုင္ေအာင္..ေပါ႕ ေမာင္ကမသိရွာပါဘူး။ က်မနဲ႕သူခ်စ္သူေတြျဖစ္တာကိုေတာင္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က လြဲရင္ ဘယ္သူမွွေပးသိတာမဟုတ္ပါဘူး၊ က်မေလေမာင့္ေနာက္ကေန ဆိုင္ကယ္လိုက္စီး ရတာ..ေမာင္နဲ႕စကားေတြေျပာရတာ..ေနာက္ဆံုးရွင္ ေမာင္အနမ္းေလးေတြ ေပးတာကအစ သိပ္သာယာခဲ့တာကလား…။ ေအာ္ အခ်စ္..အဲ့ဒါအခ်စ္ပါလားေနာ္..ေနာက္က်မ ေမာင့္ကို ပိုေလး စားရတာက ေမာင္ကေလက်မတို႕လိုမဟုတ္ဘူး၊ ႏိိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြေတာ္ေတာ္ သိတယ္ သူေျပာျပမွ က်မတို႕ဟာ တကယ္ေတာ့စံနစ္ဆိုးရဲ႕ သားေကာင္ေတြျဖစ္ေနရတယ္ ဆိုတာ က်မ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ေမာင္ဆက္သာလုပ္ ေမာင္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္က ျမင့္ ျမတ္ပါတယ္လိို႕၊ က်မေလ ေမာင္လိုအပ္တာမွန္သမွ် ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လိုက္ေရာကူညီခဲ့ တယ္။ တခုေတာ့ ရွိတယ္ က်မခႏၱာကိုယ္ကိုေတာ့ က်မလံုးဝျဖဴစင္သန္႕ရွင္းတဲ့ေန႔ က်မနဲ႕ ေမာင္နဲ႔လက္ထပ္ တဲ့အခ်ိန္အထိေပါ႕။ က်မက ေမာင့္ကိုတန္ဘိုးထား ေမာင္နဲ႕ လက္တြဲၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ဘဝကို အေကာင္းဆံုးတည္ေဆာက္ၿပီး၊ ေမာင့္ကိုပါရမီျဖည့္ခ်င္တာ ဒါေၾကာင့္က်မ ထိမ္းသိမ္းခဲ့တာပါ.. အဲ့ဒါေမာင့္ကိုသိတ္ခ်စ္လြန္းလို႕ပါေမာင္ရယ္..။
ကံၾကမၼာ..ဆိုတာဟာေလ က်မတို႔လိုလူေတြအတြက္ သိတ္ဘက္လိုက္တတ္ၾကတာပါလား… ။ ေနာ္ ေလာကမွာေလအေကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဆိုးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဘဝထဲကုိ ဝင္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ဝင္ေရာက္တတ္ပါလားေနာ္။ က်မနဲ႔ေမာင္နဲ႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္လာတာ ၁၀ လေလာက္ရွိေနပါၿပီ က်မလဲ ေမာင္နဲ႕လက္တြဲၿပီးေတာ့၊ ဘဝတခုကို ထူေထာင္ဘို႕စဥ္းစားလာတယ္။ ဟုတ္တယ္ ေလ လူ႕ဘဝမွာ ပိုက္ဆံေၾကာင့္ ဘဝကို ဒီအထိဆြဲခ်မိခဲ့တဲ့ က်မကိုယ္က်မလဲ၊ ငါ႕ႏွယ္ေနာ္ ငါလူည့ံံျဖစ္သြားတာပါကလားလို႔။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ငါခ်စ္တဲ့ေမာင္၊ ဟုတ္တယ္ ငါဒီဘဝကို ေမာင္ ေျပာတဲ့စကားနဲ႔ေျပာရရင္၊ ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲပစ္ရမယ္ေပါ႕။ က်မကသာ ဒီလို ဘဝကို ျပဳျပင္ ေျပာင္လဲၿပီး ေမာင္နဲ႕လက္တြဲဘို႔စဥ္းစားေနတာ ကံၾကမၼာက ခြင့္မျပဳခဲ့ပါဘူးရွင္၊ က်မမွာ ေလ HIV ပိုးေတြ႕တယ္တဲ့၊ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလရွင္ က်မေလ ဘဝကိုေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ၿပီး… ေမာင္နဲ႔..က်မ..က်မေလကိုကိုယ္ကိုေတာင္ အဆံုးစီရင္ခ်င္စိတ္ေပါက္ပါတယ္ရွင္၊ ဘဝရယ္.. က်မေလ စိတ္သိတ္ထိခိုက္လြန္းလို႔…။
က်မအလုပ္ထြက္ရတယ္ က်မမွာပိုက္ဆံနည္းနည္းရွိေတာ့ အိမ္ခန္းေလးတခန္းအရင္ငွား လိုက္တယ္၊ က်မတေယာက္တည္းပဲေနခ်င္ေတာ့တာကိုး။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အားေပးပါတယ္ အနာသိရင္ေဆးရွိပါတယ္တဲ့၊ အနာသိၿပီးေဆးမရွိေတာ့ေကာ..။က်မစိတ္ ေတြ.. ဟုတ္တယ္ က်မေလစိတ္ေတြကို ထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေအာင္လုပ္ရမယ္၊ က်မစိိတ္ကိုေလ်ာခ် လိုက္တယ္ က်မဘယ္သူနဲ႕မွအေတြမခံပဲ အေရးအေၾကာင္းဆို လူေတြရဲ႕ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့အတိုင္း က်မ ျမတ္စြာဘုရားကိုအားကိုးလာမိတယ္။ က်မနဲ႕ရင္းႏွီးတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက က်မကို တရားထိုင္ဘို႕ ေျပာတယ္၊ က်မတရားထိုင္တယ္ ႏွစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်မေနသား နည္းနည္းက်လာတယ္။ ျဖစ္လာမွေတာ့ ေလာကဓံကို ခါးစည္းခံံရုံပါပဲလို႕ စိတ္ေလးနည္းနည္း ထားတတ္လာပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ရွင္ က်မေမာင့္အေၾကာင္းေတြးတိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္၊ ေမာင္အခုေလာက္ဆို က်မကိုရွာေနေရာမယ္ က်မဒီဘဝနဲ႕ ေမာင့္ကိုဘယ္လိုလုပ္ လက္တြဲရမ လဲေမာင္ရယ္။ က်မေၾကာင့္ေမာင္…အို.. က်မေလ.. ရင္နဲ႕အမွ် ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္ေမာင္ရယ္၊ တကယ္ေတာ့ က်မရဲ႕ အိမ္မက္ကမၻာေလးၿပိဳကြဲခဲ့ရတာပါေမာင္ရယ္…။
က်မဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ေမာင့္ကိုအေတြ႔မခံေတာ့ဘူးလို႕၊ ေမာင့္ကိုေတြ႔ခ်င္ေနတဲ့စိတ္ေတြကို က်မရဲ႕ ကြဲေၾကေနတဲ့ ေဟာ့ဒီရင္ပတ္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားလိုက္ပါေတာ့မယ္္။ က်မေနာက္ဆးံုအ ေနနဲ႕ ေမာင့္ဆီကိုဖံုးေခၚလိုက္တယ္…။ ေမာင္… ဟာ ျမင့္ကြာ ဘယ္ေပ်ာက္သြားတာလဲ ေမာင္ ျဖင့္ရွာလိုက္ရတာကြာ၊ ေမာင့္အသံက က်မရင္ကို ဆို႕နင့္ မြေခ် ပစ္လိုက္သလိုပါပဲ.. ေမာင္..။ ျမင့္နဲ႔လက္ထပ္ဘို႔ လူႀကီးေတြကိုေျပာထားၿပီးၿပီတဲ့၊ ထပ္မံၿပီးေၾကမြရျပန္ပါေပါ႕ေမာင္ရယ္..။ က်မအံကိုတင္းတင္က်ိတ္ထားၿပီး မယိုင္လဲသြားေအာင္ မနည္းအားယူထိမ္းထားရတာပါ၊ က်မ ေနာက္ဆံုးအားယူၿပီး ေမာင့္ကိုတခြန္းပဲေျပာလိုက္ႏိုင္ပါတယ္….၊ ေမာင္…… က်မကိုေမ့လိုက္ပါ ေတာ့ လို႔…။
ဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ က်မ နယ္စပ္ကထိုင္းရြာေလးတရြာမွာ က်မအသိတေယာက္နဲ႔ သြားေနရင္း၊ ထိုင္းသူေဌးတေယာက္ဆီမွာ လယ္ယာလုပ္သားဘဝနဲ႕ က်မဘဝကိုက်မဘာသာ ကုစားေနမိ ေတာ့တယ္။ တႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ က်မငွက္ဖ်ားအႀကီးအက်ယ္ ဖ်ားပါေလေရာ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်မ မဲ့ေဆာက္က ဆရာမစင္သီယာေမာင္ရဲ႕ေဆးခန္းကိုေရာက္လာတယ္၊ ငွက္ဖ်ားပိုးကိုေသြးေဖာက္စစ္ရင္းနဲ႕ က်မေသြးကိုထပ္မံဓါတ္ခြဲၾကည့္ရာကေန HIV ပိုးရွိေနတာ ေဆးခန္းကသိသြားတာေပါ႕။ ဆရာမေတြကအားေပးပါတယ္ အားမငယ္ပါနဲ႕တဲ့၊ ဒီမွာအမ်ိဳး သမီးေတြကို ကူညီီေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ SAW အဖြဲ႕ဆီကိုပို႕ေပးမယ္တဲ့။ ေအာ္..ေမာင္ေရ.. ဒီအဖြဲ႕ဆီကရတဲ့ အက်ီၤေလးဝတ္တဲ့ေန႔က ေမာင္နဲ႕စဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကတာေနာ္၊ က်မသိတာေပါ႕ သူတို႕က ခေလးေတြ၊ ခိုကိုးရာမဲ့ေတြ၊ HIV ပိုးစြဲကပ္ေနတဲ့ အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေနတာေလ။ က်မဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ဟုတ္တယ္ ငါဟာ လူ႕ေလာကႀကီး မွာ အဓိပၸါယ္မဲ့ေနသြားမလား၊ ရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အက်ိဳးရွိရွိေနသြားမလား၊ က်မဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကိုခိုင္ခိုင္မာမာခ်လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ က်မေျခလွမ္းေတြက SAW အဖြဲ႔ရဲ႕ save house လို႕ေခၚတဲ့ ေဂဟာာေလးဆီကိုသာ….။
အခုေတာ့က်မေလ က်နဲ႕ဘဝတူ ေရာဂါအေျခအေနေတြဆိုးတဲ့ တျခားအမ်ိဳးသမီီးေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္တဲ့သူတေယာက္ ျဖစ္လို႕ေနပါၿပီေမာင္ရယ္..။ တရက္ေစ်းထဲမွာ အမွတ္မ ထင္ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ေတြ႕လို ေမာင္ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ အိမ္ေထာင္ ရက္သားက်သြားၿပီဆိုတဲ့အၾကာင္း သိရပါတယ္ေမာင္ရယ္။ ျမင့္… ေမာင့္အတြက္ဝမ္းေျမာက္ ပါတယ္ ေမာင္ရယ္..ေမာင္ကေတာ‘့ျမင့္‘ ကို သစၥာမရွိတဲ့သူလို႕ ထင္ေနမွာပါ။ ရပါတယ္ေမာင္ ရယ္ ျမင့္..ေလ..အခုဆိုရင္ ဘဝတူေတြကို ျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ လူမႈေရးလုပ္သား တဦးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ျမင့္နားလည္တာေတာ့ေမာင္ရယ္ လူမႈေရးဆိုတာ၊ ႏိုင္ငံေရးစံနစ္ရဲ႕ အေျခခံ ေလးေတြလို႕ လုပ္ရင္းနဲ႔သိလာရတယ္ ဒါေၾကာင့္ ဒီဘဝနဲ႕ပဲ ျမင့္ရဲ႕ဘဝ တေန႕အဆံုးသတ္တဲ့ အထိ ေနထိုင္သြားပါေတာ့မယ္ေမာင္။ ေမာင့္ကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ေတြကိုလည္း လူမႈေရးလုပ္ငန္း ေတြမွာ တစ္တတ္တစ္အားလုပ္ကိုင္ေနရင္း ေနတတ္လာပါၿပီေမာင္ရယ္….။
ညီမေရ..ျမင့္ သြားၾကရေအာင္ေလ၊ အတူတူလာတဲ့ အေဖၚအမႀကီး မေမၾကည္ လွမ္းေခၚမွပဲ က်မဘယ္ေလာက္အထိ အေတြးေရယာဥ္ေၾကာမွာ ေမ်ာေနမိသလဲမသိေတာ့ပါ။ ဘာလဲ.. ညီး ေမာင့္ကို လြမ္းေနတုန္းပဲလားေဟ့၊ မဟုတ္ပါဘူးအမႀကီးရယ္..၊ က်မအမႀကီးအေမးကိုျပန္ေျဖ ရင္း ေသာင္ရင္းျမစ္ကမ္းကေန ျပန္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ရံုးနားေရာက္ေတာ လၻက္ရည္ ဆိုင္က ႏႊဲ႔ယဥ္ဝင္း သီဆိုထားတဲ့သီခ်င္းေလးက က်မႏွလံုးသားထဲအထိ ျပန္ႏွံဝင္ေရာက္လာ ခဲ့ပါတယ္ရွင္…။

ေမာင္လိုအင္ေတြကိုxxxxx
ညိဳညင္တာမရွိဘူးxxxxxမxကxခြင့္လႊတ္ခဲ့တယ္xxxx- ေမာင့္အတြက္နဲ႕မႏွလံုးသားxxxေျမ့ေျမ့
ကၽြမ္းၿပီကြယ္xxxx-xxxx

ဟူ၍သာ…..။

(မဲ့ေဆာက္ရွိ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေလးဦးရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕အား မွီျငမ္းဇာတ္အိမ္ဖြဲ႕ပါသည္။)


က်ိဳးစားပါအံုးမည္။
ယဥ္ထြန္း

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ>>>

ေျမဇာျမက္... တပင္... ခၽြန္း

(၁)
က်မရဲ႕ အိမ္ျပန္လမ္းက မေခ်ာေမြ႕ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်မအိမ္ျပန္ခြင့္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသိက အရာရာကိုသည္းခံႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၾကပ္ညွပ္ေနတဲ့ကားႀကီးထဲမွာ လူေတြရဲ႕သက္ျပင္း ခ်သံေတြက တိုးတခါ၊ က်ယ္တလွည့္ပါပဲ။ လူမ်ဳိးစံု၊ ဘဝမ်ဳိးစံု၊ အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးစံုနဲ႕ က်မတို႕ရဲ႕ ေနထိုင္ရာေဒသကို ျပန္ၾကရမဲ့သူေတြက ဘာျဖစ္လို႕မ်ား သက္ျပင္းဒီေလာက္ခ်ေနၾကတယ္ ဆိုတာ က်မနားမလည္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ထဲက ခြဲခြါခဲ့ရတဲ့ က်မရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမကို ဒါပထမဆံုး ျပန္ေရာက္ဖို႕အခြင့္အေရးပါပဲ။ ဘယ္သူေတြဘာျဖစ္ေနေန က်မကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါတယ္။
‘မဗုိက္ကို ဆြဲတင္ေပးလိုက္ပါအံုး’ ဆိုတဲ့အသံနဲ႕အတူ လူတစ္ေယာက္က က်မလက္ကို ဆြဲၿပီး ေလွေပၚေရာက္ဖို႕ကူညီေပးပါတယ္။ က်မ..ရင္ထဲမွာ က်င္ခနဲေနေအာင္ ဝမ္းသာစိိတ္ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါ.. ပထမဦးဆံုး လူေတြရဲ႕ ဂရုဏာတရားကို က်မခံစားရျခင္းပါ။ ဒါ.. က်မရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမက ပထမဦးဆံုး ႀကိဳဆိုလိုက္တဲ့ ေႏြးေထြးမႈပါလား။ အိမ္အျပန္လမ္းအတြက္ က်မမွာ ခြန္အားေတြရလိုက္ပါၿပီ။ ေမြးရပ္ေျမမွာ ပထမဆံုးေျခခ်ခြင့္ရတဲ့ေနရာက ျမဝတီတဲ့။ ေလွေပၚကဆင္းလိုက္သည္ႏွင့္ ဆိုးဝါးလွတဲ့အတိတ္ကျဖစ္ရပ္ေတြကို ဒီကမ္းစပ္မွာပဲအၿပီးတိုင္ ျမဳပ္ႏွံခဲ့ၿပီး လူသစ္၊ စိတ္သစ္၊ ဘဝသစ္နဲ႕ ေမြးရပ္ေျမမွ မိဘ၊ ေမာင္ႏွမေတြထံ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ျပန္မည္ဟု က်မ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

ျမဝတီၿမိဳ႕ဆိုတာ အတူလာၾကတဲ့ခရီးေဖာ္ေတြေျပာလို႕ သိခဲ့ရေပမဲ့ က်မနဲ႕ေတာ္ေတာ္ စိမ္းပါတယ္။ သူတို႕နဲ႕အတူလိုက္ရင္း က်မဘယ္ကိုစၿပီး သြားရမလဲဆိုတာစဥ္းစားရင္း၊ သူတို႕ဘယ္သြားၾကမလဲဆိုတာကိုလည္း က်မစံုစမ္းၾကည့္ပါတယ္။ လူအမ်ားစုသြားၾကတာက ရံုးခန္းလိုေနရာမ်ဳိိးေလး။ ခရီးသြားလက္မွတ္ လုပ္ရမဲ့ေနရာထင္ပါတယ္။ က်မလည္းအမ်ား နည္းတူလက္မွတ္လုပ္ဖို႕တန္းစီလိုက္ပါတယ္။ အနားရွိေနသူတေယာက္ကို ဘယ္သြားမွာလဲ လို႕စပ္စုလိုက္မွ ေလွတတန္နဲ႕လာခဲ့တဲ့ခရီးကို တံတားကတဆင့္ျပန္သြားၾကမလို႕တဲ့။ က်မ အေတာ္ေလးအံ့ၾသသြားရၿပီး တန္းစီေနရာက ျပန္ထြက္လိုက္ရပါတယ္။ ဘာလုပ္မွာလဲ။ ဘာလို႕ အဲ့ဒီေနရာကို ျပန္သြားရမွာလဲ။ လူေတြကို က်မနားမလည္ေတာ့ဘူး။ က်မဆက္ရမဲ့ ခရီးအတြက္က်မျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္မွ သြားရမဲ့ခရီးက က်မရဲ႕အသိဥာဏ္ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ေထာင့္တေနရာမွာ ဝိုးတိုးဝါးတား။ အိမ္ကေလးနဲ႕ ၿခံဝင္းက ေလးသာအသိဥာဏ္ထဲမွာ မွတ္မိေနေပမဲ့၊ ဘယ္ေနရာဘယ္အရပ္မွာရွိသလဲဆိုတာ က်မမသိ။ က်မေနခဲ့တာဘာရြာပါလိမ့္။ ဘယ္လိုခရီးဆက္ရမလဲဆုိတာထက္ ေလာေလာဆယ္ ဘယ္မွာ တည္းရမလဲဆိုတာက ပိုအေရးႀကီးေနလို႔ ျမင္ေနရတဲ့ေစ်းတန္းေလးထဲလွမ္းဝင္လိုက္ပါတယ္။

ခရီးသြားတယ္ဆိုတာကလည္း ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာဆိုတာတိတိက်က် ရွိမွ သြားလို႕ ရမွာေလ။ က်မအိမ္ျပန္ခ်င္ေပမဲ့ အိမ္ဘယ္မွာဆိုတာကိုမသိလို႕ လူတခ်ဳိ႕က က်မကိုရူးေၾကာင္ ေၾကာင္ျဖစ္ေနတယ္လို႕ ထင္ၾကတယ္။ ဘာမွတိတိက်က် အကူအညီမေပးႏိုင္ၾကဘူး။ က်မမွာ ပါလာတဲ့ေငြေလးက တည္းခိုတဲ့အခေပးရလို႕ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး။ ေငြမရွိဘဲနဲ႕ေတာ့ အိမ္ျပန္ လို႕မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ အိမ္မျပန္ႏိုင္ေသးခင္ အလုပ္တခုခုလုပ္ေနမွ က်မအတြက္အဆင္ ေျပမွာ။ အလုပ္လုပ္ဖို႕အကူအညီေတာင္းေတာ့ တည္းခိုတဲ့အိမ္က ေကာက္စိုက္တတ္လားတဲ့။ သမာအာဇီဝအလုပ္ဆို ဘာမဆိုလုပ္ႏုိင္ေပမဲ့ သံုးရက္တည္းနဲ႕ က်မအလုပ္ျပဳတ္ခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ က်မကိုယ္ေပၚက ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေၾကာင့္တဲ့။ ဒီ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း က်မ ေသေသခ်ာခ်ာ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္တာေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဝန္ထုပ္ကို ျဖဳတ္ခ်လိုက္ဖို႕ က်မ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါဟာလဲ က်မရခဲ့တဲ့ ဒုကၡတခုပဲေလ။ ရွိတဲ့ေငြကေလးနဲ႕ သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရာမွာ ဒီဝန္ထုပ္ကို ဖ်က္ခ်ႏိုင္ဖို႕ စံုစမ္းၿပီး အဲ့ဒီေနရာကို က်မေရာက္သြားတယ္။
အမိုးကလည္းမလံု၊ အကာကလည္းဖယိုဖရဲနဲ႕။ တဲသာသာအိမ္ေလးရဲ႕ တခုတည္း ေသာအခန္းေလးထဲမွာ က်မတပတ္ေလာက္ေနရတယ္။ အိမ္ရွင္က ေဒၚဘုမ… တဲ့ ။ က်မမွာ ပါလာတဲ့ေငြ အားလံုးနီးပါး အဲဒီမွာကုန္ပါေတာ့တယ္။ က်မ မမႈပါဘူး။ သူကက်မကို ကူညီ ေနတာေလ။ ဒီဝဋ္ဒုကၡကလြတ္သြားရင္ က်မဘာမဆိုျပန္လုပ္ႏိုင္တာပဲ။ ေငြကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိး နဲ႕ရွာခဲ့ရဖူးတဲ့သူပဲ။ က်မအသက္ ၅ ႏွစ္အရြယ္ကတည္းက ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡေတြဟာ အခုခ်ိန္ထိ မၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ေသးပါလား။

(၂)
က်မအိမ္မွာဘာေတြျဖစ္ခဲ့တာလဲ။ အဲ့ဒီညကအေဖနဲ႕အေမကျပန္မလာလို႕ ေမာင္ႏွမ ေတြေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕နဲ႕ အိပ္ၾကရတယ္။ မနက္လင္းေတာ့ လူႀကီးတခ်ဳိ႕က အမကို နင့္တို႕အေဖနဲ႕အေမေသၿပီတဲ့။ ၿပီးေတာ့ က်မကို အေမ့အရြယ္ ေလာက္ရွိတဲ့ မိန္းမႀကီးတ ေယာက္ကသူနဲ႕လိုက္ရမယ္တဲ့။ အမကလည္း လိုက္သြားဖို႕ ေျပာလို႕ အေမ့ကိုေတြ႕ရမယ္ အထင္နဲ႕ က်မလိုက္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမ့ကိုအဲ့ဒီကတည္းက တခါမွမေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ အေမ့ကိုမွမဟုတ္ပါဘူး.. တျခား.. ဘယ္သူ႕ကိုမွမေတြ႕ရေတာတာ ခုခ်ိန္ထိပါ။ က်မ ေတြ႕ခဲ့ရတာေတြကေတာ့….

ဘန္ေကာက္တဲ့.. က်မတို႕ကိုခိုင္းတဲ့ ထိုင္းမႀကီးက ဗမာစကားနည္းနည္းတတ္တယ္။ က်မတို႕ဆိုတာက က်မလို အသက္ ၅ ႏွစ္နဲ႕ ၁၀ႏွစ္ၾကား ဗမာကေလးေတြ။ အားလံုးေပါင္းဆို ၁၂ ေယာက္.. ။ မိန္းခေလး ၉ေယာက္နဲ႕ ေယာက္်ားေလး ၃ေယာက္။ အခန္းတခုတည္းမွာ အားလံုးအတူတူေနရတယ္။ က်မတို႕လုပ္ရတဲ့အလုပ္က လူစည္ကားတဲ့ ေနရာေတြမွာ tissue စကၠဴလိပ္ကေလးေတြလိုက္ေရာင္းရတာ။ ေရာင္းတယ္ဆိုတာက ၾကားေကာင္းေအာင္ေျပာရ တာပါ။ တကယ္ကေတာ့ စကၠဴလိပ္ေလးတခုျပၿပီး ေတာင္းစားရတဲ့ သူေတာင္းစားဘဝပါ။ လူအမ်ားစုကလည္း စုတ္ျပတ္ေပေရေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕လက္ထဲက စကၠဴလိပ္ေတြကို မယူပဲ သနားလို႕ စကၠဴလိပ္ဖိုးထက္တန္ဘိုးရွိတဲ့ေငြကို ေပးသြားၾကတာမ်ားပါတယ္။ မဝေရစာသာ စားရလို႕ ပိန္လွီေနတဲ့ကေလးေတြမို႕ တခ်ဳိ႕က စားစရာေလးေတြေပးတာလည္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေပးလာတဲ့စားစရာကို ယူစားလိုက္မိလို႕ ဆံုးမခံလိုက္ရတာကေတာ့ တသက္မေမ့ႏိုင္စ ရာပါပဲ။ က်မရဲ႕ လက္ဆစ္ေတြဟာ ေဆးလိပ္မီးနဲ႕ အတို႕ခံရတာမ်ားလြန္းလို႕ အမာရြတ္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ က်မသူေတာင္းစားအျဖစ္ ခိုင္းစားခံရတာပါ။ ေတာင္းလုိ႕ရတဲ့ေငြေတြကေတာ့ က်မတို႕ဘာမွ မသံုးရပါဘူး။ က်မတို႕ကိုသူက အခေၾကးေငြနဲ႕ဝယ္ထားရလို႕ တန္ရာတန္ ေၾကးရေအာင္ ျပန္ခိုင္းစားေနတာလို႕ အၿမဲေျပာပါတယ္။ က်မကို ဘယ္သူကေရာင္းစားလို႕ ဘယ္သူပိုက္ဆံရသြားသလဲဆိုတာ က်မမသိေပမဲ့၊ က်မလုပ္ဆပ္ခဲ့ရတာကေတာ့ က်မဘဝ တစ္ခုလံုးပါပဲ။
အားကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ က်မတို႕ဟာ သူ႕လက္ထဲကေနဘယ္လိုမွ လြတ္ေအာင္ေျပးလို႕ မရႏိုင္ပါဘူး။ က်မရဲ႕ခႏၱာကိုယ္ကေန ရသမွ်လုပ္အားခေတြကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိိးနဲ႕ ဖ်စ္ၫွစ္ယူခဲ့ တာ သူ႕လက္ကလြတ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ႀကံသာဆိုလွ်င္အရည္ေျခာက္ခန္းတဲ့ အဖတ္ၾကမ္း ျဖစ္ေနေလာက္ပါၿပီ။ သူ႕လုပ္ငန္းကို ရဲကသိၿပီးအဖမ္းခံရေတာ့မွ က်မတို႕လြတ္ခဲ့ၾကတာ။ သူ႕ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ၁၈ ႏွွစ္ေလာက္ေနခဲ့ရၿပီးတဲ့ က်မဘဝဟာ ဘာအသိဥာဏ္မွမရွွိေတာ့ သလိုပါပဲ။ သူခိုင္းသမွ် ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕နဲ႕ အလုပ္ေပါင္းစံုလုပ္ခဲ့ရေပမဲ့ ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထဲက်ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့လို႕ ဖမ္းတဲ့ရဲကပဲ အကူအညီေပးႏိုင္မဲ့ သူကို ရွာေပးခဲ့ရ တယ္။ က်မခဏကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေဖာ္အလုပ္တေနရာ ရခဲ့ပါတယ္။ က်မအဲ့ဒီမွာ ေအးေအးေဆးေဆးေနခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ရွင္ကလည္း ေအးေဆးတယ္ေလ။ ဘာျပႆနာမွမရွိတဲ့အျပင္ က်မေပ်ာ္ရြင္ခဲ့ရပါေသးတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ က်မေနတဲ့အိမ္က ကားဒရိုင္ဘာ `“ဖိဘြန္း” ေၾကာင့္ပါ။

ဖိဘြန္းက က်မကိုလက္ထပ္ခ်င္တယ္တဲ့။ အရက္သမား ေဖာသြပ္သြပ္မို႕ ယူမဲ့သူမရွိ ေပမဲ့ က်မလိုလူတေယာက္အတြက္ကေတာ့ အတည္တက် လက္ထပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့သူ႕ စကားဟာ အားေဆးတခြက္လိုျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ က်မအရြယ္က မိသားစုဘဝကို တည္ေဆာက္ ႏိုင္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ၿပီေလ။ က်မသူနဲ႕ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ လက္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မသေဌး ကိုေတာင္ အသိမေပးနဲ႕ဆိုလို႕ တုိးတိုးတိတ္တိတ္ လက္ထပ္ထားခဲ့တာ။ က်မတို႕ရွာထားသမွ် ေလးေတြ စုေဆာင္းထားၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘဝ ထူေထာင္ၾကမယ္ေလ။
ကိုယ့္အိုးကုိယ့္အိမ္ေလးနဲ႕ေနရတဲ့ဘဝဆိုတာ က်မငယ္စဥ္က ခဏေလးပဲရခဲ့တာပါ။ အခုခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကိုတိုင္ဖန္တီးခြင့္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ က်မစဥ္းစားရင္းေတာင္ဝမ္းသာမိပါ တယ္။ က်မဒီတသက္ ဒီလိုမိသားစုဘဝမ်ဳိးေလး ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႕ထင္ထားခဲ့မိလို႕ပါ။ မိသားစုဘဝေလးတခုအတြက္ က်မအိပ္မက္မက္ခဲ့ရတာ လပိုင္းေလာက္ပဲၾကာပါတယ္။ ကံၾကမၼာမႈန္တိုင္းက ဖ်က္လိုက္ျပန္တယ္။ က်မမွာကိုယ္ဝန္ရွိလာေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြကေမး လာတယ္။ က်မကေတာ့ ခပ္ရဲရဲပဲျပန္ေျဖလိုက္တယ္ေလ။ က်မေယာက်္ား “ဖိဘြန္း” ဆိုတာ။ ဒါကို က်မရဲ႕သေဌးက ဆိုးဆိုးဝါဝါးလုပ္ရပ္အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး က်မကိုႏွင္ခ်ခဲ့တယ္။ ကံဆိုးမ သြားရာ မိုးလိုက္လို႕ရြာဆိုတာ တကယ္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ က်မအတြက္ကေတာ့ ခံစားရသိပ္ ခက္ပါတယ္။ ဖိဘြန္းေနတဲ့ အခန္းေလးကိုရွာေဖြၿပီး က်မလိုက္သြားေတာ့ စိမ္းစိမ္းကားကားနဲ႕ က်မကိုေမာင္းထုတ္တယ္ေလ။ သူနဲ႕အတူေနလို႕မရဘူးတဲ့။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္မွန္းမသိေတာ့ တဲ့က်မ ရဲစခန္းမွာသြားၿပီးအဖမ္းခံခဲ့ရပါတယ္။ သူတုိ႕ဘာလုပ္လုပ္က်မခံေတာ့မယ္။ ေထာင္ထဲ ဆိုလည္း ေနစရာရွိေသးတယ္ေလ။

(၃)
အိပ္ယာကႏိုးႏိုးျခင္း ခႏၱာကိုယ္က အရိုက္ခံထားရသလိုနာက်င္ေနတယ္။ ေသေသခ်ာ ခ်ာစဥ္းစားလိုက္မွ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ေနတာ တပတ္တိတိရွိေပမဲ့ ဘာမွထူးျခားမလာေသးတာပဲ။ ေသြးနည္းနည္းဆင္းတာေလာက္ပဲရွိတယ္။ က်မဘဝတေလွ်ာက္ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာက်င္မႈေတြက ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းေတြကို ဥေပကၡာျပဳႏိုင္ေနသလိုပဲ။ မိသားစုဘဝေလးဆိုတာကို မရဲတရဲေလး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးေပမဲ့၊ အခု ဝမ္းနဲ႕လြယ္ထားရတဲ့ကေလးကို ဖ်က္ခ်ေတာ့လဲ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းမႈ ေတြျဖစ္မလာပါဘူး။ သာမန္ကိစၥတခုေလာက္ပဲ က်မခံစားခ်က္ရွိိတယ္။ က်မဒီဒုကၡ ေတြကေန ျမန္ျမန္ လြတ္ေျမာက္ခ်င္တယ္။ မေဝးေတာ့ေသာကာလတခုမွာ က်မမိသားစုရွိရာကို ျပန္ေရာက္ေတာ့မွာပဲေလ။ “နင့္ကိစၥက လုပ္လို႕မရေတာ့ဘူး” တဲ့.. ေဒၚဘုမက ေျပာလာတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ “နင့္ဟာက ရင့္ေနၿပီ.. အားလံုးအၿပီးအစီးဆို ေနာက္ထပ္ေငြ တေသာင္းေလာက္ထပ္ကုန္မယ္” တဲ့။ အစကတည္းက ေျခာက္လေက်ာ္ရွိေန တဲ့ ကိုယ္ဝန္ကိုဖ်က္ခ်ေပးႏိုင္တယ္လို႕ အာမခံထားလို႕ ရွိသမွ်ေငြေလး အကုန္ခံၿပီး လာပါ တယ္ဆိုမွ အခုေတာ့ရင့္ေနလိို႕ တဲ့။ ပိုက္ဆံထပ္ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ကဘာဝင္ေငြရွိလို႕ ဘယ္သူကေထာက္ပံ့ေနလို႕လဲ။
တပူေပၚႏွစ္ပူဆင့္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးပဲျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ က်မမွာ ပိုက္ဆံမရွိ၊ ေနစရာမရိွ တဲ့အျပင္ ေရာဂါပါထပ္တိုးလာျပန္ၿပီ။ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးက ပိုက္ဆံမရွိေတာ့လို႕ သူ႕အိမ္မွာလည္း မထားခ်င္သလို၊ ဘာမွလည္းထပ္မလုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့လို႕ က်မေနထိုင္လို႕ ရႏိုင္တဲ့ေနရာကို လမ္းညႊန္ေပးပါတယ္။ အဲ့ဒီေနရာေလးကေတာ့

က်မနဲ႕ေရစက္မကုန္ႏိုင္ဘူးလို႕ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္။ ဘဝရဲ႕ ဆိုးဝါးလွတဲ့ အတိတ္ျဖစ္ရပ္ေတြကို ျပန္သတိမရခ်င္ေတာ့လုိ႕ ေျခဦးေတာင္မလွည့္ေတာ့ဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္ ထားတဲ့ေနရာကို ဒုကၡေတြတပံုႀကီးနဲ႕ ျပန္သြားရဦးမဲ့ က်မရဲ႕ အျဖစ္က တြင္းေရငင္ေနရတဲ့ ေရပံုးတလံုးလို ႀကိဳးတေခ်ာင္းရဲ႕ ခ်ည္ေႏွာင္မႈေအာက္မွာ ျမဳပ္လိုက္ ေပၚလုိက္နဲ႕ သံသရာ လည္ေနတာ ကိုယ္ေရာက္ခ်င္တဲ့ေနရာကို ေတာ္ရံုကံတရားႏွင့္ေတာ့ ေရာက္ႏိုင္မည့္ပံု မေပၚ။ ေဒၚဘုမရဲ႕ ေကာင္းမႈနဲ႕ပဲ မယ္ေတာ္ေဆးခန္းကို က်မေရာက္ခဲ့ရတယ္။ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတဲ့ လူနာေတြၾကားထဲမွာ က်မလည္းေနရာတခုရခဲ့ပါတယ္။ မက်န္းမာေပမဲ့ က်မေနခဲ့ရတဲ့ ေနရာ အားလံုးထဲမွာ ဒီေနရာေလးကေတာ့ သုခရိပ္ၿမံဳေလးတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ က်မအထီးက်န္မျဖစ္ဘူး။ က်မအတြက္သူငယ္ခ်င္းဆိုတာရွိခဲ့တယ္။ ဒီေနရာမွာ က်မ အားမငယ္ရဘူး။ အားေပးတဲ့ဆရာမေတြ အၿမဲရွွိတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဝမ္းေရးအတြက္ မပူရဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ ခ်က္ၿပီးသားထမင္း အရံသင့္စားရတယ္။ ဒီေနရာမွာ ႏွိပ္စက္မႈေတြမရွိဘူး။ လူလူျခင္းေမတၱာတရား ထားၾကတယ္။ ဒီေမတၱရိပ္ၿမံဳေလးရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ က်မေနခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ၾကည္လင္ဧခ်မ္းၿပီီး အၿမဲတမ္းၿပံဳးရိပ္ သန္းေနတဲ့ မ်က္ဝန္းတစံုကိုေတြ႕ရတဲ့အခါ၊ ေမတၱာဓါတ္ေတြနဲ႕ ထံုမြမ္းထားတဲ့ စကားသံတခု ကိုၾကားရတဲ့အခါ ေတြမွာေတာ့ မိခင္ေမတၱာကိုရရွိခံစားရသလို၊ က်မကိုယ္တိုင္မွာလည္း မိခင္စိတ္ေတြ ေပါက္ဖြားလာတတ္ပါတယ္။ က်မရဲ႕ မပ်က္စီးသြားတဲ့ ဗိုက္ထဲက ကေလးကို က်မ ခ်စ္တတ္လာပါတယ္။ သားလား၊ သမီးလား မသိရေသးေပမဲ့ သူ႕ကိုထိခိုက္ေအာင္လုပ္ခဲ့ မိတာကို က်မေနာင္တရမိတယ္။ က်န္းမာစြာေမြးဖြားလာဖို႕ကိုလည္း အၿမဲဆုေတာင္းေနမိ ပါတယ္။ အေျခအေန အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ မေမြးခင္ကတဲက ေရာင္းစားခံၾကရတဲ့ ကေလးေတြထဲ မွာေတာ့ က်မ ကေလးကို အပါမခံေတာ့ဘူး။ မလိုခ်င္ဘဲ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ထားရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြဆီက ကေလးမေမြးခင္ ေငြတဝက္ေပးၿပီး ကေလးေမြးၿပီးတာနဲ႕ က်န္ေငြတဝက္ ကိုေခ်ကာ ကေလးကိုယူသြားၾကသူ၊ ေပးလိုက္ၾကသူေတြရွိေပမဲ့ က်မရဲ႕ ကေလးကိုေတာ့ ဒီိလိုမလုပ္ရက္ေတာ့ဘူး။ အရင္ကစိတ္မ်ဳိးနဲ႕ဆို ကေလးကိုေရာင္း၊ ျပန္စရိတ္လုပ္လို႕ မိဘအိမ္ဆုိတာကို ရွာေဖြဖို႕ပဲ စဥ္းစာမိမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေမတၱာတရားရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ ဒီိလိုလုပ္ရပ္မ်ဳိးကို က်မမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ က်မ ေမတၱာငတ္သလို က်မကေလးကို မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ။

မီးဖြားခန္းထဲမွာ နာက်င္မႈကို အခ်ိန္အတန္ၾကာခံစားရၿပီးတဲ့ေနာက္ က်မဘဝထဲကို ေရာက္လာတာကေတာ့ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးသမီးေလးပါ။ သမီးေလးဟာ အရမ္းကိုခ်စ္စရာေကာင္း ေပမဲ့ သူ႕ေျခေခ်ာင္း၊ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ပူးကပ္ၿပီးပံုပ်က္၊ ပန္းပ်က္ျဖစ္ေနပါတယ္။ သမီးေလးကို သနားၾကင္နာမႈေတြျဖစ္ရေပမဲ့၊ က်မရဲ႕ႏို႕ခ်ဳိကို တိုက္ေႄကြးခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေပမဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ႏို႕မႈန္႕ကိုသာတိုက္ေစခဲ့ပါတယ္။ သနားစရာ သမီးငယ္ေလးကို ဆရာ၊ ဆရာမေတြကလည္း ခ်စ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား ဆရာမ မ်ားကလည္း သမီးေလး အတန္အသင့္အရြယ္ရလို႕ ခံႏိုင္ရည္ရွိလာရင္ ေျခ၊ လက္ ကေလးေတြကို ခြဲစိတ္ကုသေပးမည္တဲ့။ အားလံုးက အခမဲ့ေပမဲ့ ေမတၱာတရားေတြနဲ႕ပါ။ က်မ ဘဝေလး လန္းဆန္းစိုျပည္လာပါၿပီ။

က်မတို႕ သားအမိအတြက္ ေနစရာရွိသလို၊ ေငြေၾကးကေလးလည္းရွာေဖြဖို႕ အခြင့္ရ ထားတယ္။ ေဝးေဝးလံလံသြားလုပ္စရာမလိုပါဘူး။ အမ်ဳိးသမီးလူနာေဆာင္မွာ သန္႕ရွင္းေရး ေလးကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္ရံုနဲ႕ တလတလမုန္ဖိုးေလးရေနတာပါ။ တေဆာင္တည္း ေန မီးေနသည္တခ်ဳိ႕ရဲ႕ အညစ္အေၾကးေပတဲ့အဝတ္ေတြကို ေလွ်ာ္ေပးရင္နဲ႕လည္း ကုသိုလ္ လည္းရ ဝမ္းလည္းဝဆိုတာလို သူတို႕ေပးကမ္းသြားတာေတြဟာလည္း၊ ကိုယ့္အတြက္ အသား တင္ဝင္ေငြေတြပါ။ ဒီေငြေတြနဲ႕ ကိုယ္စားခ်င္တာ စားလို႕ရသလို၊ ကိုယ္ဝတ္ခ်င္တာကိုလည္း ဝယ္ဝတ္လို႕ရတယ္။ က်မ စိုျပည္လွပခဲ့ပါတယ္။
လူ႕စိတ္ေတြကလည္း သိပ္ခက္ပါတယ္။ လူ႕အလိုနတ္မလိုက္ႏိုင္ဆိုတာလို ကိုယ္္လို ခ်င္တာရၿပီးသြားတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္တခုကို လွမ္းေနတတ္တာ လူေတြရဲ႕ေလာဘတရားေတြ လား။ ျပည့္စံုသြားၿပီဆိုတာ မရွိႏိုင္ပဲ၊ လိုေနေသးတယ္ဆိုတာက ဘယ္ေလာက္ရရ အေတာမ သတ္ႏိုင္တဲ့ ေလာဘေနာက္လိုက္ ပုထုဇဥ္လူသားေတြရဲ႕ အာသာဆႏၵ။ က်မလဲ ဒီထဲကလူ တေယာက္ပါပဲ။ ကိုယ္ရေနတဲ့ အခြင့္အေရးထက္ ပိုၿပီးေတာ့လိုခ်င္လာခဲ့တယ္။ လိုခ်င္ေတာ့ ျပဳလုပ္၊ ျပဳလုပ္ေတာ့ရရွိလာပါတယ္။ ရရွိလာတာေတြကေတာ့ ဒုကၡေတြတနင့္တပိုး…
ပိုးဖလံမ်ဳိး၊ မီးကိုတိိုး၊ ကိုယ္က်ဳိးနည္းလွၿပီ… ဆိုတာလို ဒုကၡမီးေတြထဲကိုပဲ က်မတိုးဝင္ေနမိတယ္။ ၾကည္လင္ေအးျမတဲ့ ေရတေပါက္ထက္.. ဓါးသြားေပၚကပ်ားရည္စက္ ကို က်မ တပ္မက္မိခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်ဳိၿမိိန္ျခင္းဆိုတဲ့ အရသာရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ….

(၄)
က်မနဲ႕ သမီးေလးကို ခိုကိုးရာမဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသမီးနဲ႕ ကေလးသူငယ္မ်ားေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ေနရာကို ပို႕ေပးဖို႕ ဆရာမေတြက စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ ဒီေနရာေလးကေန မခြဲႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေနရာေလးက က်မအတြက္ ေအးခ်မ္းတဲ့အျပင္ က်မကိုလက္ထပ္ လိုတဲ့ ခ်စ္သူ တေယာက္လည္း ရွိေနလို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ က်မသူနဲ႕လက္ထပ္လိုက္ရင္ အားကိုးရာ ရွိၿပီပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်မတို႕တိုင္ပင္ၿပီး သူေခၚရာေနာက္လိုက္သြားခဲ့မိပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကူညီေပးၾကတဲ့ ဆရာမတို႕ကိုအားနာေပမဲ့ သူနဲ႕ တသက္လံုးလက္တြဲၿပီး မိသားစု ဘဝေလးတည္ေဆာက္ခ်င္လို႕ပါ။
က်မတို႕ ေခတၱတည္းခိုဖို႕ တေနရာကိုသြားၾကတယ္။ သူ႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြရွိတဲ့ေနရာကိုပါ။ အဲ့ဒီကတဆင့္ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြၿပီး စရိတ္ေလးမ်ားစုေဆာင္းကာ က်မတို႕ရဲ႕ ေမြရပ္ေျမကို ျပန္ၾကမယ္လို႕ တိုင္ပင္ၾကရင္းေပါ့။ က်မတို႕ ေရာက္သြားရတဲ့ သူ႕မိတ္ေဆြျဖစ္သူရဲ႕ ေနထိုင္ရာအရပ္ကေတာ့

အုန္းဖ်ံ ဒုကၡသည္စခန္းတဲ့။ တဲအိမ္ေလးေတြဟာ ေတာင္ေစာင္းေတြမွာ တေမွ်ာ္တေခၚ ႀကီးပါပဲ။ က်မတို႕ ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ ေနစရာ ရေပမဲ့ စားစရာက ဒုကၡသည္စာရင္း မဝင္လို႕ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လူေတြဟာ က်မထက္ပိုၿပီး ဒုကၡေရာက္ၾကလို႕သာ သူတို႕ ဒုကၡသည္ဆိုတဲ့ စာရင္းဝင္ၾကတာမုိ႕ က်မအတြက္ေတာ့ ေျဖသာရာရပါေသးတယ္။ က်မက သူတို႕ေလာက္မွ ဒုကၡမေရာက္ေသးပဲကိုး။ ကိုယ့္ေျခလက္ေတြရွိေနသမွ် က်မ ရုန္းကန္ႏိုင္ပါတယ္ေလ။ အားကိုးစရာ သူတစ္ေယာက္လံုးေတာင္ က်မအနားမွာ ရွိေနေသး တာပဲ။ က်မတို႕ ရရာအလုပ္ရွာလုပ္ၾကပါတယ္။ ေျပာင္းဖူးခ်ဳိး၊ ငရုတ္ဆြတ္ ဘယ္အလုပ္မွ လက္မလြတ္ဘဲ ႀကိဳးစားၿပီးလုပ္ၾကေပမဲ့ စားဖို႕အတြက္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲခဲ့ပါတယ္။ ေနပူႀကီးထဲ ပင္ပန္းလဲ ဇြဲမေလွ်ာ့ပဲ အလုပ္လုပ္တဲ့ က်မ ေရာဂါေတြရလာပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္း အားအင္ေတြဆုတ္ယုတ္လာလိုက္တာ ကိုယ့္ပံုကိုယ္ မွန္ထဲျပန္မၾကည့္ ရဲေတာ့ဘူး။ စိုျပည္ခဲ့တဲ့ အသားအေရေတြဟာ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ကိုယ့္ ကိုယ္ကိုေတာင္ မယံုႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ သူဆိုတာလည္း က်မရုပ္ပံုကို မၾကည့္ရဲေတာ့လို႕ ေပ်ာက္ ကြယ္သြားခဲ့ၿပီ။

က်မ အားကိုရာ မဲ့ျပန္ပါၿပီ။ က်မရဲ႕ ဒီပံုစံနဲ႕ေတာ့ ေလာကႀကီးထဲ ေနလဲမေနခ်င္ေတာ့ ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်မ ေသလို႕ေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။ က်မ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ သမီးေလးကို စိတ္ခ်ရတဲ့ေနရာမွာ ထားခဲ့ခ်င္ေသးတယ္။ မိသားစုဘဝေလး မပိုင္ဆိုင္ရရင္ေတာင္ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေမတၱာရိပ္ ေအာက္မွာ သမီးေလးကို ထားခဲ့ခ်င္တယ္ေလ။ က်မဆံုးျဖတ္ၿပီး ေခ်စံုကန္ ထြက္ခဲ့မိတဲ့ ေနရာကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေစတနာကို ေစာ္ကားခဲ့မိတဲ့ က်မကို ဆရာမေလးေတြက မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ မိခင္ေမတၱာအျပည့္နဲ႕ ( က်မရင္ထဲမွာ အေမ လို႕ေခၚေနမိတဲ့ ) ဆရာမႀကီးကေတာ့ က်မအတြက္ ေနရာတခု ျပန္စီစဥ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မ ဒီမွာေသခြင့္ရရင္ ေၾကနပ္ပါၿပီ အေမရယ္။
ေနစရာ၊ စားစရာေတြ ျပန္ရေပမဲ့ က်မ ဘာမွစားလို႕မရေတာ့ဘူး။ စားခ်င္တာေလး ေတြ႕လို႕ စားလိုက္မိရင္ ခ်က္ခ်င္း အိမ္သာျပန္ဝင္ရတယ္။ အၿမဲတမ္းလဲ ရင္ပူေနလို႕ ေရခဲတုန္းေလးေတြကိုပဲ ကိုက္စားေနရတယ္။ က်မ ဒီခႏၱာကိုယ္ႀကီးကို ေတာ္ေတာ္ရြံမုန္းမိ ပါတယ္။ ေနာင္ဘဝေတြမ်ားရွိရင္ ဒီေလာက္ေလးလံတဲ့ ခႏၱာကိုယ္ႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ မရပါေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။ က်မ ရခ်င္တာကေတာ့ ေပါ့ပါးတဲ့ခႏၱကိုယ္ေလးမွာ ကိုယ္သြားလိုရာကို ျပန္သန္းသြားႏိုင္တဲ ေတာင္ပံတစံုပါတဲ့့ ငွက္ကေလးဘဝပါ။

ေႏြတေန႕ရဲ႕ ေရာင္နီမတက္ေသးခင္မွာ က်မ ေတာင္ပံတစံုရလာပါတယ္။ က်မ ေကာင္းကင္ေပၚ ပ်ံသန္းတက္ၾကည့္မိတဲ့အခါ… အိုး… ေလာကႀကီးဟာ သိပ္ေအးျမပါလား။ ဟိုး… အေရွ႕ဘက္ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းမွာ ေရာင္နီဖ်ဖ် လွမ္းျမင္ေနရပါၿပီ။ က်မ ေမြးရပ္ေျမရွိရာ ဘက္ မွန္းဆၿပီးထြက္ခဲ့ပါၿပီ။ လမ္းမွာ ပ်ံသန္းသြားေနၾကတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို ေတြ႕လို႕ သူတို႕ရွိရာဘက္ ပ်ံထြက္ခဲ့လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ.. လွပလိုက္တဲ့ ၿမိဳ႕ရြာေတြ။ ဘုရား၊ ေက်ာင္း၊ ကန္ေတြ၊ တန္ေဆာင္းျပႆဒ္ေတြနဲ႕ စိမ္းလန္းစုိေျပတဲ့ လယ္ကြင္းေတြ။ ဒါ.. ငါ့ရဲ႕ေမြးရပ္ေျမလား… ငွက္ကေလးေတြကို လွမ္းေမးလိုက္ေတာ့… မဟုတ္ေသးဘူး… တဲ့။ ေရွ႕ဆက္ခိုင္းတယ္။ တေနရာေရာက္ေတာ့ ေနဝင္လုအခ်ိန္ေရာက္ၿပီေပါ့။ ငွက္ကေလးက ၫြန္ျပတယ္… ဟိုးေနရာ…တဲ့။ ေမြးရပ္ေျမဆိုတာကို သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရလို႕ နီးသထက္နီး ေအာင္ ဆင္းၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ…။ မိုးေခါင္ေရရွား ရပ္ဝန္းက လယ္ကြင္းေတြထဲမွာ ကၽြဲမဲတအုပ္ပါလား။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္မွ ကဆုန္ေပါက္ျမဴး ေနၾကတဲ့ ကၽြဲတအုပ္ရဲ႕ ခြာ ေတြေအာက္မွာ ေျမဇာျမက္ပင္ကေလးေတြ တဖုတ္ၿပီးတဖုတ္ ကမၻာေျမေပၚက ဆြဲႏႈတ္ခံေနၾကရပါေပါ့လား။ သည္းးခံလိုက္ပါအံုး ေျမဇာျမက္ ေလးတို႕ရယ္။ မၾကာခင္မွာ ဒီကၽြဲတအုပ္ သူတို႕ရဲ႕ တင္းကုပ္ဆီ သြားၾကရေတာ့မွာပါ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ စိတ္ကူးယဥ္ဝတၳဳတပုဒ္ မဟုတ္ပါ။ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္၏ ေဆးခန္းတြင္ AIDS ေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးသြားသူ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလး၏ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အနည္းငယ္ ျဖည့္စြက္၍ ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သူမ၏အမည္ကေတာ့ “ႏြယ္” ပါ။ သို႕ေသာ္ တြယ္ခ်င္ရာ တြယ္ခြင့္မရခဲ့တဲ့ ေျမဇာျမက္တပင္မွ်သာ….။ ဒုကၡေတြ တနင့္တပိုးႏွင့္ သူမထားခဲ့ရစ္ေသာ သမီးငယ္ေလး မွာေတာ့ သူမေလာက္ ဒုကၡမေရာက္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ သမီးငယ္ေလးက လံုၿခံဳ ေအးခ်မ္းတဲ့ ထိုေနရာ ေလးမွာေရာက္ရွိေနတယ္လို႕ က်မ သိထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။)

ႀကိဳးစားပါဦးမည္။
ခၽြန္း (၁၈.၁၀.၂၀၀၈)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ>>>

ဖြတ္သားဟင္းတခြက္ႏွင့္ခ်စ္သက္ေသ...(ခၽြန္း)

ဖြတ္သားဟင္းတခြက္ႏွင့္ခ်စ္သက္ေသ

က်မရဲ႕ဆင္ဦးစီးက က်မကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆိုတာ စာဖတ္သူေတြကုိသိေစခ်င္႐ံုေလးပါ။ က်မတို႕ထိမ္းျမားၿပီးကာစ ပစၥည္းမဲ့တို႕ ေဒသေလးမွာပါ။ စားစရာဆန္ကလြဲရင္ က်န္တာရွာစားၾကရတဲ့ေနရာေလးပါ။ ႐ွာစားရတာက ေတာထဲက ဟင္းသီးဟင္းရြက္နဲ႕ အ ေကာင္ဗေလာင္ရယ္၊ ေခ်ာင္းထဲကငါးကေလးေတြရယ္ကို ရွာစားၾကရ တာပါ။ ပိုက္ဆံရွိရင္ေတာ့ တညအိပ္သြားရတဲ့ ေစ်းဆိုင္ေလး ေတြရွိတဲ့ေနရာမွာလိုခ်င္တာေတြ ဝယ္လို႕ရပါတယ္။ တလကိုတခါေလာက္သြားေလ့ရွိၾကပါတယ္။ တလစာစားဖို႕ ဟင္းခ်က္ရာ မွာသံုးဖို႕ တိုလီနဖာနဲ႕၊ ဆပ္ျပာ၊ သြားတိုက္ေဆးေလာက္သာပံုမွန္ဝယ္ႏိုင္ၿပီး ဟင္းစားဖို႕ ကေတာ့ ေတာတိုးရင္းေျဖရွင္းၾကတာမ်ားပါတယ္။
က်မကေတာတိုးတာဝါသနာပါတယ္။ အရြက္ေတြ၊ အသီးေတြခူးရတာ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ မႈိမ်ားေတြ႕ၿပီဆို အေပ်ာ္ဆံုးဘဲ။ မႈိၾကေတာ့လဲ ေတြ႕ခဲပါတယ္။ ေတြ႕ျပန္ရင္လဲ ဆင္ဦးစီးနဲ႕က်မ စကားမ်ားၾကရၿမဲ။ သူကမႈိကိုသိပ္မႁကိုက္သလို မႈိေတာင့္မွာစိုးရိမ္တတ္တယ္။ က်မကေတာ့မႈိဆိုသိပ္ႁကိုက္။ သူကေတာ့အသားဆို ဘာသားျဖစ္ျဖစ္လာထားဘဲ။ ႏွစ္ေယာက္သားကဆန္႕က်င္ဖက္။ ဒါေပမဲ့ ပစၥည္းမဲ့ ေတြပီပီ ျပႆနာေတာ့မရွွိခဲ့ပါဘူး။ လူေတြကပစၥည္းနည္းေလ ျပႆနာနည္းေလပဲမဟုတ္လား။ အခုေတာ့အရင္းရွင္ႏိုင္ငံမွာ ဝင္ေငြနဲ႕ ထြက္ေငြေတြကိုတြက္ခ်က္ရွယ္ယာခြဲရင္း တခါတခါ စကားမ်ားရလို႕ ပစၥည္းမဲ့ေဒသကိုျပန္သတိရမိပါရဲ႕။
တေန႕.. ေန႕စဲြအတိအက်မမွတ္မိေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႕က က်မမႈိရတဲ့ေန႕။ သရက္ပင္ႀကီးတပင္ေလတိုက္လို႕လဲေနတာၾကာၿပီ။ အဲ့ဒီေပၚမွာ ေပါက္ေနတဲ့မႈိေတြ။ မႈိစထြက္ကတည္းကေတြ႕ေပမဲ့ စားလို႕ရ၊ မရ မေသခ်ာလို႕မႏႈတ္ခဲ့ဘဲ၊ ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာမွ ေတာင္ယာကျပန္လာ တဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံသားကရင္တစု အလုအယက္ႏႈတ္ၾကတာေတြ႕မွ ကိုယ္လည္းဝင္ႏႈတ္တာ ကိုယ့္မွာပါလာတဲ့ဇကာေလးနဲ႕ တခါေၾကာ္စာရခဲ့ တယ္။ စားလို႕ရတာေသခ်ာတဲ့အၾကာင္းျပခ်က္ရလို႕ ဝမ္းသာအားရနဲ႕အိမ္ျပန္ၿပီးမႈိႏွင့္တကြ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ဆင္ဦးစီးက အင္တင္တင္ဘဲ။ ဒါနဲ႕ပိုေသခ်ာေအာင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေရေခ်ာင္းနားမွာေနတဲ့ အမိုးႀကီးတို႕လင္မယားဆီမွာ အတည္ျပဳခ်က္ယူလိုက္ရ ေသးတယ္။ အမိုးႀကီးတို႕က စားလို႕ရတဲ့အၾကာင္းေျပာမွ မႈိေၾကာ္ဖုိ႕ပါမစ္ကို ဆင္ဦးစီးကခ်ေပးတာ။ ဒါေတာင္ကန္ဇြန္းရြက္ပါမွွေၾကာ္ရမယ္ဆိုလို႕ ေတာင္ေစာင္းနားက ေရအိုင္ေဘးမွာေပါက္ေနတဲ့၊ ခူးလြန္းလို႕အတက္ထြက္ေႏွးေနတဲ့ ကန္ ဇြန္းပင္က ထြက္ကာစအညြတ္ ေလး၊ငါးညြတ္ကို မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သြားၿပီး ခူးလိုက္ရေသးတယ္။
မနက္စာစားၿပီးဆင္ဦးစီးတေရးတေမာအိပ္တုန္း က်မလည္း ညစာခ်က္ဖို႕အတြက္ ဆန္ဗန္းရယ္၊ မႈိုဇကာရယ္ယူၿပီး တဲေရွ႕က ကြပ္ျပစ္မွာ ထိုင္ၿပီီး ဆန္ေရြးေနတုန္း ခပ္သဲ့သဲ့ေအာ္သံတခုၾကားလိုက္ရတယ္။ ဘာသံပါလိမ့္ဆိုၿပီး နားစိုက္ေထာင္လိုက္ရင္း အသံကေပ်ာက္သြား ရင္းျဖစ္ေနတယ္။ ဘာသံမွန္းေဝခြဲလို႕မရဘူး။ ေတာထဲမွာက အသံအမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကားရေပမဲ့ က်မ မခြဲျခားတတ္ဘူး။ ေမ်ာက္သံ၊ ေခ်သံ၊ ေဝးေဝးကလူေအာ္သံ သဲ့သဲ့ ေတြဟာ က်မနားထဲမွာ တူေနသလိုထင္ရတယ္။ အသံကေပ်ာက္သြားလိုက္၊ ျပန္ၾကားရလိုက္နဲ႕ ေခ်ေအာ္ သံျဖစ္မွာပါေလဆိုၿပီး ဆင္ဦးစီးနဲ႕မေတြ႕ခင္က အျဖစ္အပ်က္ တခုကို သတိယမိသြားတယ္။


ေခ်မေလးတေကာင္ရဲ႕ အျဖစ္ဆိုးကိုပါ။ က်မေရာက္စကပါ။ က်မေနတဲ့တဲက ေခ်ာင္းေဘးနားမွာ။တဲအေရွ႕ေခ်ာင္းကို ေက်ာ္ၾကည့္လိုက္ ရင္ေတာင္ေခ်က လူသြားလမ္းေလးကို ျမင္ရတယ္။ က်မတို႕တဲအုပ္စုကေတာင္ႏွစ္လံုးၾကားကေျမွာင္ထဲမွာပါ။ တေန႕ ေက်ာင္းဆရာတ ေယာက္က တဲစုဘက္ကိုလာလည္ရင္းတဲေရွ႕ဘက္က ေတာင္ေစာင္းမွာ ေခ်တစံုကိုေတြလို႕ လက္ခုပ္တီးၿပီးေခ်ာက္လႊတ္ေပမဲ့ ေခ်တ ေကာင္က ေျပးသြားၿပီး တေကာင္က်န္ေနလို႕ဆိုၿပီး က်မတို႕ေရာက္ေနတဲ့တဲမွာ ေသနတ္လာေတာင္းၿပီး ပစ္လိုက္တာ ေက်ာရိုးကိုရွပ္ ထိသြားတယ္။ ကံဆိုးလွတဲ့ေခ်မေလးဟာ လူေနတဲ့ တဲတန္း ဘက္ကို အားကိုတႀကီးေျပးလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူ႕ကိုကယ္မယ္အထင္ နဲ႕ အေျပးလာခဲ့တဲ့ ေခ်မေလးကို ဝါးလံုးေဆြးေတြနဲ႕ဝိုင္းရိုက္လို႕လဲက်ေနတုန္း မူဆလင္ဘာသာဝင္ စက္ဆရာ တေယာက္က သူလည္း ေခ်သားစားရေအာင္ဆိုၿပီး တဲထဲကဓားတေခ်ာင္းဆြဲၿပီီး ေခ်မေလးကို လည္လွီးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဘယ္အခ်က္နဲ႕ ေသပြဲဝင္သြားရမွန္း မသိလိုက္ရတဲ့ ေခ်မေလးရဲ႕ အသားကို က်မမစားရက္ေတာ့ပါဘူး။
အတိတ္အေၾကာင္းကိုစဥ္းစားေနတုန္း ဆင္ဦးစီးႏိုးလားၿပီး က်မၾကားတဲ့အသံကိို သူလည္းသတိထားမိသြားၿပီး ေသနတ္တလက္နဲ႕ အ သံၾကားတဲ့ဘက္ထြက္သြားလိုက္တာ က်မတားခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ပါဘူး။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူးဆင္ဦးစီးျပန္ေရာက္လာၿပီး မီးျခစ္ ေတာင္းသြားတယ္။ ဘာအေရးႀကီးေနမွန္းသိခ်င္လို႕ေမးေပမဲ့ စကားျပန္မရခဲ့ဘူး။ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာမွျပန္ေရာက္လာၿပီး အက်ဳိးအ ေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ ေဆးမႈးတေယာက္ ေတာလည္ထြက္ရင္း ဖြတ္နဲ႕ပက္ပင္းတိုးမိၿပီး၊ အနီးကပ္မုိ႕ ေသနတ္နဲ႕ပစ္လို႕မရဘဲ သစ္ေခါင္း ထဲဝင္ေျပးတဲ့ဖြတ္ၿမီးကို အားကုန္ဆြဲၿပီး ေအာ္ေနျခင္းျဖစ္သတဲ့။ တနာရီေလာက္ ၾကာေအာင္ ဖြတ္နဲ႕လြန္ဆြဲေနတဲ့ေဆးမႈး၊ (ဆင္ဦးစီးႏိိုး လာလို႕သာ… ႏို႕မဟုတ္လွ်င္ ဘယ္အခ်ိန္ထိေအာင္ ဇြဲႏွင့္ေအာ္ေနမည္မသိ) ဆင္ဦးစီးကို သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ သစ္ေခါင္းထဲထည့္ၿပီိး မီး႐ႈိ႕ခိုင္းလိုက္မွ ဖြတ္မီးခိုးမႊန္ၿပီး ေဆးမႈးလက္ထဲ ပါလာေတာ့တယ္။
အဲ့ဒီညက က်မတို႕ထမင္းဝိုင္းေလးက စုိစိုျပည္ျပည္ေလးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လြန္ဆြဲပြဲမွာ အႏိုင္ရေအာင္ကူညီခဲ့တဲ့ ဆင္ဦးစီးအတြက္ ဖြတ္သား ဟင္းတခြက္ကို ေဆးမႈးကလာပို႕ ေပးလို႕ပါ။ မႈိေၾကာ္နဲ႕ဖြတ္သားဟင္း အရသာရွိရွွိေလးကို လင္မယားႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စား ၾကေတာ့မယ္ျပင္ကာမွ ဆင္ဦးစီးက သူဗိုက္မဆာေသးလို႕ စားႏွင့္ပါတဲ့။ အင္းေလ.. သူတို႕အစီအစဥ္ (အဲ့ဒီေနရာမွာ အရက္မေသာက္ရ အမိန္႕ထုတ္ထားေပမဲ့ ႏွစ္နာရီ ေလာက္သြားရတဲ့ထိုင္းရြာက အရက္ဝယ္ၿပီး စုေသာက္ၾကျခင္း) ရွိလို႕ေနမွာပါအထင္ႏွင့္ တေယာက္ တည္း မႈိဟင္းမ်ားမ်ားႏွင့္စားလိုက္ရတယ္။ ထမင္းစာၿပီီး ထမင္းဝိုင္းတခုခ်န္ကာ က်န္တာေတြရွင္းၿပီး အဆင္သင့္ဆြဲထားတဲ့ စစ္ပုခက္ထဲ ဝင္ၿပီးႏွပ္ေနလိုက္တယ္။ သူတို႕ဝိိုင္းစုၾကၿပီဆို ကိုယ္ကဒီလိုပဲ တေယာက္တည္းႏွပ္ေနၾကေလ။ ဒါေပမဲ့ဆင္ဦးစီးက ဘယ္မွမသြားဘဲက်မ နဲ႕လွမ္းစကားေျပာေနခဲ့ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ထမင္းဝင္စားေတာ့တယ္။ က်မက အစီအစဥ္မျဖစ္ဘူးလားေမးေတာ့ အစကတည္းကမရွိ ပါဘူးတဲ့။ ဗိုက္မဆာလို႕ ေစာင့္ေနတာတဲ့။ က်မအနည္းငယ္ေတာ့အဲ့ၾသခဲ့ပါတယ္။ အသားဟင္းႁကိုက္တဲ့ဆင္ဦးစီးက အသားဟင္းပါတဲ့ ေန႕မွ ဗိုက္အဆာေနာက္က်လို႕ေလ။
အိမ္ေထာင္သက္ ငါးႏွစ္ျပည့္ၿပီး သမီးႏွစ္ေယာက္ရၿပီးမွ သူ႕ရဲ႕အခ်စ္ကိုက်မသိခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ တေန႕သူ႕မိတ္ေဆြေတြႏွင့္ စကားေျပာ ရင္း မႈိေတာင့္တဲ့အေၾကာင္းပါလာၿပီး ဆင္ဦးစီးဗိုက္အဆာေနာက္က်ခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ မႈိုဟင္းေတာင့္မွာစိုးေသာေၾကာင့္ က်မစားၿပီး တ နာရီၾကာမွ စားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္တဲ့။ အကယ္၍ ႏွစ္ေယာက္အတူတူစားၿပီး တခုခုျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္မကူညီနိုင္ဘဲ ဒုကၡေရာက္မည္စိုးေသာေၾကာင့္ သူဆာေပမဲ့ ေစာင့္ေနျခင္းျဖစ္သည္တဲ့။ ဆင္ဦးစီးရဲ႕ က်မအေပၚခ်စ္ျခင္းဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ စိတ္ခ်လံုႃခံုမႈရွိလိုက္သလဲဆိုတာ...။

ခၽြန္း

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ>>>

ပခုကၠဴ - စက္တင္ဘာ နဲ႔ သမိုင္းစဥ္ထဲက ေရႊဝါေရာင္မွတ္တိုင္မ်ားဆီ....(ဝင္းတင့္ထြန္း)

ပခုကၠဴ - စက္တင္ဘာ နဲ႔ သမိုင္းစဥ္ထဲက ေရႊဝါေရာင္မွတ္တိုင္မ်ားဆီ -

------------------------------------------------

(အက္ေဆး)

( ၁ )

စက္တင္ဘာလထဲ ေရာက္ကတည္းက၊ ေႀသာ္ - ေရႊဝါေရာင္လွဳပ္ရွားမႈႀကီး ႏွစ္ပတ္ လည္ တိုင္ခဲ့ပါေပါ့ လား...ဆို တဲ့အေတြးေတြ ရင္ထဲမွာ တရိပ္ရိပ္ေဝလာခဲ့ရျပန္ပါတယ္၊၊ ေရႊဝါ ေရာင္လွဳပ္ရွားမွဳ - သံဃာ့လွဳပ္ရွားမွဳ - ဆိုတဲ့ အသံေတြနဲ႔အတူ၊ တဆက္တည္းလိုလိုရင္ထဲ ေျပးဝင္လာတာက ‘ပခုကၠဴ’ ‘ပခုကၠဴ’ ဆိုတဲ့ အမည္နာမပါပဲ၊၊
ပခုကၠဴ ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔အမိဗမာနိုင္ငံေတာ္ႀကီးရဲ႔ အလယ္ပိုင္းေဒသက ထင္ရွားတဲ့ ျမိဳ႔ႀကီးတျမိဳ႔ ရဲ႔ နာမည္ဆို တာ လူတိုင္းသိႀကျပီးသားပါ ပဲ၊၊ ဗမာဆန္တဲ့ အညာဟန္ကို ခ်စ္သူ ပခုကၠဴသား ပခုကၠဴႏြယ္တခ်ိဳ႔ကေတာ့၊ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ ပခုကၠဴကို အညာေျမ အညာေဒသအ ျဖစ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ သတ္မွတ္ေျပာဆို ေရးဖြဲ႔ႀကတာေတြလဲ ရွိ ပါတယ္၊၊ ပခုကၠဴနယ္သား ျဖစ္တဲ့ ဆရာျမသန္းတင့္ကေတာ့၊ သူ႔ေမြးရပ္ေျမကို တမာရိပ္ မန္က်ီးရိပ္ ထေနာင္းရိပ္ ေတြနဲ႔ လြမ္းစရာ့အညာေဒသအျဖစ္ လွလွပပ ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႔ပ်ံ႔ ေရးျခယ္ဖြဲ႔ႏြဲ႔ခဲ့ဖူး ပါတယ္၊၊ ပခုကၠဴဟာ စာေပအနု ပညာသမားေတြ ထြက္သလို၊ နိုင္ငံေရးသမားေတြလဲ ထြက္တဲ့ သမိုင္းရွိတဲ့ ျမိဳ႔တျမိဳ႔ ပါ ၊၊ သမိုင္းစဥ္ဆက္ ထင္ရွား တဲ့ သံဃာေတာ္ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြလဲ ထြန္းေတာက္ ေပၚထြက္ သီတင္းသုံးခဲ့ႀကတဲ့ ဘူမိနက္သန္အထင္ကရ ျမိဳ႔ႀကီးတျမိဳ႔လဲ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ က်ေနာ္တို႔ ဗမာ နိုင္ငံရဲ႔ ေထရဗုဒၵဘာသာသာသနာသမိုင္းမွာ- ပရိယတၱိသာသနာနဲ႔ပတ္သက္ရင္၊ ကုန္းေဘာင္ ေနာက္ဆုံးမင္းဆက္ ထီးနန္းစိုက္ရာ ရတနာပုံမႏၱေလးျမိဳ႔ႀကီး ျပီးရင္အထက္ဗမာနိုင္ငံမွာ အထင္ရွားဆုံးျဖစ္တာကေတာ့ ပခုကၠဴၿမိဳ႔ႀကီးပါပဲ၊၊ စာေပပရိယတၱိ လိုက္စားႀကမယ့္ သံဃာ ေတာ္အရွင္သူျမတ္ေတြအတြက္ပရိယတၱိစာေပသင္အံပို႔ခ်ရာေက်ာင္းတိုက္ႀကီးေတြ အစီအရီ ေပၚထြန္းခဲ့ ရာမွာ၊ မႏၱေလး၊ အမရပူရ တို႔နဲ႔အျပိဳင္၊ ပခုကၠဴစာသင္တိုက္ႀကီးေတြဟာလဲ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္၊၊
သံဃာ့ေလာကမွာ အစဥ္အလာႀကီးတဲ့ ျမိဳ႔တျမိဳ႔ျဲဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊၊ အနီးေခတ္သံဃာ့ေလာကမွာ ပရိယတၱိစာေပနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေနတဆူ၊လတဆူ ေက်ာ္ေစာထင္ရွားခဲ့တဲ့၊ အမရပူရ မဟာ ဂႏၵာရံုစာသင္တိုက္ႀကီးကို စနစ္တက် တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့၊ ေထရဝါဒဗုဒၵဘာသာစာေပ က်မ္းဂန္္ ေပါင္းမ်ားစြာကို ေရးသားျပဳစုသြားခဲ့တဲ့ ရွင္ဇနကာ ဘိဝံသလို ဆရာေတာ္ႀကီးပင္လွ်င္၊ ငယ္ ရြယ္စဥ္ ပထမႀကီးတန္းေအာင္ျပီးစဥ္က ပခုကၠဴျမိဳ႔ မဟာဝိသုတာရာမ ေက်ာင္းတိုက္ကို သြားျပီး စာဝါတက္ခဲ့ရဖူးပါတယ္၊၊ ပရိယတၱိစာေပကို ပခုကၠဴမွာသြားျပီး ဆည္းပူးေလ့ လာသင္ အံခဲ့ ရဖူးပါတယ္၊၊ အထက္ဗမာနိုင္ငံမွာ မႏၱေလးျမိဳ႔ ႀကီးျပီးရင္၊ သံဃာ့ျမိဳ႔လို႔ေတာင္ ေျပာရေလာက္ တဲ့ေနရာဟာ ပခုကၠဴ ျမိဳ႔ႀကီး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊၊
ထူးထူးျခားျခား တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ထပ္မံျပီးေတြ႔ရတာကေတာ့၊ အမိဗမာနိုင္ငံေတာ္ရဲ႔ ဗုဒၾၶြဘာသာသာသနာ သမိုင္းလမ္းေႀကာင္းမွာ -ပခုကၠဴဟာ အဲဒီလို ပရိယတၱိသာသနာ စည္ပင္ ထြန္းကားေရးနဲ႔ ထဲထဲဝင္ဝင္ဆက္ႏြယ္ ပတ္သက္ေနတဲ့ ျမိဳ႔ႀကီး ျဖစ္ရုံမက၊ ဗမာ့နိုင္ငံေရးလွဳပ္ ရွားမွဳသမိုင္းလမ္းေႀကာင္းမွာ - အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာ အတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံရြက္ေဆာင္ ေဖၚျပသြားခဲ့ႀကတဲ့ သံဃာ့အာဇာနည္ႀကီးေတြနဲ႔လဲ ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္ေနတဲ့ ျမိဳ႔ႀကီးတျမိဳ႔ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာပါပဲ၊၊ ဘာ့ေႀကာင့္လဲ၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊၊
ဗမာ့နိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမွဳသမိုင္းမွာ- ဗမာျပည္က ဘယ္နိုင္ငံေရးသမား ေတာ္လွန္ေရး သမားမဆို၊ ေလးေလးစား စားတန္ဖိုးထား ဦးခိုက္အသိအမွတ္ျပဳရထားရမယ့္၊ အျငင္းပြား ဖြယ္မရွိ - တကယ့္အထင္ကရ သံဃာ့အာဇာနည္ ႀကီးႏွစ္ပါး ရွိခဲ့ပါတယ္၊၊ အဲဒါကေတာ့- ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမနဲ႔ ဆရာေတာ္ အရွင္ဦးဝိစာရပါပဲ၊၊

နယ္ခ်ဲ႔အဂၤလိပ္အစိုးရ ရဲ႔လက္ေအာက္၊ အမိဗမာျပည္ႀကီးတခုလုံး က်ေရာက္ေနရေပမဲ့၊ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံ ‘ဆာ ရယ္ဂ်ီနယ္ ကရက္ေဒါက္’ကို‘ေဟ့ - ကရက္ေဒါက္ ျပန္သြား’ လို႔ အားနဲ႔ မာန္နဲ႔ ေမာင္းထုတ္ျပခဲ့သူဟာ ဆရာ ေတာ္ဦးဥတၱမပါ ၊၊ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ရဲ႔ ‘ကရက္ေဒါက္-ျပန္သြား’ဆိုတဲ့ အဲဒီ ရဲရဲေတာက္အသံဟာ မေႀကာက္ တရားရဲ႔ ပဲ့တင္သံ၊ ဗမာျပည္ ျပည္သူလူထုတရပ္လုံးကို လွဳပ္ႏွိဳးပစ္လိုက္တဲ့ ရဲတင္းသံ၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး အ တြက္ ဟစ္ေႀကြးလိုက္တဲ့ တပ္လွန္႔သံလဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊၊ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္မွာ ေဒးဒရဲနယ္ ဆူးကလပ္ရြာ တရားပြဲမွာ အစိုးရကို အႀကည္ညိဳ ပ်က္ေစမွဳ နဲ႔ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေထာင္ဒဏ္ (၂)ႏွစ္၊၊ ၁၉၂၄ ခုႏွစ္မွာ မႏၱေလးမွာ အဓိက ရုဏ္းကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ေထာင္ဒဏ္ (၃)ႏွစ္၊၊နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် ျပခဲ့ တယ္။ ဆရာေတာ္က ေခါင္းေမာ့္မပ်က္ ေထာင္ထဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင္ျပခဲ့တယ္၊၊ ဗမာျပည္မွာ နိုင္ငံေရးလုပ္မွဳ နဲ႔ ပထမဆုံးေထာင္ဒဏ္ အျပစ္ ေပးခံရတဲ့ သံဃာေတာ္အျဖစ္ ေမာ္ကြန္းထူျပသြားခဲ့တဲ့ သံဃာ့အာဇာနည္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္၊၊
ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ေထာင္ခ်ခံရ ျပီးေနာက္၊ နိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမွဳေတြထဲ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ သံဃာ ေတာ္အရွင္ျမတ္ကေတာ့၊ ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရပါပဲ၊၊ နယ္ခ်ဲ႔ အဂၤလိပ္ ဆန္႔က်င္ေရးကို သတၱိေသြးနဲ႔ ေဖၚက်ဴးျပသ ခဲ့ပါတယ္၊၊ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရ ေရးဆြဲခ်မွတ္ေပးတဲ့ ‘ဒိုင္အာခီ’ကို ျပတ္ျပတ္သားသားသပိတ္ေမွာက္ခဲ့သလို၊ နယ္ခ်ဲ႔အ စိုးရကို အခြန္မေပးေရး တိုက္ပြဲေတြ၊ ‘နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရနဲ႔မဆက္ဆံဘူး’ ‘ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အသိအမွတ္မျပဳ ဘူး’‘ နယ္ခ်ဲ႔နိုင္ငံထြက္ ပစၥည္းေတြကို အသုံးမျပဳဘူး’ဆိုတဲ့ေႀကြးေႀကာ္ သံေတြနဲ႔ထြက္ေပၚလာတဲ့ ‘ဘူးအသင္း’ လွုပ္ရွားမွဳတိုက္ပြဲေတြမွာ ေရွ႔တန္းကေန ပါဝင္ျပသခဲ့ပါတယ္၊၊ နယ္ခ်ဲ႔အဂၤလိပ္ အစိုးရက ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရ အရွင္သူျမတ္ကိုလဲ ၁၉၂၆ ခုႏွစ္ နိုဝင္ဘာ (၂)ရက္ေန႔မွာ ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ေထာင္ဒဏ္ (၂)လခ်ခဲ့ပါ တယ္၊၊ ပုဒ္မ (၁၈၈)အာဏာဖီဆန္မွဳ နဲ႔ ေထာင္ခ်ျပခဲ့တာပါ ၊၊ သာရေဝါတိုက္နယ္ ဓေနာ္ေညာင္ကုန္းတရားပြဲမွာ အာဏာကိုဖီဆန္ျပီး တရားေဟာခဲ့တဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ (၁)ရက္ေန႔မွာ ေထာင္က အ လြတ္၊ ဗူးဝမွာပဲ ျပန္ဖမ္းျပီး၊ အစိုးရကို အႀကည္ညိဳပ်က္ေစမွဳ ပုဒ္မ (၁၂၄-က)နဲ႔ ဒုတိယ ေျမာက္အျဖစ္ ေထာင္ ဒဏ္(၁) ႏွစ္နဲ႔(၉)လ-ထပ္မံခ်တာ ခံရ ျပန္ပါတယ္၊၊ ေထာင္ထဲမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႔ထိုက္တန္တဲ့အခြင့္အေရးေတြရဖို႔ ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရ ဟာ၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပ တိုက္ပြဲဆင္ခဲ့ပါတယ္၊၊ ေထာင္က လြတ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာလဲ ဆရာေတာ္ဟာ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးတရားေတြကို ရဲရဲရင့္ရင့္ဆက္လက္ေဟာႀကားခဲ့ျပီး၊ ၁၉၂၉ ခုႏွစ္ မတ္လ (၁၅)ရက္ေန႔မွာ သုံးခြၿမိဳ႕နယ္ ဖရုံကန္ရြာအစည္း အေဝးေဟာေျပာမွဳနဲ႔ထပ္မံဖမ္းဆီးတာ ခံရပါတယ္၊၊ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္အျဖစ္၊ ပုဒ္မ(၁၂၄-က)နဲ႔ အလုပ္ ႀကမ္းနဲ႔ေထာင္ဒဏ္ (၆)ႏွစ္ ခ်မွတ္တာခံခဲ့ရျပန္ပါတယ္၊၊ ေထာင္ထဲမွာ ဆရာေတာ္ဟာ ရဟန္းေတာ္ပီပီ သကၤန္း ဝတ္ရုံ ခြင့္၊ သိမ္ဝင္ဥပုသ္ျပဳခြင့္ေတြအတြက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းဆိုတိုက္ဝင္ခဲ့ျပီး ရဲရဲရင့္ရင့္ အစာငတ္ခံဆႏၵျပ ခဲ့ပါတယ္၊၊ အစာငတ္ခံဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲေတြထဲမွာ အျမင့္ဆုံးတိုက္ပြဲပုံသ႑ာန္တခု ျဖစ္ ပါတယ္၊၊ တကယ္မေသရဲ ပဲ၊ ပိုင္းျဖတ္ခ်က္နဲ႔သံဓိဌာန္ ေလးေလးနက္နက္မခိုင္မာပဲ ဆင္ႏြဲလို႔ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ ဘူး၊၊ ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရဟာ အာဇာနည္ပီပီ ဘာမထီစိတ္ဓါတ္နဲ႔ ေနာက္ဆုံးေသြးတစက္အထိ၊ အသက္ခႏၱာ ေႃကြတဲ့အထိ အေသခံအစာငတ္ခံဆႏၵျပသြားခဲ့ပါတယ္၊၊
ဗမာျပည္နိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမွဳသမိုင္းမွာ၊ ေထာင္တြင္းနိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲမ်ားသမိုင္းမွာ၊ ရက္ေပါင္း (၁၆၆)ရက္ႀကာ ေအာင္ အစာငတ္ခံဆႏၵျပသြားခဲ့ျပီး ေသတဲ့အထိ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးအလံကို ျမင့္ျမင့္မားမားလႊင့္တင္ခဲ့ရင္း၊ စံခ်ိန္တင္ စိုက္ထူျပသသြားခဲ့ပါတယ္၊၊ ဆရာေတာ္အရွင္ သူျမတ္ရဲ႔ ေသတဲ့အထိ၊ ရက္ေပါင္း(၁၆၆)ရက္တိုင္တိုင္ အစာငတ္ခံဆႏၵျပသသြားနိုင္မွဳ စံခ်ိန္ကို အခုခ်ိန္အထိ ဘယ္သူမွ မခ်ိဳးနိုင္ႀကေသးပါဘူး၊၊ ခ်စ္ျမတ္နိုးေတာ္မူလွတဲ့ ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြကို ဆရာေတာ္ ေနာက္ဆုံးမွာႀကားသြားခဲ့တဲ့စကားကေတာ့ ‘လိမၼာရစ္ႀကပါ’ တဲ့၊၊
ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမဟာ ဗမာျပည္ျပည္သူေတြကို ရဲေမာင္းတင္ေပးခဲ့တဲ့၊ မေႀကာက္ တရားကို ေဟာႀကားျပသ သြားတဲ့၊ ကမၻာ့့အေျခအေနေတြနဲ႔အမွီ- နားမ်က္ေစ့ပြင့္ေအာင္ ဖြင့္ေပး သြားခဲ့တဲ့၊ ဗမာျပည္လြပ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္း လွဳပ္ရွားမွဳသမိုင္းမွာ ေမာ္ကြန္းတင္ထားရမယ့္ ပထမ ဆုံးေသာသံဃာ့အာဇာနည္ႀကီးပါ၊၊
ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရ အရွင္ျမတ္ဟာ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးအလံကို ေနာက္ဆုံးေသြးတ စက္က်န္တဲ့အထိ အေသခံ လႊင့္ထူျပသသြားခဲ့တဲ့၊ စိတ္ဓါတ္ခိုင္က်ည္မွဳမွာ နမူနာယူစရာ စံခ်ိန္ ထူ ျပသသြားခဲ့တဲ့၊ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ အတြက္ သံဃာေတာ္ေတြပါ ပါဝင္ႀကေရးကို အသက္ေပးျပီး လက္ေတြ႔ေဖၚက်ဴးျပသသြားတဲ့၊ တကယ့္စံထားဖြယ္ ရာ သံဃာ့အာဇာ နည္ႀကီးပါ၊၊
က်ေနာ့္ တဦးခ်င္းအျမင္အရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္-
ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမဟာ - ဝ့ံဝ့ံစားစားဆင္ႏြဲေရး၊ မေႀကာက္တရားစိုက္ထူေရး၊ ရဲရဲရင့္ရင့္ လုပ္ေဆာင္ေရး၊ ခ်ဳပ္ျပီးေျပာရရင္- လုပ္ရဲေရးအတြက္……
စံနမူနာရွင္ ၊၊
ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရ ဟာ - ျပတ္ျပတ္သားသားတိုက္ႀကေရး၊ ခိုင္ခိုင္မာမာရပ္တည္ေရး၊ အနစ္နာခံကာ စြန္႔ဝံ့ေရး၊ ခ်ဳပ္ျပီးေျပာရရင္ - ခံရဲေရးအတြက္…..
စံနမူနာရွင္ ၊၊
အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာအတြက္ ရဲရဲရင့္ရင့္ရြက္ေဆာင္ျပသခဲ့ႀကတဲ့ ဒီ သံဃာ့အာဇာ နည္ဆရာေတာ္ႀကီး ႏွစ္ပါးလုံးဟာ ပခုကၠဴဇာတိမဟုတ္ရေပမဲ့၊ပခုကၠဴနဲ႔ပတ္သက္ေနၾကတာ ဟာလဲ ထူးထူးျခားျခားတိုက္ဆိုင္ေနျပန္ ပါတယ္၊၊
ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမဟာ ရခိုင္ျပည္နယ္ စစ္ေတြဇာတိျဖစ္ျပီး၊ အသက္(၁၅)ႏွစ္သားမွာ ရွင္သာမေဏျပဳ ၊ ကလကတၱားသြား ပညာသင္၊ (၁ဝ)တန္းေအာင္တဲ့အခါ ဗမာနိုင္ငံျပန္ လာတဲ့အခါမွာေတာ့ - ပခုကၠဴ ေရစႀကိဳ ေက်ာင္းတိုက္မွာ ပရိယတၱိစာေပေတြကို ေလ့လာ လိုက္စားခဲ့ပါတယ္၊၊ စာဝါတက္ခဲ့ပါတယ္၊၊ ရဟန္းခံေတာ့လဲ ပခုကၠဴမွာပဲ ရဟန္းခံခဲ့ျပီး၊ ပခုကၠဴမွာပဲ ရဟန္းဘဝေရာက္ရွိ ခံယူေတာ္မူခဲ့ပါတယ္၊၊ ဆရာေတာ္ရဲ႔ေထရု ပၸတၱိဟာ ပခုကၠဴနဲ႔ထဲထဲဝင္ဝင္ပတ္သက္ေနတာေတြ႔ရပါတယ္၊၊
ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရဟာလဲ ပခုကၠဴသားမဟုတ္၊ စစ္ကိုင္းတိုင္း အျမင့္ျမိဳ႔အပိုင္ ကမ္းနိမ့္ ရြာဇာတိျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့၊ ပခုကၠဴျမိဳ႔ မဟာဝိသုတာရာမေက်ာင္းတိုက္မွာ စာခ်ဆရာေတာ္ျဖစ္ခဲ့ရုံမက၊ နိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမွဳေတြထဲ စတင္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တဲ့ေနရာဟာ ပခုကၠဴမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ဆရာ ေတာ္ဟာ ပခုကၠဴသံဃသာမဂၢီဝင္ ရဟန္းေတာ္ တပါးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊၊ ပခုကၠဴမွာပဲ သံဃသာ မဂၢီဝင္ ရဟန္းေတာ္တပါးအေနနဲ႔ အမ်ိဳးဘာသာသာသနာအတြက္ နိုင္ငံေရးတရား ေတြကို တက္တက္္ႀကြႀကြစတင္ေဟာႀကားခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္၊၊
ဒါ့ ေႀကာင့္ ပခုကၠဴဟာ - ဗုဒၾၶြဘာသာ သာသနာသမိုင္းကေန ႀကည့္ရင္- ပရိယတၱိ သာသနာထြန္းကားေရး နဲ႔ပတ္ သက္ေနတဲ့ သမိုင္းရွိတဲ့ ျမိဳ႔တျမိဳ႔ျဖစ္ရုံမက၊ ဗမာျပည္နိုင္ငံေရး လွဳပ္ရွားသမိုင္းကေန ႀကည့္ရင္၊ အမိနိုင္ငံလြပ္ လပ္ေရးအတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံရြက္ေဆာင္္ ခဲ့ႀကတဲ့ သံဃာ့အာဇာနည္ႀကီးေတြနဲ႔ပါ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနတဲ့ ျမိဳ႔တျမိဳ႔လို႔ဆိုခဲ့တာပါ၊၊ သမိုင္းရွိတဲ့ျမိဳ႔ လို႔ ဆိုခဲ့တာပါ ၊၊
ဒီလို သံဃာ့အာဇာနည္ႀကီး ႏွစ္ပါး သီတင္းသုံးခဲ့ႀကဖူး၊ ဆက္စပ္ပတ္သက္ခဲ့ႀကဖူးတဲ့၊ သမိုင္းေနာက္ခံ ေရခံေျမခံ ေကာင္းရွိခဲ့လို႔ပဲလား မေျပာတတ္၊မႏွစ္ (၂ဝဝရ)ခုႏွစ္က သံဃာ ေတာ္ေတြရဲ႔ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သ လမ္းေလွ်ာက္ပြဲႀကီးေတြ ေပၚေပါက္လာခ်ိန္မွာေတာ့၊ပခုကၠဴ - ပခုကၠဴ ဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္ခဲ့ရ ပါေတာ့တယ္၊၊ သံဃာ့လွဳပ္ရွားမွဳဖက္က ႀကည့္ရင္ စာတင္ထားရမယ့္ အထင္ကရ ျဖစ္ မွဳႀကီးေတြ ရွိခဲ့သလို၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးရဲ႔ ကမ္းကုန္ေအာင္ ရက္စက္ယုတ္မာ မွဳအလီလီကို အပီအျပင္ စာရင္းတင္ႀကည့္ႀကမယ္ဆိုရင္လဲ၊ ပခုကၠဴ ရဲ႔အျဖစ္အပ်က္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နိုင္ေႀကး မွတ္တမ္းထားရ ေလာက္ေအာင္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္ခဲဲ ့ရပါတယ္၊၊ တျပည္လုံးအတိုင္းအတာ၊ တခုလုံးအတိုင္းအတာနဲ႔ေျပာရ မယ္ဆိုရင္၊ ၂ဝဝ၇-ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးရဲ႔ စတင္ရာဟာ ပခုကၠဴ လို႔ေတာင္ ေျပာရပါလိမ့္မယ္၊၊
စက္တင္ဘာ (၅)ရက္ေန႔ဟာ ပခုကၠဴမွာ စစ္အစိုးရ ရဲ႔ လက္ကိုင္တုတ္ အာဏာပါး ကြက္သား လူယုတ္မာ လူရမ္း ကားေတြက ျငိမ္းခ်မ္းစြာစီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ေမတၱာပို႔သေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြအေပၚ ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိပ္ ေစာ္ကား ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တဲ့ေန႔ျဖစ္ပါတယ္၊၊ တတိုင္းျပည္လုံး ႀကားရသူတိုင္းရင္ဆို႔ရ ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ထြက္ရေလာက္ေအာင္၊ စစ္အာဏာရွင္အစိုးရရဲ႔ လက္ပါးေစ ေခြးမ်ိဳးေတြက သံဃာေတာ္ေတြအေပၚ မေတာ္ မေလ်ာ္ရုိင္းစိုင္းယုတ္မာခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ သံဃာေတာ္ရဲ႔ လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ျပီး၊ ဓါတ္တိုင္ မွာ ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ခ်ည္ ဖမ္းဆီးျပတဲ့အထိ ယုတ္ယုတ္မာမာႏွိပ္ကြပ္ေစာ္ကားခဲ့ပါတယ္၊၊ ပခုကၠဴက ဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ တနိုင္ငံလုံးက စစ္မွန္တဲ့သံဃာေတာ္အားလုံးရဲ႔ ႏွလုံးသားထဲကိုသာမက၊ ဗုဒၾၶြဘာသာဝင္ျပည္သူလူထုတရပ္လုံးရဲ႔ ရင္ထဲအသဲထဲကိုပါ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း ခါးခါးသည္း သည္း ထိခိုက္နာက်ည္းေစခဲ့ရပါတယ္၊၊
စက္တင္ဘာ တလလုံးလိုလို မဆုံးနိုင္တဲ့ ေရႊ ဝါေရာင္လွဳပ္ရွားမွဳႀကီး၊ နိုင္ငံအႏွံ႔ျဖစ္ ပြားေပၚထြန္းခဲ့ရပါတယ္၊၊
သံဃာေတာ္ေတြက အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ သတၱိေသြးကို ထုတ္ေဖၚျပသ ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ ဒီလထဲမွာပဲ သံဃာေတာ္ေတြ ေနရာအႏွံ႔ ေသြးေျမက်ခဲ့ရပါတယ္၊၊ စက္တင္္ဘာ ဟာ သံဃာ့အာဇာနည္ေတြရဲ႔ ေသြးေတြနဲ႔ စြန္းေပေနခဲ့ရတဲ့ ေန႔စြဲေတြ၊ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ လတလလဲ ျဖစ္ေနခဲ့ရ ျပန္ပါကလား၊၊
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ၊၊ ဒီမွာလဲ ထပ္မံတိုက္ဆိုင္ေနျပန္တာက- သံဃာ့အဇာနည္ ဆရာေတာ္၊ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ့ရတာကလဲစက္တင္ဘာ..၊ သံဃာ့အာဇာ နည္ႀကီး ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ့ ရတာကလဲ စက္တင္ဘာ…၊၊
တိတိက်က် ေျပာရမယ္ဆိုရင္၊ ဆရာေတာ္ဦးဝိစာရ က- ၁၉၂၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ (၁၉)ရက္ေန႔မွာ ပ်ံလြန္ေတာ္ မူခဲ့ရျပီး၊ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမက၁၉၃၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ (၉)ရက္ေန႔မွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္၊၊
၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးထဲမွာေကာ…
သံဃာ့အာဇာနည္ႀကီးေတြရဲ႔ေသြးေတြ…
ေလးဆူဓါတ္ပုံ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီး တည္ရွိရာ၊ သိ၈ၤုတၱရ ကုန္းေျမ - ကုန္းေျခကပါ သိပါတယ္၊၊
ဗမာျပည္ အရပ္ရပ္ အနယ္နယ္…. ပခုကၠဴ - ရန္ကုန္-သကၤန္းက်ြန္းတို႔ကေန၊ ရခိုင္ျပည္ နယ္စစ္ေတြ၊ ကခ်င္ျပည္နယ္ျမစ္ႀကီးနား-ဗန္းေမာ္အထိ၊ေသြးေတြ…ေသြးေတြ……….၊၊ သံဃာ ေတာ္ေတြ အသိျဖစ္ပါတယ္၊၊

( ၂ )

…သာသနာ့ဒါယကာ ျမန္မာသနင္းေတြႏွင့္
ဗုဒၾၶြဘာသာမွာ ဒုကၡအရာရာကင္းေအာင္ပ..
ရန္ငုတ္ရန္ပင္ကို မက်န္သုတ္သင္လို႔ ရွင္းမဟဲ့ လို႔၊
အမယ္မင္း - သတင္းလွလွ အဆင္းျမရယ္ႏွင့္
မင္းတရာ့ေခါင္းထက္ ေတာင္ပန္တေမာ္ေမာ္ ဝဲခဲ့တဲ…
အိုကြယ္ - ယင္းမဌမ တေကာင္းအဆက္ဆီက၊ ေဒါင္းငွက္ေအာင္လံ ေတာ္ကဘဲ ၊၊

(ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္းရဲ႔ ေဇယ်ေဒါင္းလံဘြဲ႔ေလးခ်ိဳးႀကီး-မွ )

ဗမာျပည္နိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမွဳသမိုင္းမွာ-အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္၊ အမိနိုင္ငံ ေတာ္အတြက္ စြန္႔လႊတ္အ နစ္နာခံရြက္ ေဆာင္တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ႀကသူ တိုင္းခ်စ္ ျပည္ခ်စ္ နိုင္ငံခ်စ္ သူေတြ ေခတ္တိုင္းေခတ္တိုင္းမွာ ေပၚထြန္း ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ အဲဒီထဲမွာ သံဃာေတာ္အရွင္ သူျမတ္ေတြလဲ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္၊၊ အ၈ၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႔သမားလက္ေအာက္ က်ြန္သေဘာက္ဘဝက လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ နယ္ခ်ဲ႔သမားကို ရရာလက္နက္နဲ႔သူ႔က်ြန္မခံတြန္းလွန္တိုက္ပြဲ ဆင္ခဲ့ႀကတဲ့လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲႀကီးေတြထဲမွာေတာင္၊ ေလာကုတၱရာနယ္သားျဖစ္ေပမဲ့ နိုင္ငံ ကိုခ်စ္လြန္းလွတဲ့ ရဟန္းေတာ္ျမတ္တခ်ိဳ႔ဟာမခံခ်င္လြန္းလွလို႔ ပါဝင္ခဲ့ဖူးတာရွိပါတယ္၊၊ ဝံသာနုလွဳပ္ရွားမွဳေခတ္မွာေတာ့၊ ရဟန္း သံဃာေတာ္ေတြ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ နိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမွဳ ေတြထဲ တက္တက္ႀကြႀကြပါဝင္ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ ၁၉၁၈-၁၉ ဝန္း က်င္မွာေတာ့ သံဃသာမဂၢီ အဖြဲ႔ႀကီးေတြေတာင္ ဖြဲ႔စည္းျပီး၊ အမ်ိဳးဘာသာသာသနာအတြက္ အုံနဲ႔က်င္းနဲ႔ပါဝင္ လွဳပ္ရွား ေတာ္မူခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ ရန္ကုန္မွာ ဗဟိုထားတဲ့ သံဃသမဂၢီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ မႏၱေလးမွာ ဗဟိုျပဳတဲ့ သံဃ သာ မဂၢီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ေပၚထြန္းခဲ့သလို၊ အဲဒီႏွစ္ဖြဲ႔လုံးကိုစုေပါင္းျပီး ‘နိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ မဟာသံဃသာမဂၢီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ႀကီး’ ဖြဲ႔နိုင္ခဲ့တဲ့အထိေတာင္ တိုးတက္ႀကီးထြားခဲ့ပါတယ္၊၊ ဝံသာနု ၈်ီစီဘီေအအသင္းခ်ဳပ္ႀကီးကို အားေပးေထာက္ ခံခဲ့ႀကျပီး ဝံသာနုလွဳပ္ရွားမွဳေတြမွာ ေရွ႔တန္း ကေန ပါဝင္ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ ၁၉၂၄ခုႏွစ္က က်င္းပတဲ့ ဂ်ီစီဘီေအ ကြန္ဖရင့္မွာ နိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ သံဃသာမဂၢီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဥကၠဌ၊ သက္ေတာ္(၈၂)ႏွစ္ရွိ ေဘးမဲ့ဆရာေတာ္ႀကီး အပါအ ဝင္ သံဃာေတာ္(၇ဝဝဝ)ေက်ာ္ေတာင္ ပါဝင္တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္၊၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဒိုင္အာ ခီဆန္႔က်င္ ေရး၊ ‘ဘူး’အသင္းလွဳပ္ရွားမွဳေတြမွာ သံဃာေတာ္ေတြ ေရွ႔တန္းက ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္၊၊ ရန္ကုန္အလယ္ေတာရ ဆရာေတာ္၊ ေဝဠဳဝန္ဆရာေတာ္၊သာဓုဆရာေတာ္၊ ဗားကရာ ဆရာေတာ္၊ အလုံေဇာတနာရာမဆရာေတာ္၊ သရက္ေတာေက်ာင္းတိုက္ မွန္ကင္းဆရာေတာ္၊ ျပည္ျမိဳ႔ ပြင့္လွသိမ္ကုန္းဆရာေတာ္တို႔လို ေထရ္ ႀကီး ဝါ ႀကီး သံဃာေတာ္ႀကီးေတြကိုယ္တိုင္ သံဃသာမ၈ၢီ အဖြဲ႔ႀကီးေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ၊ ဦးဝိစာရ၊ ဦးနာ၈ိႏၵ၊ဦးဝိသုဒ၊ဦးစေႏၵာဘာသ၊ သရက္ဦးဝိမလဗုဒၵ..မလိႈင္၊ ဦးေဒဝိႏၱ၊ အာလံဦးလာဘ၊ သာယာဝ တီဦးေညယ် ၊ ဆင္ျဖဴက်ြန္းစိန္ေရာင္ျခည္ဦးအာစရ၊ ကိုးေထာင္စံဦးေဃာသ၊ ရွင္အရိယ၊ အုတ္ဖိုဦးအရိယဝံသ၊ ဦးအာသဖ၊ ေရနံေခ်ာင္းဦးနႏၵ၊ ႀကိဳ႔ပင္ေကာက္ ဦးဝိမလ- စတဲ့ ထင္ရွားတဲ့ သံဃသာမဂၢီကိုယ္ေတာ္ႀကီးေတြ ေပၚ ထြန္းပါဝင္ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးေပၚေပါက္လာတဲ့ တို႔ဗမာသခင္လွဳပ္ရွားမွဳေခတ္ကို ေရာက္ရွိလာ ေတာ့လဲ၊ သံဃာေတာ္ႀကီးေတြ ပါဝင္ခဲ့ႀကတာပါပဲ၊၊ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးဝင္ေတြ ‘သခင္’ေရွ႔ကတပ္ျပီး၊ သခင္ နာ မည္ကို ရဲရဲေတာက္ခံယူျပီး၊ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး နိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမွဳႀကီးေတြ လုပ္ႀကေတာ့လဲ၊ ‘သခင္’နာမည္ ေျပာင္အတိအလင္းခံယူထားတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ေပၚေပါက္ ခဲ့ပါတယ္၊၊ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး - သာယာဝတီကြန္ဖရင့္မွာ၊ ‘သခင္ဆရာေတာ္မ်ား၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္’ ဆိုျပီးေတာ့ေတာင္ ‘သခင္’ေရွ ႔ကတပ္ျပီး အတိအလင္းထုတ္ျပန္ခဲ့တာမ်ိဳး ရွိခဲ့ပါတယ္၊၊ သခင္ဆရာေတာ္ ဦးကြာပိႏၵာဓိပတိ၊မဟာသုေဗာဓာရုံတိုက္- လက္ပံတန္း၊ သခင္ဆရာေတာ္ ဦးပ႑ိစၥ၊ သခင္ဆရာေတာ္ ဦးဝိလာသ၊ ေတာင္ပန္ဆြဲ-သုံးဆယ္၊ သခင္ ဆရာ ေတာ္ဦးအရိယဝံသ၊သခင္ဆရာေတာ္ ဦးဝိစိတၱ - စတဲ့စတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္၊၊ သခင္လွဳပ္ရွားမွဳႀကီးအတြင္း မားမားမတ္မတ္ပါဝင္လွဳပ္ရွားေတာ္မူခဲ့ႀကပါတယ္၊၊
တနိုင္ငံလုံး အုံးအုံးက်ြက္က်ြက္ ျဖစ္သြားရတဲ့ ‘၁၃ဝဝျပည့္အေရးေတာ္ပုံႀကီး’ ေပၚထြန္းေပါက္ ဖြားလာခဲ့ရတဲ့ အခါမွာလဲ၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ သံဃာ ေတာ္ေတြ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္၊၊ မႏၱေလးမွာ နယ္ခ်ဲ႔အ၈ၤလိပ္ရဲ႔လက္ခ်က္နဲ႔ ‘အာဇာနည္ (၁၇)ဦး’က်ဆုံးရတဲ့အခါမွာလဲ၊ အာဇာနည္(၁၇)ဦးမွာ (၇)ဦးဟာ သံဃာေတာ္ေတြျဖစ္တာ ေတြ႔ျမင္နိုင္ပါတယ္၊၊ ဦးပ႑ိတ၊ ဦးပညာေဇာတ၊ ဦးေဝပုလႅ၊ ဦးဇနိတ၊ ဦးအာေလာက၊ ဦးေကလာသ၊ ဦးေကတု-စတဲ့ ရဟန္းေတာ္(၇)ပါး အသက္ေပးလွဴက်ဆုံးခံခဲ့ရပါတယ္၊၊ အာဇာနည္(၁၇)ဦး က်ဆုံးရ ျပီးတဲ့ေနာက္၊ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက မႏၱေလးမွာ ရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ ခ်ဳပ္ဥကၠဌဆရာေတာ္ဦးကလ်ာဏ၊ ေရႊမ်က္ မွန္ဦးႀသဘာသ နဲ႔အာဇာနည္ ဦးသုမန တို႔ကို ဆက္လက္ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ့ပါေသးတယ္၊၊
၈်ပန္ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးေခတ္မွာလဲ သံဃာေတာ္တခ်ိဳ႔ တက္တက္ႀကြႀကြပါဝင္ခဲ့တာ ရွိပါတယ္၊၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးအတြင္း ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ ခံခဲ့ရတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္၊၊ သခင္နႏၵသာရ (ဘီလူးက်ြန္း-အဘင္ဆရာေတာ္)၊ ဦးစႏၵန နဲ႔သခင္၈ႏၾၶြမာ-စတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ဗမာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္ေရး ေက်ညာျပီး ေနာက္ပိုင္း ေခတ္တေလ်ာက္မွာလဲ၊ မဆပလအစိုးရလက္ထက္မွာ ဖဆပလအစိုရကို ဆန္႔က်င္ခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္၊၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးနုက ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းလွဴတာကို လက္မခံ၊ ဆြမ္းဆန္ေတာင္း ေမွာက္ျပန္ခဲ့ႀကတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ ေတြရွိခဲ့ပါတယ္၊၊ ေနဝင္း-စန္းယုစစ္အစိုးရလက္ထက္မွာလဲ ျပည္သူလူထုဘက္ကေန စစ္အာ ဏာရွင္ေတြကို ရဲရဲရင့္ရင့္ ဆန္႔က်င္ ျပခဲ့ႀကတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြ ေပၚထြက္ခဲ့ပါတယ္၊၊ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဦးသန္႔အေရးအခင္းမွာ သံဃာေတာ္တခ်ိဳ႔ ပါဝင္ခဲ့ ႀကသလို၊ ၁၉၇၅ခုႏွစ္ ဇြန္(၆)ႏွစ္ လည္အေရးအခင္းမွာလဲ ပါဝင္အားေပးခဲ့ႀကပါတယ္၊၊
၁၉၈၈ခုႏွစ္ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီး ေျမတုန္ဟည္းေအာင္ ေပၚထြန္းလာခ်ိန္မွာေတာ့၊ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အတူ၊ အုံနဲ႔က်င္းနဲ႔ အင္တိုက္အားတိုက္ပါဝင္လာသူေတြကေတာ့၊ တိုက္ပြဲ အဆက္ဆက္-မရပ္မနားမပ်က္ ပါဝင္ လာခဲ့ႀကေလ့ရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္ေတြပါပဲ၊၊ ေက်ာင္းသားထုရဲ႔ ခြပ္ေဒါင္းအလံနဲ႔အတူ၊ သံဃာေတာ္ ေတြရဲ႔ သာသနာ့အလံဟာ အတူယွဥ္တြဲ တလူလူေဝနိုင္ခဲ့ ပါတယ္၊၊ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးအတြင္းမွာ - ဦးေျပညိႏၵ၊ ဦးကဝိႏၵ၊
ဦးေခမာစာရ ၊ ဦးကာဝိယ၊ ဦးကလ်ာဏ၊ ဦးေရဝတ-တို႔လို၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရး သံဃာ့ေရွ႔ေဆာင္ ႀကီးေတြ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္၊၊ ရဟန္းပ်ိဳအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ ရဟန္းငယ္အဖြဲ႔နဲ႔ မႏၱေလး-ေလးျပင္ေလးရပ္ သံဃသာ မဂၢီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္တို႔လို သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းေတြ မားမား မတ္ မတ္္ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္၊၊
ျပည္သူလူထုႀကီးတရပ္လုံးရဲ႔ အုံးအုံးက်ြက္က်ြက္ တခဲနက္ေတာင္းဆိုေနႀကတဲ႔ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပုံႀကီးကို၊ ရက္ရက္စက္စက္ လက္နက္နဲ႔အတင္းအဓမၼျဖိဳခြင္းျပီး ေနာက္ ထပ္လက္သစ္ စစ္အာဏာရွင္တသင္း တက္လာ ေတာ့လဲ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ျပတ္ျပတ္ သားသားဆန္႔က်င္ခဲ့ႀကရာမွာ၊ သံဃာေတာ္ေတြ ေရွ႔တန္းေနရာက ပါဝင္ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ ဗမာနိုင္ငံသမိုင္းမွာ အေဖါက္ျပန္ဆုံးေသာ နဝတ-နအဖစစ္အစိုးရ ရဲ႔မတရားအုပ္စိုးမွဳကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ဆန္႔က်င္တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ႀကရာမွာ သံဃာ့အာဇာနည္ေတြ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္၊၊ ေထာင္တန္းအက် ခံရ ရုံမက၊ ေသဒဏ္ေတာင္အခ် ခံရတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္၊၊ သံဃာေတာ္ကို ေသဒဏ္ခ်မွတ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေခတ္ဘယ္ေနရာမွာမွ မႀကားဖူးပါ ၊၊ ဗမာျပည္မွာ နဝတ-နအဖဆိုတဲ့ အယုတ္မာဆုံးစစ္အစိုးရလက္ထက္ မွာပဲ ရွိခဲ့တယ္လို႔ သမိုင္း တင္ရ မွာပါ၊၊ ဒါေႀကာင့္လဲ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္တဲ့သံဃာေတာ္ေတြကေန ဦးစီးျပီး၊ အင္ မတန္ေဖါက္ျပန္ယုတ္မာလွတဲ့နဝတနအဖစစ္အစိုးရကို‘ပတၱနိကၠဳဇၨန’သပိတ္ကံေဆာင္တာကို ႏွစ္ႀကိမ္ႏွစ္ခါျပန္ ေတာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ ပထမဆုံးအႀကိမ္က ၁၉၉ဝျပည့္ႏွစ္ထဲမွာ သံဃာ့ျမိဳ႔ေတာ္ မႏၱေလးျမိဳ႔ႀကီးမွာ၊ ေလးျပင္ေလးရပ္သံဃသာမဂၢီ အဖြဲ႔ႀကီးကေန ဆရာေတာ္ ဦးေရဝတ တို႔ဦးေဆာင္ျပီး၊ ပတၱနိကၠဳဇၨန ကံေဆာင္ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ နဝတစစ္အစိုးရ အဖို႔ အူနုက်ြဲခတ္ ဆတ္ဆတ္တုန္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရ ျပီး၊ ၁၉၉ဝျပည့္ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာပဲ နဝတဥကၠဌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေစာေမာင္ ဆိုသူကိုယ္တိုင္ မႏၱေလးအထိဆင္းလာျပီး၊ ကိုယ္တိုင္ဦးစီး ညႊန္ႀကားကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပါင္း(၃၅ဝ)ေက်ာ္ကို စစ္တပ္နဲ႔အတင္းဝင္ ေရာက္စီးနင္း ရွာေဖြတာေတြ လက္ရဲဇက္ရဲ လုပ္ေဆာင္ေစခဲ့ပါတယ္၊၊ သံဃာေတာ္ေတြ ရာနဲ႔ခ်ီျပီးအဖမ္း အဆီး ခံခဲ့ႀကရပါ တယ္၊၊ အဲဒီလိုေတြ ယုတ္ယုတ္မာမာျပဳလုပ္ခဲ့တာေႀကာင့္လဲ၊ ေနာက္ဆုံးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေစာေမာင္ ဘယ္လို ဇာတ္သိမ္းသြားခဲ့ရ ပါသလဲ၊၊ ရူးေႀကာင္ေႀကာင္ဘဝနဲ႔ပဲ ဇာတ္သိမ္းသြားခဲ့ရတာ အားလုံးအသိပါ ၊၊
ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ‘ပတၱနိကၠဳဇၨန’ကံေဆာင္မွဳ ႀကီးကိုေတာ့၊ ျပီးခဲ့တဲ့ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးအတြင္းမွာပဲ၊ နဝတတျဖစ္လဲ နအဖစစ္အစိုးရ အေပၚ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႔က်င္ႀကတဲ့ ရဲရဲေတာက္သံဃာေတာ္ေတြကေန ျပဳလုပ္ခဲ့ႀကပါတယ္၊၊ နဝတ-နအဖစစ္အစိုးရဟာဗမာျပည္သမိုင္းမွာသာမက၊ သာသနာ့သမိုင္း မွာပါ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဖူးေသးတဲ့၊ သံဃာေတာ္မ်ားရဲ႔ ႏွစ္ႀကိမ္ ႏွစ္ခါ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း ကံ ေဆာင္ကံျပဳ ျခင္းခံထားရတဲ့ အစိုးရအျဖစ္ သမိုင္းတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့မွာ ေသခ်ာလွပါတယ္၊၊ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္က ေပၚ ထြန္းခဲ့တဲ့ ဒီ ေရႊဝါေရာင္လွဳပ္ရွားမွဳ ႀကီးဟာ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ သမိုင္းဝင္လွဳပ္ရွားမွဳ ႀကီးအျဖစ္ ဗမာျပည္သမိုင္း မွာ ေမာ္ကြန္းတင္ ထားခဲ့ျပီးျပီ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ဒီ ေရႊဝါေရာင္ သံဃာ့လွဳပ္ရွားမွဳ ႀကီးအတြင္းမွာ၊ ဦးဂမၻီရ ၊ဦးႀသဘာသ၊ ဦးဇဝန၊ ဦးေတဇ စတဲ့ စတဲ့ ရဲရဲေတာက္သံဃာေတာ္ေတြလဲ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္၊၊ ေရႊဝါေရာင္သံဃာ့လွဳပ္ရွားမွဳ ႀကီးရဲ႔ ရလဒ္အျဖစ္၊ သံဃာ့တပ္ေပါင္းစုႀကီးနဲ႔၊ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႔ သာသနာ့ ဥေသွ်ာင္အဖြဲ႔ႀကီးလဲ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္ ေပၚထြန္းလာတာ ေတြ႔ရပါတယ္၊၊ ယခု ပ်ံလြန္ေတာ္ရွာျပီ ျဖစ္တဲ့၊ အေမရိကန္ေရာက္ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ကမၻာ့သာသနာျပဳ အေက်ာ္အေမာ္ ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးတို႔ ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳ ဖြဲ႔စည္းေပၚထြန္းခဲ့တဲ့၊ ဒီ သာသနာ့ ေသွ်ာင္အဖြဲ႔ႀကီးဟာ အဆက္မျပတ္ဆက္လက္ႀကီးထြားရွင္သန္ေနရင္း၊ အမိဗမာနိုင္ငံေတာ္ရဲ႔ အက်ိဳးစီးပြား၊ သာသနာေတာ္ရဲ႔အက်ိဳးစီးပြားကို ေရာက္ရာေနရာကေန စြမ္းစြမ္းတမန္ ရြက္ေဆာင္ေနတာကိုလဲ ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္၊၊
‘အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာ’ ဆိုတဲ့ ေႀကြးေႀကာ္သံဟာ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက ေႀကြးေႀကာ္သံ ျဖစ္ေပမဲ့၊ အခုခ်ိန္အထိ ရွင္သန္ေနဆဲ ျဖစ္တာကိုလဲ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း ခံစားလိုက္ရပါတယ္၊၊ သမိုင္းစဥ္တေလ်ာက္မွာ နိုင္ငံနဲ႔ျပည္သူေတြ ဖက္ကေန၊ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာနဲ႔ အမွန္တရားဖက္ကေန၊ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္စြာ ရဲရဲရင့္ရင့္ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံကာ၊ ရြက္ေဆာင္ေဖၚျပ ခ်ီတက္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ႀကတဲ့ သံဃာ့အာဇာနည္ ေတြအားလုံးကိုလဲ ဦးခိုက္ ႀကည္ညိဳလိုက္မိပါတယ္၊၊ ၊၊


( ဝင္းတင့္ထြန္း )

၁၄-၉-၂ဝဝ၈

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ>>>

က်ဆံုးသြားေသာ ရဲေဘာ္ဆန္းလင္းေအာင္အမွတ္တရ......

တခ်ိဳ႕လည္းဖတ္ၿပီးၾကမွာပါ..ဒါေပမဲ့..ရဲေဘာ္ႀကီးအတြက္အမွတ္တရ ျပန္ေဖၚျပလိုက္တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖင့္ ၿငိမ္ သက္စြာေငးေမာေနသည္။ အမိုးေျပာ ေနသည့္ စကားလံုးတိုင္းက ရင္ကို စူးစိုက္ေနသည္အလား။ “မိုးဦးအက် ေစာမယ္ဆိုတာကလည္း တကယ္ ေတာ့ ေလာကဓံေတြပါလား အေမ ရယ္” ဆရာေခ်ာႏြယ္၏ ကဗ်ာ စာသားမ်ားက ရင္ကို နာနာက်င္က်င္ တို႔ထိ လ်က္ရိွသည္၊ ဟုတ္ပါသည္။ အမိုးေျပာေနသည့္ အေၾကာင္းအရာ မ်ားက အေႂကြေစာသည့္ ပန္းငုဝါေလးေတြ အ ေၾကာင္း။
[၁]
အမိုး၏စကားသံမ်ားက ေလာကဓံႏွင့္ အရင္းႏီွးႀကီး ရင္းႏီွးေနသူ၏ ေလသံ မ်ားအတိုင္း တည္ၿငိမ္ျခင္းႏွင့္အတူ ေလးပင္ ျပတ္သားျခင္း တို႔ ရိွေနသည္။ ကံၾကမၼာကို ရိုးမယ္ဖဲြ႔ေနတာလား၊ ဘုရားသခင္ရဲ့ အလိုေတာ္အတိုင္းလို႔ ေျဖသိမ့္ေနတာလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ ဘာဆိုဘာမွ စဥ္းစားမေနခ်င္ေတာ့တာလား၊ သူမက ဘယ္လိုခံစားေနရသလဲ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္က ခဲြျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္ေန ျဖစ္သည္။

ရဲေဘာ္ထူးေအာင္ကေတာ့ စကားလံုးေတြကို စတင္နားလည္ကာစ ကေလးတေယာက္လို သူေျပာမည့္ စကားမ်ားအတြက္ အျပန္ျပန္ ္အလွန္လွန္ စဥ္းစားရင္း “သူ ... က်သြားတယ္ဆိုတာကေတာ့ တကယ္ပါပဲ အမိုး” အသူတရာနက္ေသာ ေခ်ာက္ထဲသို႔ ထိုးဆင္းက် ေရာက္သြားသည့္ စကၠန္႔နာရီမ်ား၊ ထိုင္ေနသူ အားလံုးဆီ တၿပိဳင္နက္ အန္က်လာသည့္ သက္ျပင္း လိႈင္းပုတ္သံမ်ား၊ ထိုစကၠန္႔ပိုင္းအ တြင္း ေသြးေလရပ္တန္႔သြားသည္ဟု ခံစားလိုက္ ရသည္။ ဒီျဖစ္ရပ္ကို သိေနၾကသူေတြ ျဖစ္ၾက ေပမယ့္ ဒီစကားေတြ ျပန္ၾကားရေတာ့ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားရသည္ကအမွန္၊ အထူးသျဖင့္ စနစ္ဆိုးျကီးက ဝါးၿမိဳျခင္းဒဏ္ခံထားရသည့္ မိခင္တေယာက္ေရွ႕မွာ သားတ ေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာကို အတိုရွင္းဆံုး စကားလံုးေတြနဲ႔ ဖြင့္ဆိုျပေနရသည္က တုန္လႈပ္ ေျခာက္ျခားမႈ နယ္ပယ္ကို က်ယ္သည္ထက္ က်ယ္ဝန္းေစသည္။

“ရဲေဘာ္ေဆးေရ ... ရင္ႏွင့္အမွ် ေၾကမြ ေနၾကရကုန္ၿပီဗ်ာ”
[၂]
သူရဲ့ျမန္မာအမည္က ‘ဆန္းလင္းေအာင္’ ဒါေပမယ့္ သူက ကရင္လူမ်ဳိး။ ေစာေဆးကိုလို က်ေနာ္တို႔ အားလံုးကေတာ့ သူ႔ကို ‘ရဲေဘာ္ေဆး’ လို႔လည္း ေခၚတယ္။ သူနဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (၆ဝ၁) တပ္ရင္းသို႔ ေရာက္ခဲ့ျကသည္က ေရွ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္။ ျပည္တြင္း လူေဘာင္သစ္ပါတီဝင္။ အလံ (၃) လက္ကို ၾကံ့ခိုင္သူ။ အမွတ္ (၆ဝ၁) တပ္ရင္း၏ ၁၉၉၂ စည္းရံုးေရး ခရီးစဥ္အတြင္း ၃/၈ လုပ္ဟန္အရ လူထုနဲ႔အတူ တည္ေဆာက္ခဲ့သူ။ သူတို႔ၿမိဳ႕သား အဆိုေတာ္ ကိုခင္ဝမ္းရဲ့ ျပည္မွာေဆာင္းကို ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ တီးခတ္သီဆိုတတ္သူ။

“ေၾသာ္...အေနေဝး၊ ေရေဝးမွာ ျပည္မွာေဆာင္းကို ဆံုးရံႈး သြားခဲ့ပါေပါ့လား၊ ရဲေဘာ္ေဆးရယ္” သူက စိတ္လိုလက္ရ ျဖစ္တဲ့အခါ ကဗ်ာ ေရးေလ့ရိွတယ္။ ‘ဒီကမၻာေလာကမွာ သူရဲေကာင္းဝါဒ က်ဆံုးသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း မဟစ္ေႂကြးပါနဲ႔ မစၥတာေဂ်ာ့’။ ဇဲြ ရိွသူေတြသာ ေအာင္ ္ပဲြခံမွာေပါ့။ ‘ႏွင္းရည္ေတြ သိုင္းဝိုင္းေနတဲ့ ရွမ္းရိုးမရဲ့ည မီးပံုနံေဘးမွာ သူကိုယ္တိုင္ ရြတ္ျပခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ့ကဗ်ာေလး’။ အခုေတာ့လည္း လြမ္းရ ေစေတာ့ ရဲေဘာ္ေဆး ေရ။

သူက ဟာသဓာတ္လည္း ရွင္သန္ ထက္ျမက္ေနတဲ့သူ။ အေျခခံေဒသ ထိုးေဖာက္ေရး ထိုးစစ္ခရီးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတူတကြ ခ်ီတက္ခဲ့ ၾက သူရဲေကာင္းဆန္စြာ က်ဆံုးခဲ့ရ။ သူရိွရင္ မၿငီးစတမ္း။ သူ႕ ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ့ ဟာသအေျကာင္းေတြ။ သူနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အၿမီးအ ေမာက္မတည့္တဲ့ ရယ္စရာျဖစ္ရပ္ေတြ။ သူရဲ့ စက္မႈအထက္ တန္းေက်ာင္းသား ဘဝျဖစ္စဥ္။ အမႈန္႔ႀကိတ္ စက္ရံု အလုပ္သမားဘဝ။ လူ႔ေဘာင္သစ္ ပါတီဝင္အျဖစ္ စြန့္စားခန္းေတြ။ ငတ္ျပတ္သူေတြ။ ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ့ အာဇာနည္ေန႔ လြမ္းသူပန္း ေခြခ်ပဲြ သည္းထိတ္ရင္ဖို ႏိုင္ငံ ေရးထိုးစစ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔မိသားစုအေျကာင္း။ အေဖရယ္၊ အမိုးရယ္၊ သူရယ္၊ သူ႔ညီမေလးရယ္။

“ေအးဗ်ာ ... ကြ်န္ေတာ္ ေတာခိုလာေတာ့ ညီမေလး ေတာ္ေတာ္ခံစားရမွာ ပဲ”

[၃]
‘ဗ်ာ ...’
“ဟုတ္တယ္ ဖိုးခြား ... အငယ္ေကာင္လည္း ဆံုးသြားၿပီ။ အမိုး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔အေဖလည္း ဆံုးသြားၿပီ”

ဒါဟာ မေတာ္တဆ တိုက္ဆိုင္မႈလား။ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ မဟုတ္နိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြဟာ အရက္မူးသမားလိုမ်ဳိး ယိမ္းယိုင္ၿပီး ေဆာက္တည္ရာ မရ ျဖစ္ေနသည္။ ရဲေဘာ္ေဆး ေျပာျပဖူးသည့္ သူ႕မိသားစုဘဝ ပံုရိပ္မ်ားက အပ္ခ်ည္ႀကိဳးတစကို တဘက္က ကိုင္ ထားရင္ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးလံုး ျပဳတ္က်သြား သလိုမ်ဳိး ဝရုန္းသံုးကား ျပဳတ္က်လာသည္။

“အေဖနဲ႔ အေမက နယ္ေျမလုရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၂ ေယာက္ ငယ္ငယ္ကတည္း က အတူမေနျဖစ္ၾကတာဗ်”။

အမိုးရယ္ ေလာကဓံဆိုတာ ရွစ္ပါးထက္ မပိုဘူးဆိုေပမယ့္ အမိုးအတြက္ေတာ့ ျပင္းထန္လွခ်ည္လားဗ်ာ။ ဘယ္လို ျဖစ္ရတာလဲ အမိုးရယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း အိမ္ကို ခဏခဏ လာေမးေနတယ္။
‘ေဆးကိုလို ေတာခိုသြားၿပီး သိပ္ မၾကာဘူး။ သူ႔အေဖက အိပ္ယာထဲ လဲေတာ့တာပဲ။ သူ့အေဖက နဂိုကတည္းကလည္း က်န္းမာေရး သိပ္ေကာင္းလွတာ မဟုတ္ေတာ့။ ဆံုးသြားရွာတယ္။ သူဆံုးခါနီး သူသားႀကီးကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္ရွာခဲ့တယ္။ ဟင္း ...’
အမိုးဟာ ရွည္လ်ားစြာ စကားေျပာ ႏိုင္ဖို႔အားယူတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ နာ က်င္စိတ္ေတြ လိပ္တက္လာလို႔လား မသိ။ သက္ျပင္းတခုခ်ၿပီး ေဆးေပါ့လိပ္ကို ေကာက္ ဖြာလိုက္တယ္။ အႏုျမဴျပာလဲ့ ေနတဲ့ မီးခိုး ေငြ့မ်ားကို ျကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ေတြ အႏုျမဴဗံုးဒဏ္ သင့္ေနၿပီ လားလို႔ ေတြးမိတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း ဗမာတျပည္လံုးဟာ အႏုျမဴေရာင္ျခည္ေတြ လႊတ္ထားၿပီး အဆိပ္သင့္ေနတဲ့ ေလွာင္ခ်ဳိင့္ႀကီးနဲ႔ အတူတူပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ အသက္ရွဴသံ မွ်ဥ္းမွ်ဥ္းေလးေတြကိုေတာင္ ၾကားေနရတဲ့အထိ တိတ္ဆိတ္စြာ အမိုး ကုိ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒီ တိတ္ဆိတ္မႈႀကီးဟာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ တိတ္ဆိတ္မႈ ႀကီးပါပဲ။

အဲဒီအခိ်န္က အိမ္မွာ သူတို႔အဖြားရယ္၊ အေဒၚ အပ်ဳိႀကီး ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ အငယ္ေကာင္ပဲဲ က်န္ခဲ့တယ္။ သူ႔ဦးေလး တေယာက္ရိွေပမယ့္ သူက ရန္ကုန္မွာ။ တခါတေလမွပဲ ျပည္ကိုေရာက္လာေလ့ရိွ တယ္။ သူ႔ဦးေလးကိုေတာ့ အငယ္ေကာင္က ေျကာက္တယ္။ ဒါေပမယ့့္ အပ်ဳိ ႀကီး အေဒၚေတြကိုေတာ့ နည္းနည္းမွ ေၾကာက္ဘူး။

အေဒၚေတြကလည္းဆံုး အေဖက လည္းဆံုး၊ အကိုကလည္း ေတာထဲမွာက်ဆိုေတာ့ မဆူရက္၊ မေျပာရက္၊ ပိုက္ဆံကလည္း ေတာင္းသ ေလာက္ရေနေတာ့ အငယ္ေကာင္က ပ်က္စီးလာတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အရက္နဲ႔ မူးယစ္ေဆးဝါးက အရမ္းေပါတယ္။ အငယ္ေကာင္က အေပါင္းအသင္းမွားၿပီး ဘိန္းျဖဴ စဲြသြားတယ္။

အမိုးဟာ ေျပာလက္စ စကားကို ရပ္ၿပီး မီးျခစ္လိုက္ရွာေနသည္။ မီးျခစ္ကို ေတြ႔ေသာအခါ မီးျခစ္ၿပီး ေဆးလိပ္ကို မီးညိွ၏။ အမိုးရယ္ အဲဒီ မီးျခစ္ထဲက မီးခတ္ ေက်ာက္လိုမ်ဳိး ကြ်န္ေတာ့္ ႏွလံုးသားေတြ ပဲ့က်ေနရပါတယ္။ အမိုးက ေဆးလိပ္ကို အားပါးတရ ရိႈက္ဖြာၿပီး မီးခိုးမ်ား ကို မႈတ္ထုတ္လိုက္၏။

အမိုးရဲ့စိတ္ေတြက ထိုမီးခိုးမ်ားလို အံု႔မိႈင္း ရႈပ္ေထြးေနေပလိမ့္မည္။
“သူ႔အေဒၚေတြက သူ႔ဦးေလးဆီကို လွမ္းအေၾကာင္းၾကားၿပီး ေဆးျဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူကလက္မခံဘူး။ သူ ေဆး မျဖတ္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။ သူ ေဆးျဖတ္ လိုက္ရင္ အခုျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ဘဝကိုသူ ဘယ္လိုမွ ရင္ဆိုင္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့၊ သူ႔ကိုယ္သူ သတ္ေသသြားတာ ျမင္ခ်င္ရင္ ေဆးျဖတ္ေပးၾကလို႔ ေျပာတယ္။ အင္း ... ခုေတာ့လည္း ဘိန္းျဖဴနဲ႔ပဲ ဆံုးပါးသြားရတာပါပဲ။”

[၄]
အမိုးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆံုမိၾကသည္က ညီလာခံကာလ၊ အမိုးက တေယာက္တည္း စိတ္ကူးတဲ့ရာ သြားလာေနထိုင္ရင္း စိတ္ကို ေျဖ ၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသည္မွာ ၾကာၿပီ။ အခု ေရာက္လာသည္က ရဲေဘာ္ေဆးကို ထိုင္းႏိုင္ငံထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ ေတြ႔ရသည္ ဟူ၍ သတင္းၾကားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုသတင္းကို အမိုးက မယံုေသာ္လည္း အေဒၚ အပ်ဳိႀကီး ႏွစ္ေယာက္က အတင္း လႊတ္ေသာ ေၾကာင့္ စံုစမ္းရင္း၊ ေမးျမန္းရင္း ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ အမိုးက အရာရာကို မတုန္မလႈပ္ ရင္ဆိုင္ဖို႔အသင့္ရိွေနေပမယ့္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေန ရသူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔။

“အင္း ... သူတို႔ အဖြားကိုေတာ့ ေဆးကိုလို က်သြားတာ ေျပာမျပရဲဘူး၊ သူ့အဖြားက အျကီးေကာင္ကို ပိုခ်စ္တယ္။ အခုေတာ့ ပိုဆိုးသြား တာေပါ့၊ သားလည္း ဆံုး၊ ေျမးအငယ္ကလည္းဆံုးဆိုေတာ့ ေဆးကိုလိုအေၾကာင္း နည္းနည္းမွ မဟရဲဘူး။ သူ႔အဖြားကေတာ့ သူ႔ေျမးႀကီး ျပန္လာလိမ့္မယ္လို႔ပဲ ထင္ေနတာ။”

အမိုးက ရွည္လ်ားစြာ ရွင္းျပၿပီး၊ ေငးရင္းေမာရင္း ေဆးလိပ္ကိုသာ တြင္တြင္ ဖြာ ေနေတာ့သည္။ အမိုးက ဗလာနယ္ထဲ လြင့္က်သြားတာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွာလည္း အမိုးျပန္ရင္ သူ႔ေျမး ျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေနမယ့္ အဖြားဆီ သတင္းစကား ပါးလိုက္စရာ ဘာမွ် မရိွေတာ့ၿပီ။
“ရဲေဘာ္ေဆးေရ ရင္ႏွင့္အမွ် ေၾကမြ ေနရပါၿပီဗ်ာ”။


[ေဆးကိုလိုမိုးႏွင့္ ေတြ႕ဆံုခဲ့စဥ္မ်ား
အမွတ္တရ]
ညိဳထက္(လမ္းသစ္ဦး)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ>>>

‘ မိစၦာ ဗာလ အလစ္ေတာ ေရာ ႐ႈ - နိဗၺာန ပစၥေယာ ေဟာတု ’

ဝင္းတင့္ထြန္း
(၁)
‘ေမာင္ေမာင္’ ဆိုတဲ့ေကာင္ဟာ စီးပြားေရးသမားတေယာက္ပါ။ စီးပြားေရးသမားေတြထဲမွာ‘ဘနဖူးသိုက္တူးခ်င္’ တဲ့ေကာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတာမွန္ေပမဲ့၊ အဲသေလာက္ေလာဘ ေဇာတိုက္တဲ့စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းသူမ်ိဳးေတြထဲမွာ ေမာင္ေမာင္ တေယာက္မပါခဲ့ဖူးဘူးဆိုတာ ေတာ့က်မ္းက်ိန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္လဲေျပာရဲပါတယ္၊ တကယ္ပါ။ဒါေၾကာင့္လဲ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ အျမဲလိပ္ျပာသန္႔သန္႔နဲ႔ေနႏိုင္ခဲ့သလို ေမာင္ေမာင့္အေပၚ ယုံၾကည္သူေတြလဲရွိခဲ့ပါတယ္။ စီးပြားေရးကလဲ ျဖစ္ထြန္းသင့္ သေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ထြန္းခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းကေနဘြဲ႕ရျပီးကတည္းက စီးပြားေရးေလာကထဲ ေျခစုန္ပစ္ေရာက္လာေတာ့လဲ တျခားသူေတြနဲ႔ ႏွဳိင္းယွဥ္ရင္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ျပသာနာမရွိခဲ့ပါဘူး။ မိဘေတြေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ ကိုယ္တိုင္ကလဲ ကုန္သည္ ႀကီးမ်ိဳး႐ုိးေတြ မဟုတ္လား။
လူကတ႐ုတ္ေသြးပါေတာ့။ ေက်ာင္းကျပီးလို႔ စီးပြားေရးလုပ္ေတာ့ မယ္ဆိုေတာ့။ မိဘေတြ ကေရာ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကပါ တ႐ုတ္-ဗမာနယ္စပ္သြားလုပ္ဖို႔ပဲ တိုက္တြန္းၾကတာေပါ့။တ႐ုတ္စာ တ႐ုတ္စကားကလဲ တတ္ျပီးသားဆို ေတာ့။ နယ္စပ္မွာ ဘာမွသိပ္ျပီးမၾကာလိုက္ပါဘူး။ ကိုယ္လဲ ရာဘရိတ္ေထာင္ဘရိတ္ေလာက္ ေတာ့ကိုင္ႏိုင္တဲ့ စီးပြားေရးသမား တေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့တာေပါ့။ မိဘေဆြမ်ိဳးအ၀န္းအ၀ိုင္း ေတြဖက္က ေရခံေျမခံရွိျပီးသားဆိုေတာ့။ တ႐ုတ္ျပည္ဖက္က ဘယ္ကုန္ ယူခ်င္သလဲ။ ႀကိဳက္သေလာက္ ယူလို႔ရပါတယ္။ ေရာင္းျပီးေငြေခ် ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ကုန္မွ စာရင္းရွင္း၊ ႀကိဳက္တဲ့ကုန္ကိုေၾကြးယူလို႔ ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ႏွစ္ဆယ္နဲ႔ခ်ီျပီး ၾကာလာတဲ့အခါ ကိုယ္လဲ ကုန္သည္ႀကီးတေယာက္ စီးပြားေရး သမားႀကီးတေယာက္အျဖစ္ေတာ့ ေရာက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ကုန္သည္ဆိုတာ ျမတ္မယ့္ဥစၥာ လိုက္လုပ္ၾကေလ့ရွိ တယ္ဆိုေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာ တလိုင္းေကာင္း ႏွစ္လိုင္းေကာင္းပဲ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ နယ္စပ္မွာ ကုန္သည္ႀကီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သြင္းကုန္ေရာ ပို႔ကုန္ပါ လုပ္ၾကေလ့ရွိေပမဲ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ သြင္းကုန္ပဲ အဓိက ထား လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သြင္းကုန္ဆိုတာ ဗမာျပည္ဖက္က သြင္းမယ့္ကုန္။ တ႐ုတ္ကုန္ကိုပဲသြင္းျပီး လက္ကားျဖန္႔တဲ့အလုပ္ကိုေျပာတာပါ။ အဲဒီေတာ့ ကုမၼဏီေတာ့ ေထာင္ရ တာေပါ့။ဒီေခတ္က ကုမၼဏီေခတ္ မဟုတ္လား။ကိုယ္ပိုင္ကုမၼဏီမရွိပဲ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ သြင္းကုန္ပို႔ကုန္လုပ္ငန္းလုပ္မလဲ လက္ကား ျဖန္႔တဲ့အခါ ပိုျပီးအဆင္ေျပေအာင္ ရန္ကုန္ မွာလဲ ကုမၼဏီခြဲတခု ေထာင္ထားပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ နယ္စပ္မွာပဲ ထိုင္ထား လိုက္တယ္။ ဒီဖက္ကေန ဖုန္းနဲ႔ေျပာ ဖုန္းနဲ႔လုပ္ေပါ့ ။
လူက နယ္စပ္မွာပဲ အေနၾကာလာေတာ့ ရန္ကုန္တို႔မႏၱေလးတို႔မွာလဲ မေနခ်င္ဘူး။ ကိစၥ၀ိစၥရွိလို႔ သြားရတာေတာင္ ရာသီ ဥတုကကိုယ္နဲ႔သိပ္ သဟဇာတမတည့္ သလို ျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။ နယ္စပ္ကမွ ကိုယ္နဲ႔ပိုတည့္သလိုလို ခံစားလာရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူက တ႐ုတ္ေသြးတာ ပါတာ ကိုယ့္ကိုေမြးလာခဲ့တာက ရန္ကုန္လဲ မဟုတ္သလို မႏၱေလးလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမိဳ႕ႀကီး ျပႀကီးလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာေတာင္ ပင္လယ္၀မွာ ေမြးလာခဲ့တာဗ် မူလတန္း ေက်ာင္းသားထိေအာင္ ပင္လယ္၀မွာပဲေန လာခဲ့ရတာဗ် အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာလဲ အၾကာႀကီး ဘြဲ႔ရတဲ့အထိေနခဲ့ဖူးသလို။ မႏၱေလးမွာလဲေနခဲ့ထိုင္ခဲ့ဖူးေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ စြဲေနမိတာက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚပဲ၊ ပင္လယ္၀ပဲ။ မၾကာမၾကာ သတိတရ ျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္တာကလဲ ပင္လယ္၀ပဲ။ အုပ္လိုက္ေမ်ာသြား တတ္တဲ့ ေဗဒါအုပ္ေတြကို သတိရတယ္။ လမုေတာနဲ႔ဓနိေတာကို သတိရတယ္။ တရွဲရွဲ အသံေပးရင္း ဘယ္ညာယိမ္းထိုးေနတတ္တဲ့ အုန္းတန္းအုန္းေတာ အုန္းလက္ အုန္းရြက္ေတြကိုလဲ သတိရတယ္။ အိပ္မက္ေတြထဲထိေအာင္ သတိရေနတတ္တာကေတာ့။ ေန၀င္ခါနီးမွာ ေနလုံးနီနီႀကီး ပင္လယ္ထဲ တေရြ႕ေရြ႕ငုပ္ဆင္းသြားတဲ့ ျမင္ကြင္းပါပဲ။ ကဗ်ာ ဆန္ဆန္ေျပာရရင္ေတာ့ ၀င္ေတာ့ မယ့္ဆည္းဆာမွာ ေနလုံးနီနီႀကီး ပင္လယ္ထဲ ေရေသာက္ဆင္း သြားတဲ့ ျမင္ကြင္းပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီျမင္ ကြင္းကို တေမ့တေမာကို ထိုင္ထိုင္ၾကည့္ေနတတ္ဖူးတာ ခဏခဏပါပဲ။ ေျပာခ်င္တာက က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ့္ေမြးရာဇာတိ ကိုဘယ္ ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ခဲ့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ လူကရွမ္းကုန္းျပင္ျမင့္မွာ လာျပီးအေျခခ်မိထားေတာ့။ စိတ္ကသာ ေရာက္ေပမဲ့။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚနဲ႔ ပင္လယ္၀ကို ကိုယ္တိုင္မေရာက္ႏိုင္တာေတာ့ ၾကာျပီေပါ့ဗ်ာ။ ေဟာ...ေရာက္မယ့္ေရာက္ရေတာ့လဲ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲနဲ႔ စိတ္မ ေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ တက္သုတ္႐ုိက္ျပီး ေရာက္ခဲ့ရေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ဘာလို႔လဲ သိလား။ နာဂစ္ေၾကာင့္ေပါ့ဗ်ာ...နာဂစ္ ေၾကာင္...နာဂစ္ေၾကာင့္ ...



(၂)
နာဂစ္ ၀င္ေမႊသြားတဲ့အတြက္ ရန္ကုန္ေရာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚတခုလုံး ေတာ္ေတာ္ကို ခံလိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့သတင္း စ၀င္လာ ေတာ့။ ေတာ္ေတာ္ကို တုန္လွဳပ္သြားမိတယ္။ စီးပြားေရးအရ ရန္ကုန္ကကုမၼဏီခြဲ ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းသြားႏိုင္တာကို ေတြးမိျပီး စိုးရိမ္ သြားလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဖက္မွာ အထူးသျဖင့္ ပင္လယ္၀နဲ႔ ဘိုကေလးနယ္ဖက္မွာ လူေတြေတာ္ေတာ္ကို ေသေၾကၾက တယ္ ဆိုတဲ့သတင္း ၾကားလိုက္ရလို႔ပါ။ ရန္ကုန္က ကုမၼဏီက လူေတြက နာဂစ္၀င္ေမႊျပီး ေနာက္ႏွစ္ရက္မွာပဲ နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ႀကိဳး စားျပီး ခ်က္ခ်င္းသတင္းပို႔လို႔ ကိုယ့္ကုမၼဏီကဘာမွ ထိခုိက္ဆုံး႐ႈံးမွဳ မရွိလိုက္တာကိုလဲ သိလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္သူေသေသ စိတ္ သာရွိရင္ အျမတ္ထုတ္ခ်င္ေတာင္ အျမတ္ထုတ္လို႔ရတဲ့အေျခအေနေတြေတာင္ ေပၚလာပါေသးတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ... က်ေနာ့္ ကုမၼဏီက စက္ပစၥည္းေတြ ျဖန္႔ေနတဲ့ကုမၼဏီီေလ ေရစုပ္စက္၊ ေမာ္တာ၊ပန္႔နဲ႔ ခ်ိန္းေစာ လို႔ေခၚတဲ့ လႊစက္ေတြ အဓိကျဖန္႔ေနတဲ့ ကုမၼဏီပဲ။ တခ်ိဳ႕ကုမၼဏီေတြမ်ား စက္ေတြကို ေစ်းႏွစ္ဆသုံးဆ ခုန္တက္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ အရင္ကေရာင္း ေစ်းတသိန္း ႏွစ္ေသာင္းသုံးေသာင္းရွိတဲ့ ခ်ိန္းေစာလႊစက္တလုံးကို ႏွစ္သိန္းခြဲသုံးသိန္း ျဖစ္သြားတယ္။သြပ္တခ်ပ္တေသာင္းျဖစ္သြားတယ္။ အိမ္႐ုိက္သြပ္သံတေခ်ာင္း သုံးရာအထိ ျဖစ္သြားတယ္။ အိမ္ေခါင္မိုးေတြအကုန္လန္ သြပ္ျပားေတြ ျပဳတ္ပ်က္ထြက္ကုန္ၾကေတာ့ မ၀ယ္မျဖစ္ ပစၥည္းေတြ မဟုတ္လား။ ေရာင္းတာေတာင္ တံခါးပိတ္ျပီး ေရာင္းရတဲ့ပစၥည္းေတြ ျဖစ္သြားတာ ခင္ဗ်ားလဲ ေကာင္း ေကာင္းၾကားမွာပါ။ကုန္သည္ဆိုတာ လုပ္ငန္းရွင္ဆိုတာ အျမတ္ေကာင္း ေကာင္းရခ်င္တယ္ဆိုေပမဲ့ သူမ်ားေတြ ဒုကၡ သုကၡအႀကီး အက်ယ္ ေရာက္ေနၾကတုန္း အျမတ္ထုတ္မွ ရမယ့္အျမတ္ေငြမ်ိဳး က်ေနာ္မယူခ်င္ဘူး။ ေမာင္ေမာင္ဆိုတဲ့ေကာင္ မယူခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဘယ္လို လွမ္းအမိန္႔ေပးခဲ့သလဲ သိလား။ ဒို႔ကုမၼဏီက စက္ပစၥည္းေတြဘာမွထပ္ျပီး ေစ်းမတက္နဲ႔အရင္ ေရာင္းျမဲ ေစ်းအတိုင္းေရာင္း။ ဘယ္ကုမၼဏီေတြ ေစ်းတက္ တက္ေစ်းတက္ မေရာင္းနဲ႔လို႔ ခ်က္ခ်င္း အမိန္႔ေပးခိုင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္လိုပဲ စက္ပစၥည္းေတြပဲ ေရာင္းေနတဲ့ကုမၼဏီတခ်ိဳ႕က ကုန္သည္ႀကီးတခ်ိဳ႕က ‘ေမာင္ေမာင္ မင္းရူးေန သ လား - တဲ့။ အေရာင္းအ၀ယ္ဆိုတာ ၀ယ္လိုအားနဲ႔ ေရာင္းလိုအား ၾကည့္ျပီး။ ၀ယ္လိုအား Demand ကသိပ္မ်ားေနျပီး ေရာင္းလိုအား သြင္းႏိုင္အား Supply က သိပ္နည္း ေနရင္။ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းဟာ တက္လာရမွာပဲ။ တက္ေရာင္းရမွာပဲ။ ဒါ တရားပဲ။

ဒါမွမဟုတ္ မင္းက ဒို႔ေစ်းတက္ေရာင္းတာကို တမင္ဂြတိုက္ျပီး လုပ္ျပလိုက္တာလား-တဲ့။ ျပီးေတာ့ ထပ္ေျပာၾက ေသးတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ -မင္းကုမၼဏီထဲကေရာ ဂိုေဒါင္ထဲေလွာင္ ထားတာေတြ ရွိသမွ်ကိုပါ။ ဒို႔ ကုမၼဏီေတြ အခုမင္းေရာင္းေနတဲ့ ေစ်းႏွဳန္းအတိုင္းလႊဲေပးလိုက္၊ ဒို႔အကုန္ခ်ဳပ္ျပီး ၀ယ္မယ္။ မင္းေရာင္းေနတဲ့ ေစ်းႏွဳန္း အတိုင္း အကုန္ေပးမယ္။ မင္း ပစၥည္းေတြ အားလုံးကို ဒို႔၀ယ္မယ္-တဲ့ ’။ မေက်မနပ္ နဲ႔ေျပာလိုက္ၾကတာဗ်ာ။ ေမာင္ေမာင္ ျပဳံးေနလိုက္တယ္။ျပီးေတာ့ ေမာင္ေမာင္ ေျပာ လိုက္တယ္။ ေဟ့ ဘယ္သူ႔မွ ပစၥည္းေတြအားလုံး ခ်ဳပ္ျပီးမေရာင္းဘူး။ ကိုယ့္ပစၥည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေရာင္းမယ္ေျပာျပီး။ တကယ္လိုအပ္လို႔ မလႊဲသာလြန္းလို႔ လာ၀ယ္ၾက သူေတြကိုပဲ ေစ်းမတက္ပဲ အရင္ေရာင္းေနၾကေစ်းအတိုင္းပဲ လက္လီ ႏွစ္လုံးခ်င္းသုံးလုံးခ်င္းပဲ ဆက္အေရာင္းခိုင္းလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ပိုက္ဆံမလိုခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ပိုက္ဆံေတြတအားႀကီးကို ခ်မ္းသာေနလို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ဒါေပမဲ့ လူေတြအ သက္ေတြေသၾက၊ ဒါေလာက္ေတာင္ ဒုကၡသုကၡေတြေရာက္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ မတန္တဆ ေစ်းတက္ေရာင္းလဲ မလႊဲသာမေရွာင္သာ၀ယ္ၾကရရွာေတာ့ မယ့္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ က်ေနာ္ သူတို႔ အေပၚလည္ျမိဳညႇစ္ မယူခ်င္ဘူးဗ်ာ။ မေတာ္မတရားအျမတ္ထုတ္ မယူခ်င္ဘူး ဗ်ာ။ အျမတ္ထုတ္ျပီး ျပန္ေရာင္းစားမယ့္သူေတြလက္ထဲလဲ ေရာက္မသြား ရေအာင္ ကုမၼဏီက ေကာင္ေတြကိုလဲ လွမ္းေျပာထားလိုက္တယ္။ တကယ္ဒုကၡေရာက္လို႔ တကယ္သုံးမယ့္သူေတြလက္ ထဲ ေရာက္ေအာင္ေရာင္းၾကကြာ...လို႔။ ေစ်းလဲ လုံး၀ မတက္ရဘူး...လို႔။ အဲဒီေတာ့ ရန္ကုန္က က်ေနာ့္ကုမၼဏီမွာ လာ လာ ၀ယ္လိုက္ၾကပုံမ်ား ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ဒီဆိုင္က ေစ်း ခ်ိဳတယ္ ဟ၊ သေဘာထားေကာင္းတယ္ ဟ..နဲ႔ တဲ့။ ဘုန္းႀကီးေတြ ဦးပဇင္းေတြပါ ဆိုင္ကိုလာျပီး ၀ယ္ ၾကသတဲ့။ ခင္ဗ်ားတို႔လဲ ၾကားၾက သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲေလ။ နာဂစ္ ၀င္ျပီးေမႊသြား ရက္စက္သြားလို႔ ရန္ကုန္ေရာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေရာ တုန္းလုံးပက္လက္ျဖစ္သြားရတာေတြက သစ္ပင္ႀကီးေတြ ဧရာမသစ္ပင္ႀကီးေတြ ကုန္သေလာက္ နီးပါး မဟုတ္လား။ လမ္းေတြေပၚေရာ အိမ္ေတြ ေပၚမွာပါျမင္မေကာင္းေအာင္ အလဲလဲအျပိဳျပိဳျဖစ္ကုန္ ဖိမိကုန္ ထိခိုက္ကုန္ၾက ရတယ္ မဟုတ္လား။ မုန္တိုင္းစဲတာနဲ႔ မရွင္းမျဖစ္ စရွင္းၾကရတဲ့ ျပသာနာက အျမစ္ကေနပါ ကၽြတ္ထြက္လဲျပိဳေနတဲ့ ဒီတုံးလုံး ပက္လက္ သစ္ပင္အိုႀကီးေတြကို မဟုတ္လား။ ဒါေလာက္ႀကီးတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးေတြမ်ိဳးစုံကို လက္ထိုးလႊေလးေတြေလာက္နဲ႔ ရွင္းေန လို႔ကေတာ့ ဘယ္ျပီးေတာ့မလဲ။ ခ်ိန္းေစာႀကီးေတြ စက္လႊႀကီးေတြနဲ႔ ရွင္းရေတာ့တာဗ်။ အဲဒီေတာ့ အဲဒါ ႀကီးေတြဘယ့္ ေလာက္ေရာင္းေကာင္းလိုက္မလဲ။ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားၾကည့္၊ ပုံမွန္ေစ်းထက္ ႏွစ္ဆေက်ာ္ ခုန္တက္ေတာင္ ေရာင္းၾကတယ္။
က်ေနာ္လဲ ေစ်းတက္ေရာင္းရင္ ရတာပဲ။ လာ လာ ၀ယ္ၾကတဲ့အထဲ ဘုန္းႀကီးေတြ ဦးပဇင္းေတြကိုယ္တိုင္ လာၾကတယ္ဗ်ာ။တပါး ႏွစ္ပါး။တေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းနဲ႔ ပိုက္ဆံမတတ္ ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြ ေက်ာင္းေတြက။ စုေပါင္းျပီး ေတာင္လာ၀ယ္ၾကသတဲ့။ ျပီးေတာ့ အဲဒီသံဃာေတာ္ေတြကိုယ္တိုင္ သင္းပိုင္ကို ခါးေတာင္းက်ိဳက္ျပီး လႊဆြဲၾက အျမင္မေတာ္ တာေတြ ရွင္းေပးၾကေတာ့တာလဲ အားလုံးတျပည္လုံးအသိ၊ တျပည္လုံးအျမင္ပါပဲဗ်ာ။ အဲဒီလို အေျခအေနမွာ သံဃာေတာ္ေတြ လူထုေတြ အေပၚမွာ က်ေနာ္ဘယ္လိုမွ အျမတ္မထုတ္ခ်င္ ဘူး။အျမတ္မထုတ္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တခ်ိဳ႕လူေတြက ေသာက္ရူးလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ေပးၾက ေျပာေနၾကတဲ့အထဲကကို က်ေနာ္ အဲသလိုပုံမွန္အတိုင္းပဲ ေရာင္းခဲ့တာဗ်။က်ေနာ့္ဘ၀မွာ တသက္နဲ႔တကိုယ္ ပီတိအျဖစ္ရဆုံးအခ်ိန္ကို ျပပါဆိုရင္။ က်ေနာ္ အဲဒါကို ျပလိုက္မွာပဲ။ စိတ္မေကာင္းတဲ့ ၾကားကေန ျဖစ္လိုက္ရတဲ့ ပီတိေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ အႏုပညာသမားေတြရဲ႕ ေ၀ါဟာ ရ နဲ႔ဆိုရင္- ေၾကကြဲ ပီတိ ေပါ့ဗ်ာ။ အဲ-အဲ-ေနာက္ထပ္ ပီတိတခု ရွိေသးတယ္။ အဲဒါကိုလဲ ဘယ္လို ေျပာရမလဲ။ က်ေနာ္ေတာ့ ေ၀ါဟာရရွာလို႔ မရဘူး။ တသက္နဲ႔တကိုယ္ ဒီလိုအ ႀကီးအက်ယ္ ဒုကၡေရာက္ေနၾကခ်ိန္မွာ တကယ္ဒုကၡေရာက္ေနၾကသူေတြကို ကိုယ္ တိုင္ကိုယ္က် ႀကိဳးစားပန္းစားနဲ႔မေရာက္ေရာက္ေအာင္ သြားျပီးတတ္ႏိုင္သမွ် ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ အ ကူအညီ ေပးႏိုင္ခဲ့တာကိုပဲ ေျပာရ မွာဗ်၊ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ႀကိဳးစားပန္းစား ေရာက္ေအာင္သြားျပီး ကူညီႏိုင္ခဲ့တာ အကူအညီေပးႏိုင္ခဲ့တာအေပၚမွာေတာ့ တဖက္ကေနေျပာရရင္ ေက်နပ္တယ္။ ၀မ္းသာ တယ္။ ပီတိျဖစ္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့...
တဖက္ကေနေျပာရရင္လဲ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္မေကာင္းစရာ ၀မ္းနည္းစရာေတြေရာ။ အႀကီးအက်ယ္ ေဒါသထြက္စရာ ေအာ့ႏွလုံးနာစရာေတြပါေတြ႔ခဲ့ရတယ္ဗ်ာ။ ပီတိက ေအးေအး ျမျမ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ေလး ျဖစ္ေနရမယ့္အစား။ ပူေလာင္ရတာ ေတြေရာ- ေနာက္က်ိ ရတာေတြပါအကုန္ကို ေရာေနရေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ ေသာမန ေတြေရာ...ေဒါမနေတြပါ အကုန္ ခံစားလိုက္ရေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့...ဒီလို ပီတိမ်ိဳးကိုဘာပီတိလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ရမလဲ၊ ခင္ဗ်ားဟာခင္ဗ်ားပဲ ႀကိဳက္သလိုသာ နာမည္တပ္ေပေရာ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္လက္ ေတြ႔ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ရသလို၊ ခံစားရသလိုပဲ ေျပာျပမယ္။
မုန္တိုင္း၀င္ျပီးျပီးခ်င္း ရန္ကုန္ရဲ႕အေျခအေနပဲ စၾကားၾကရတာလဲ အားလုံးအသိပါပဲ။ ေနာက္မွ မီဒီယာေတြေက်းဇူးနဲ႔ တေျဖးေျဖးခ်င္းၾကားလိုက္ၾကရတာက နာဂစ္ေၾကာင့္ အထိ အနာဆုံးေနရာဟာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဆိုတာပဲ။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာမွ ဘိုကေလးနဲ႔လပြတၱာဟာ ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံလိုက္ၾကရတာ သိလိုက္ရတယ္။ ေသဆုံးသြားၾကရရွာသူေတြလဲ ေသာက္ ေသာက္လဲမဟုတ္လား။ ဘိုကေလးနဲ႔ပင္လယ္၀ လို႔ၾကားလိုက္ရတာနဲ႔ ရင္ထဲ က်င္ကနဲေနေအာင္ ခံစားလိုက္ရျပီး။ ေတာ္ေတာ္ ကိုစိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္မိတယ္။ ဘိုကေလးနယ္နဲ႔ ပင္လယ္၀ဟာေမာင္ေမာင့္ ခ်က္ျမွဳပ္ေမြးရာေဒသမဟုတ္လား။ ေမာင္ေမာင္ ဆိုတဲ့ ေကာင္ဟာ တ႐ုတ္ေသြးပါတဲ့ ေကာင္ေပမဲ့။ ဇာတိေသြးကပဲ စကားေျပာလာသလား မသိပါဘူးဗ်ာ။ ငါ့ ဇာတိခ်က္ျမွဳပ္ နယ္ကိုေတာ့ မေရာက္ေရာက္ေအာင္သြားျပီး ငါတတ္ႏိုင္သမ်ွ အကူအညီသြားေပးမယ္။ လွဴႏိုင္သမွ်လွဴဒါန္းမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကတ ဖြားဖြားနဲ႔ ၀င္လာခဲ့တယ္ဗ်။ ကိုယ္နဲ႔ရင္းတဲ့ ကုန္သည္ႀကီးေတြထဲက သဒၵါတရားထက္သန္သူတခ်ိဳ႕ကိုလဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း တိုင္ပင္ ေဆြး ေႏြးျပီး က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က သိန္း(၁၀၀)မတည္လိုက္တယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လုပ္ ခ်င္တာကို နားလည္ယုံၾကည္တဲ့လူ ေလးငါးဦး ကလဲ အသီးသီး၀ိုင္း၀န္းထည့္ ၀င္ပါ၀င္ၾကေတာ့။ သိန္း(၂၀၀)ေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီထဲက လိုက္ႏိုင္တဲ့သူ အလွဴရွင္ႏွစ္ေယာက္ ကိုပါအတူေခၚျပီး။ နာဂစ္အျပီး တပတ္အၾကာမွာပဲ ရန္ကုန္အေရာက္ ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။ နယ္စပ္က ရႏိုင္သမွ် သင့္ေတာ္မယ္ထင္ရတဲ့ အ၀တ္အထည္ေလးေတြကိုလဲ သိမ္းက်ဳံးျပီးဆြဲခဲ့ ၀ယ္ခဲ့ၾကတယ္ဗ်။ ေလေဘးဒုကၡသည္ေတြ ေ၀ဖို႔အတြက္ ဆိုေတာ့။ ကေလး၀တ္ ေရာ လူႀကီး၀တ္ေရာ။ ေယာက္က်ား၀တ္ေရာ မိန္းမ၀တ္ပါ ရသမွ်အစုံပါပဲဗ်ာ။ ပီနံအိတ္ႀကီးေတြနဲ႔(၁၈)လုံး အျပည့္အသိပ္ထည့္ျပီး သယ္သြား ခဲ့ၾကတယ္ဗ်။ အဓိကက်တဲ့ဆန္နဲ႔ေရသန္႔ပုလင္းေတြကိုေတာ့ ရန္ကုန္က်မွ ၀ယ္မယ္ဆိုျပီး တက္သုတ္႐ုိက္သြား ၾကတယ္။ အဲ...ရန္ကုန္မွာ စိတ္ခ်ရတဲ့ေနရာသြားျပီး ဆန္သြား၀ယ္ေတာ့။ ဆန္ေရာင္းတဲ့ ဆန္ကုန္သည္ အမ်ိဳးသမီးက ‘ေလေဘး ဒုကၡသည္ေတြကို ေ၀ဖို႔ လွဴဖို႔ ဆန္၀ယ္ခ်င္တာ မဟုတ္လား...တဲ့။ ဒုကၡသည္ေတြ ေ၀ဖို႔ဆိုရင္။ ဒီလိုေစ်းေပါေပါ ဆန္ကိုပဲ ၀ယ္သြားလို႔’ အၾကံေပးျပီး က်ေနာ္တို႔ကို ထိုးျပတာက ေတာ္ေတာ္ကို ညံ့တဲ့ဆန္ေတြဗ်ာ။ဆန္ေတြက ဖုံစုတ္စုတ္ ၀ါတာတာအ ေရာင္ေတြဗ်။ ေရစို ဆန္ေတြေပါ့ဗ်ာ။ ေစ်းလဲအနိမ့္ဆုံး အမ်ိဳးအစားေတြေပါ့။သူကေတာ့ အိတ္မ်ားမ်ားရေတာ့ လူမ်ားမ်ား ျပီမ်ားမ်ား ေ၀ႏိုင္ေအာင္ အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္း ေပးတာလဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ေမာင္က ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ေမြးလာတဲ့ေကာင္ပဲ။ ဒီလိုဆန္မ်ိဳးက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာ ၀က္ေကၽြးတဲ့ဆန္ေလာက္ပဲ အဆင့္ရွိတာ သိတာေပါ့။အဲဒီေတာ့ ..ဟာ..ဒီဆန္မ်ိဳးေတာ့ က်ေနာ္ မေ၀ဘူး။ မေပးဘူး။ ဆန္ျဖဴျဖဴပဲေပး။ လူစားလို႔သင့္ေလ်ာ္မယ့္ ဆန္ပဲ လိုခ်င္တယ္လို႔ေျပာျပီး ေကာင္းတဲ့ဆန္ပဲ၀ယ္ လိုက္တယ္။ ဆန္ေခ်ာမဟုတ္ေပမဲ့ ဆန္ၾကမ္းထဲမွာေတာ့ လူစားလို႔ေကာင္းမယ့္ဆန္မ်ိဳးပဲ ေရြးျပီး အိတ္(၅၀၀)၀ယ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကဒုံ ဧရာ ပင္လယ္၀အထိ လိုက္မယ့္ ေမာ္ေတာ္ႀကီးႀကီးတစီး လိုက္ ရွာရ ငွါးရ ျပန္တယ္ဗ်။ေမာ္ေတာ္ကလဲ ရွားလိုက္တာဗ်ာ။ ပင္လယ္၀အထိ လိုက္ခ်င္တဲ့ ေမာ္ေတာ္က ေတာ္ေတာ္ကို ရွာရတယ္။ အေၾကာင္းက အျပန္မွာ ဟိုသတၱ၀ါေတြကေမာ္ေတာ္ကိုေပၚတာဆြဲလိုက္မွာကိုလေၾကာက္သလို။ ရာသီဥတုကလဲ သိပ္ျငိမ္ေသးတာမဟုတ္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိုးရိမ္ေန ၾကေသးတာကိုး၊ေနာက္တေၾကာင္းကေတာ့ ..ဟိုကသည္က အာဏာပိုင္အဆင့္ဆင့္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေတြ ကလဲ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပိတ္ပင္တာတားျမစ္တာ ဟန္႔တားေႏွာက္ ယွက္တာေတြအႀကီးအက်ယ္ လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ႀကီး မဟုတ္လား။ ျပီးေတာ့ ဆီေစ်းေတြကလဲ ေခါင္ခိုက္ေအာင္ကို ထိုးျပီးတက္ေနခ်ိန္ဗ်ာ၊ ဆီေစ်းက တဂါလံကို တေသာင္း အထိေတာင္ ခုန္တက္သြားတယ္ မဟုတ္လား။ နာဂစ္လက္ခ်က္နဲ႔ ေမာ္ေတာ္ေတြ စက္ေလွေတြ သေဘၤာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ ဆုံး႐ႈံးပ်က္စီးသြားၾက တာေတြက မနည္းမေနာဆိုေတာ့ ေရယာဥ္ေတြကလဲ သိသိသာသာကို နည္းေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနျပန္တယ္ ဗ်ာ။အဲဒီၾကားထဲကပဲ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ သြားမယ္ဆိုျပီး ႀကိဳးစားပန္းစား လိုက္ျပီး ရွာၾကေတာ့။ ေမာ္ေတာ္ၾကီးၾကီးတစင္းကို ရွာလို႔ရလာတယ္ဗ်ာ။ေမာ္ေတာ္ပိုင္ရွင္က သူလိုက္ပို႔မယ္...တဲ့။ ေစ်းကေတာ့ တျပားမွ မဆစ္နဲ႔။ ဆီေစ်းက ဒီေလာက္ေတာင္ႀကီး ေနတာ။ အသြားအျပန္ သိန္း(၃၀)ေပးရမတဲ့။ ဒါေတာင္...က်ေနာ္တို႔သြားမွာက ပင္လယ္၀ဖက္ဆီက မုန္တိုင္းသင့္ဒုကၡေရာက္ ေနသူေတြဆီ အကူအညီသြားေပးမွာ။ အလွဴအတန္းသြားလုပ္မွာ ျဖစ္လို႔၊ မြန္ျမတ္တဲ့ကုသိုလ္ခရီး ျဖစ္ေနလို႔လိုက္မွာ ျဖစ္တယ္ လို႔ဆိုသဗ်။ က်ေနာ္ကလဲ - ကိုင္း -မထူးဘူး။ သုံးဆယ္ဆိုလဲသုံးဆယ္ေပါ့ဗ်ာ၊ လိုအပ္တဲ့ဆီ လုံလုံေလာက္ ေလာက္သာထည့္ထား။ ရာသီဥတုအေျခအေနနဲ႔ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္သင့္ေတာ္မယ့္ စက္ဆရာနဲ႔အလုပ္သမားေတြသာ လုံလုံ ေလာက္ေလာက္ျဖစ္ေအာင္ ထည့္သြင္းစီစဥ္ေပးလိုက္၊ က်ေနာ္ငွါးမယ္ ဆိုျပီး စင္းလုံးျပတ္ေအာ္ဒါ ငွါးလိုက္တယ္။ အဲ...အဲဒီလို ေမာ္ေတာ္လဲ ရွာျပီးျပီ ၊ဆန္အိတ္ေတြလဲ အိတ္(၅၀၀)တင္ထားျပီးျပီ၊ တ႐ုတ္ဖက္ျခမ္းကေန ဆြဲလာခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားမ်ိဳးစုံ ပီနံအိတ္ႀကီး(၁၈)လုံးလဲ တင္ထားျပီးျပီ။ လမ္းခရီးစားစရာ ေသာက္စရာေတြလဲ တပတ္ဆယ္ရက္စာ မပူရေအာင္ ျဖည့္ဆည္း ထားျပီးျပီ ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုထြက္ မွာလဲ။ လမ္းမွာ အကုသိုလ္ေတြ သတၱ၀ါေတြ မိစၦာေတြ ျဂိဳလ္ဆိုးေတြက တေနရာရာကေန တားဆီးျပီး ရစ္လာရင္ ေႏွာက္ယွက္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဘယ္သူ႕ခြင့္ျပဳ မိန္႔နဲ႔ထြက္လာ သလဲဆိုျပီး ၀ိုင္းျပီး ဗ်င္းၾကရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုတဲ့ ျပႆနာႀကီးက ထပ္ျပီး ေပၚလာျပန္ တယ္ခင္ဗ်။လွဴခ်င္တာေတာင္ လြယ္မွတ္သလား။ အဲ...အဲဒီမွာ ကိုယ့္ေစတနာ ကိုယ့္အက်ိဳး ေပးလာတယ္လို႔ပဲေျပာရမလား။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မသိပါဘူး။ နာမည္ႀကီး ဆရာေတာ္ႀကီး တပါးနဲ႔သြားျပီး တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ႀကဳံလိုက္ရတယ္။ ဘယ္ကေနဘယ္လို တိုက္ဆိုင္သြားရ သလဲဆိုေတာ့။ တကယ္ကို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေနာ္၊ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီလို ျဖစ္ေနတာ ဆရာေတာ္က ၾကားသြားေတာ့။
‘ဟ...အဲဒီကုမၼဏီက ေကာင္ေတြလား...တဲ့။ လႊစက္ေတြ ေစ်းမတက္ပဲ ေရာင္းေနတဲ့ ကုမၼဏီကေကာင္ေတြလား...တဲ့။ ဒို႔သံဃာေတြ ဦးပဇင္းေတြတခ်ဳိ႕ သစ္ပင္ ႀကီးေတြ တုံးလုံးပက္ လက္ျဖစ္ေနတာ ရွင္းပစ္ဖို႔ မရွိရွိတဲ့ေငြေလးေတြနဲ႔ စုေပါင္းစပ္ ေပါင္းလုပ္ျပီး လႊစက္ေတြ ၀ယ္ရာမွာေစ်းမတက္ပဲနဂိုေစ်းအတိုင္း ေရာင္းေပးလို႔ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ေတာ္ေတြအခ်င္း ခ်င္းၾကား ေျပာဆိုေနသံေတြ သာဓုေခၚသံေတြ ထြက္လာေနတဲ့ကုမၼဏီက တကာေတြလား’တဲ့။ ‘ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား’လို႔ေလွ်ာက္ ထားသူ ေတြက ေလွ်ာက္ထားလိုက္ၾကေတာ့။ အဲဒီ ဆရာေတာ္ၾကီးကပဲ ‘ငါ လုပ္ေပးမယ္။ ငါ ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္။ ငါ့အစီအမံနဲ႔ လာတယ္ ဆိုတာ ေျပာ-’ဆိုျပီး သူ႕နည္း သူ႕ဟန္နဲ႔သူ စီစဥ္ကူညီေပးလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လဲ တက္သုတ္႐ုိက္ျပီး ထြက္ႏိုင္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ နာဂစ္ျပီးလို႔တပတ္အေက်ာ္(၁၁)ရက္ေန႔မွာပဲ က်ေနာ္တို႔ ေမာ္ေတာ္ၾကီး ရန္ကုန္ကေနေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ထြက္ႏိုင္လာခဲ့တာေပါ့ ဗ်ာ။ က်ေနာ္နဲ႔အတူ အလွဴရွင္ေတြလဲျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြေလးေယာက္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ေမာ္ေတာ္နဲ႔ လိုက္ လာခဲ့ၾကတယ္ဗ်။ ေမာ္ေတာ္ထြက္ခါနီးမွာပဲ ေသာက္ေရသန္႔ပုလင္းအတြဲလိုက္ အတြဲလိုက္ (၂၀၀) ေက်ာ္ေလာက္ကိုလဲ ဆြဲျပီးတင္လာခဲ့ၾကေသး တယ္ဗ်။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ ထုပ္ဖာေတြ ကိုလဲ အနားကေန ရႏိုင္သမွ် ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆြဲျပီးတင္လာခဲ့ၾကေသးတယ္ဗ်။
အင္း...လမ္းခရီးတေလ်ာက္ သိပ္ျပီးထူးထူးေထြေထြဘာျပႆနာမွ မေပၚခဲ့ေပမဲ့၊ ကိုယ့္ဇာတိ ကိုယ္ျပန္ျပီး ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္လွဴႏိုင္ေတာ့မယ္ဆိုျပီးပီတိေလး ေတာင္ျဖစ္လိုက္မိေသးေပမဲ့။ ေမာ္ကၽြန္းေက်ာ္ကတည္းက ရင္ထဲကို ထစ္ဆို႔ဆို႔ႀကီး ျဖစ္လာ တာပါပဲ၊ ပတ္၀န္းက်င္တခုလုံးဟာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ပါပဲဗ်ာ။ ဘာတခုမွ ႐ႈရက္စရာ မရွိေတာ့ေအာင္ကို အပ်က္အစီးေတြက ေနရာတိုင္းလိုလိုပါပဲ။ ရန္ကုန္ကအထြက္ကတည္းက အပ်က္အစီးေတြ နာဂစ္ရဲ႕ေျခရာလက္ရာေတြကိုေတာ့ ေနရာအႏွံ႔ေတြ႔ခဲ့ ရေပမဲ့ ဘိုကေလးနယ္ထဲဆီ ၀င္လာေလေလ အပ်က္အစီးေတြက ျမင္မေကာင္း႐ႈမေကာင္းေအာင္ မ်ားလာေလေလလို႔ခံစား လိုက္ရတယ္ဗ်ာ၊ တကယ္ဗ်ာ...တကယ္ တကယ္၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဇာတိ မဟုတ္တဲ့ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြတေယာက္ကေတာင္ ဟင္းကနဲ ဟင္းကနဲ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးကို ခဏခဏခ်ေနရ ေလာက္ေအာင္ ျမင္ကြင္းေတြ က ဆို႔နင့္စရာႀကီးေတြခ်ည္းျဖစ္ေနေတာ့။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚသား ဇာတိစစ္စစ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္လိုေကာင္ရဲ႕ရင္ထဲ ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္ေနမလဲဆိုတာ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ားပဲ မွန္းၾကည့္ ေပေရာ့။ ဘိုကေလးနား နီးလာေလ အေလာင္းေတြက ဟိုနားတေလာင္း ဒီနားတေလာင္း စျပီးေတြ႔လာရတယ္ဗ်။ေရေပၚမွာ ေပါေလာေပါေလာနဲ႔ေပါ့။ဘိုကေလးလဲ ေက်ာ္ ေရာ အေလာင္းေတြက ပိုပိုျပီးမ်ားလာလိုက္တာ ဟိုနားတစု ဒီနားတစု ခပ္စိပ္စိပ္ကို ေတြ႔လာရတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာဗ်ာ။ အေလာင္းေတြထဲမွာ ကေလးေလးေတြေရာ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြေရာ အစုံမွ အစုံဗ်ာ။ အေလာင္းေတြကလဲ ေဖါင္းကား ဖူးေရာင္လို႔။ ေမွာက္ရက္ေရာ ပက္လက္ပါ ေရေပၚမွာ ေပါေလာေပါေလာနဲ႔။ ေမာ္ေတာ္ေပၚ ပါလာတဲ့ ေမာ္ေတာ္အလုပ္သမားေလးတေယာက္က ေျပာတယ္။ ‘ ဒါ...ဘာ မ်ားအုံးမလဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့ သုံးေလးရက္ကဆိုရင္ ေမာ္ေတာ္ေတြစက္ေလွေတြ ျဖတ္သြားရတာ အေလာင္းေတြနဲ႔ခ်ည္း တိုးတိုးေနရလို႔။ စက္နဲ႔ လာမျငိရေအာင္ ဟိုဖက္ဒီဖက္ ႏွစ္ေနရာကေန ထိုး၀ါးႀကီးေတြကိုယ္စီကိုင္ျပီး ေမ်ာလာေနတဲ့ အေလာင္းေတြ ကိုထိုး၀ါးေတြ နဲ႔ခ်ည္း ထိုးထိုးဖယ္ဖယ္ပစ္ျပီးေတာင္ သြားရတာ။ အခုဟာက ဘာဟုတ္ေသးလဲ’တဲ့။ ကဲ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား မွန္းသာ ၾကည့္ေပေရာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ေမာ္ေတာ္ႀကီး သြားေန ေတာ့လဲ ေရလယ္မွာသာ အေလာင္းေတြက ဒီေလာက္မမ်ား ေတာ့တာ။ ဟိုနား တေမ်ာေမ်ာ ဒီနား တေမ်ာေမ်ာ - ၾကည့္ေလရာ ေတြ႔ေနရတုန္း။ ဒီထဲမွာ ကၽြဲေသႀကီးေတြ ႏြားေသ ေခြးေသေတြကလဲ မနဲဘူး။ ကၽြဲ ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ကို ခံႏိုင္ရည္ရွိတဲ့ သတၱ၀ါ၊ ေရ လဲ အင္မတန္ႀကိဳက္၊ ေရထဲလဲ တေနကုန္ ေရစိမ္ခံျပီး ေနႏိုင္တဲ့ အေကာင္မ်ိဳး၊ အဲဒီလိုအေကာင္မ်ိဳးေတြေတာင္ ဒီနာဂစ္နဲ႔ က်ေတာ့ အတုံးအ႐ုံးျဖစ္ျပီး ေသသြားရတယ္ဆို ေတာ့ ဒီမုန္တိုင္းဟာ ဘယ့္ေလာက္ျပင္းမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေရာ့ဗ်ာ။ အဲ...မိန္းမလွကၽြန္းနားလဲေရာက္ကေရာ။အေလာင္းေတြကေတာ့ ျမင္မေကာင္းေအာင္ကို ေတြ႔ရေတာ့တာပါပဲ။ ကမ္းစပ္ေတြမွာေရာ ကၽြန္းေပၚေတြမွာပါ။ သစ္ပင္ၾကားေတြ မွာေရာ။
ေတာစပ္ေတြမွာပါ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ လူေသအေလာင္းေတြခ်ည္းပါပဲဗ်ာ။ စစ္ျဖစ္ထား တဲ့စစ္ေျမျပင္မွာ အေလာင္း ေတြ တုန္းလုံးပက္လက္ျဖစ္ေနတဲ့ ျမင္ ကြင္းေတြ ဓါတ္ပုံေတြ ကင္မရာ႐ုိက္ခ်က္မ်ိဳးေတြကို က်ေနာ္ အမ်ားႀကီးျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးတာေပါ့။ အဲဒီျမင္ ကြင္းေတြက ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲေတြပဲပိုမယ္။ ဒါေလာက္ ေျခာက္ခ်ားစရာ မေကာင္းဘူးလို႔ေတာင္ ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။ အခုဟာကဗ်ာ...အေလာင္းေတြကိုက ဖူးေရာင္ေဖါင္းကားျပီး သေျပသီးမွည့္ေရာင္ ေပါက္ေနၾကျပီး တကယ့္ကို အေလာင္း ဒိုက္ပုံေတာႀကီးလိုကို ျဖစ္ေနတာ။ တကယ့္ကို ျမင္မေကာင္း႐ႈမေကာင္းေအာင္ပါဗ်ာ၊ ေမာ္ေတာ္ကလဲ ေျဖးေျဖးခ်င္းခုတ္ေနရတာ ဆိုေတာ့၊ ပထမေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္နဲ႔လိုက္ ျပီး တေလာင္းႏွစ္ေလာင္း လိုက္ျပီးေရတြက္ၾကည့္ေနမိေသးတယ္။ ေထာင္ဂဏန္း ေလာက္ေရာက္လာေတာ့ ဆက္ျပီးေတာ့ကို မေရႏိုင္ေတာ့ဘူးဗ်ာ၊ အနဲဆုံး ေဟာဒီမိန္းမ လွကၽြန္းတ၀ိုက္မွာကို က်ေနာ္တို႔ ေမာ္ေတာ္ေပၚကေန ျမင္ရတာကို အနဲဆုံးငါးေထာင္အထက္ရွိတယ္။ ရန္ကုန္ကေန က်ေနာ္နဲ႔လိုက္လာခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း တ႐ုတ္မ်က္ႏွာေတာင္ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ ျဖဴပတ္ျဖဴေလ်ာ္ ျဖစ္သြားတယ္။ လူကတ႐ုတ္ေသြး ပါတဲ့အျပင္ အစားေကာင္းအေသာက္ ေကာင္းေတြ ႀကိဳက္လြန္းစားလြန္း လို႔အျမဲလိုလို ပန္းေရာင္သန္းေနတဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ တကယ္ကို ျဖဴပတ္ ျဖဴေရာ္ျဖစ္သြားတယ္။ အေလာင္းေတြကို ၾကည့္ျပီးေသြးမရွိေတာ့သလိုကို ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္ေနရာ ၾကည့္ၾကည့္။ အေလာင္း ေတြခ်ည္းေလဗ်ာ။ မိန္းမလွကၽြန္းဆိုတာ မိုင္ႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ ေလာက္ရွိတဲ့ တကယ့္ကၽြန္းႀကီးဗ်။ ဟိုတုန္းကဆိုရင္ အျမဲတန္းစိမ္း လန္းစိုေျပေနတဲ့ တကယ့္ဒီေရေတာႀကီး။ ေဘးမဲ့ေတာႀကီးဗ်။ အဲဒီမွာလူေနအိမ္ေျခမရွိပဲနဲ႔ ဒီအေလာင္းေတြက ဘယ္ကေနေရာက္ လာသလဲဆိုေတာ့ ဘိုကေလးနယ္တေလ်ာက္ ပတ္ပတ္လည္က ဓါးျမေခ်ာင္း ေလာက္အထိ ရြာေတြရြာေတြက ရြာလုံးျပဳတ္ ကြင္း လုံးျပဳတ္သြားရတဲ့ေနရာေတြကေနလာတင္ရတဲ့ အေလာင္းေတြပဲဗ်။ ဒီမိန္းမလွကၽြန္း တေလ်ာက္ကအေျခအေန ျမင္ရ႐ႈရတာေတြနဲ႔ ေမာ္ေတာ္သမားေလးေတြ ေျပာတာေတြနဲ႔တင္ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ရရင္။ က်ေနာ့္အထင္... ဒီ ဘိုကေလးနယ္တခုထဲမွာတင္ အနဲဆုံး ေသဆုံးရသူ သိန္းဂဏန္း ရွိေလာက္တယ္ဗ်ာ။ အဲဒါ သူတို႔က ေျပာတယ္။ ဒါ ခင္ဗ်ားျမင္ရတာ ကမ္းစပ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ကမ္းစပ္ကေန ျမင္ရတာေလာက္ ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္းေပၚမွာလဲ အမ်ားႀကီး ရွိေသးသတဲ့။ ကဲ...စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေတာ့ဗ်ာ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလး တေက်ာင္းပဲ က်န္ခဲ့တဲ့ရြာမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတာင္ ေက်ာင္းတိုင္ တိုင္ငုတ္ေလာက္ပဲ က်န္ခဲ့တာတို႔။ တရြာလုံး အိမ္တိုင္ငုတ္တိုေလး သုံးေလး ငုတ္ပဲ က်န္ခဲ့တာတို႔။ ဘာမွေတာင္ မက်န္ခဲ့ပဲ ေရျပင္ျဖစ္ က်န္ခဲ့တာတို႔ အို... ၾကားရ ၾကားရ နား၀မသက္သာေတြကလဲ အမ်ားၾကီးမွအမ်ားႀကီးဗ်ာ။ တေယာက္ ေျပာတာကေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက ေရတက္ေန တုန္းကမ်ား။ ေရျပင္ေပၚ ေရာက္ေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ေပၚ သေဘၤာ ေပၚကေနေအာက္ကို ေျခေထာက္ခ် ၾကည့္လိုက္မိရင္။ တခ်ဳိ႕ ေနရာေတြမ်ား အိမ္ေခါင္မိုး ေျခေထာက္နဲ႔တိုက္မိ စမ္းမိတာမ်ိဳးအထိေတာင္ ရွိသတဲ့။
မုန္တိုင္းျပီးလို႔တပတ္ေက်ာ္မွ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္တာေတာင္ အေလာင္းေတြက ဒီေလာက္မ်ား ေနေသးတယ္ဆိုေတာ့။ ဒီတပတ္ေက်ာ္အတြင္းလွိဳင္းေတြ ဒီေရေတြနဲ႔ ပင္လယ္ထဲအထိ ေရာက္သြား ေမ်ာသြား ပါသြားျပီးသားကလဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနျပီလဲ။ ဘယ္သူမွေရတြက္လို႔ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ရြာလုံးက်ြတ္သြားရတဲ့ ေနရာေတြမွာ ရြာေတာင္မရွိေတာ့တာ ဒီအေလာင္း ေတြကို ဘယ္သူကမွလဲလာျပီး ဆယ္ေတာ့ ျမွဳပ္ေတာ့မယ့္သူ မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္မိရင္။ ေတာ္ေတာ္ကို ေၾကကြဲ စရာ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာ ႀကီးပါဗ်ာ။ အဲ...ဒီၾကားထဲမွာ...လူမဆန္တဲ့ေကာင္ေတြကလဲ ရွိလိုက္ေသးဗ်ာ။ ဘယ္လို လူမဆန္တယ္ မွတ္သလဲ။ ေလွေတြသမၼာန္ေတြ ေလးငါးစင္းေလာက္နဲ႔ အေလာင္းေတြကို လွန္ေလွာရွာေဖြျပီး ေရႊတိုေရႊစ လိုက္လံရွာေဖြ ျဖဳတ္ယူေနၾကတဲ့ အေကာင္ေတြေလဗ်ာ၊ကၽြန္းေပၚအထိတက္ျပီး လိုက္လံရွာ ေဖြေနၾကတဲ့ေကာင္ေတြကလဲ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ေတာင္ရွိမတဲ့။ အဲဒီလို ေရႊတိုေရႊစ ရွာေနၾကတဲ့အေကာင္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လွမ္းျမင္ရတယ္။ သူမ်ားမွာ ကံဆိုး မိုးေမွာင္က်လို႔ေသၾကရ ရွာတဲ့အၾကားမွာ သူတို႔မွာ အေတာ္တြက္ေျခကိုက္တဲ့ လုပ္ငန္းႀကီးတခု ရလိုက္ၾကသလိုပါ့။ ဘယ့္ေလာက္ မ်ား လူမဆန္လိုက္တယ္ မွတ္သလဲ။ အေလာင္းကလက္မွာ လက္ေကာက္ပါတာေတြ႔ရင္။ လက္ကေနေတာင္ ခၽြတ္မယူဘူး။ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ယူရေအာင္ လက္ကိုျဖတ္ယူတယ္။ နားက နားကပ္ပါတာ ေတြ႔ရင္ နားရြက္ကို ျဖတ္ယူ သတဲ့ဗ်ာ။ ေတာက္...လူက ေမြးတဲ့ေကာင္ေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား မသိပါဘူးဗ်ာ။ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ ‘ေသျပီးသြားမွပဲဗ်ာ။ ဒီလို လုပ္ယူသြားလို႔ အဲဒီလိုယူတဲ့ သူေတြအဖို႔ ေရႊေငြအဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ ရလိုက္တယ္ဆိုရင္လဲ အလကားမျဖစ္ေတာ့ပဲ သူတို႔မွာ သုံးစရာ စြဲစရာေလးေတြ ျဖစ္သြား ေသးတယ္လို႔သေဘာထား ၾကည့္လိုက္ေပါ့ဗ်ာ’လို႔ေျပာခ်င္ ေျပာၾကမယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွကို လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ဒါ...လူ မဆန္တာပဲဗ်။အဲဒီတုန္းက အဲဒီလို ရလာတဲ့ ေရႊတို ေရႊ စေတြကို အဲဒီလို လူေတြက ဘိုကေလးျမိဳ႕ေပၚအထိ တက္ေရာင္းၾကတာ ရွိသတဲ့ဗ်။ အဲဒီလို ေရႊတိုေရႊစကို ၀ယ္တဲ့သူေတြကလဲ လက္ခံျပီး၀ယ္တာ ရွိသတဲ့ဗ်။ ေစ်းေကာင္းေကာင္း ႏွိမ္ျပီး ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္၀ယ္ၾကရာမွာ ေရႊေစ်းက တက်ပ္သား တသိန္းေတာင္မေပးရဘူးဆိုပဲ။ အျပင္ေပါက္ေစ်းက ေရႊေစ်း(၅)သိန္း ေက်ာ္ျဖစ္ ေနခ်ိန္မွာ တသိန္းေတာင္ မေပးရပဲ ၀ယ္ၾကဆိုပဲ။ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္ေနၾကျပီလားလို႔ေတာင္ ေတြးလိုက္မိျပီး တဖက္က ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ စာရိတၱေတြ အဖ်က္စီးခံထားလိုက္ၾကရတာဟာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကုစားလို႔ေတာင္ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ သူေဌးဆိုတဲ့ေကာင္ကလဲ သူေဌးအေလ်ာက္။ အေျခအေနမဲ့ဆိုတဲ့ေကာင္ ကလဲ အေျခအေနမဲ့ ဆိုတဲ့ အေလ်ာက္ ေတာ္ေတာ္ကို စာရိတၱေတြက ထိခိုက္ကုန္ၾကျပီဗ်။..ဒီမင္း..ဒီစိုး..ဒီသူခိုး..နဲ႔..ဒီမိုး..ဒီေလ..ဒီလူေတြ...ျဖစ္ကုန္ၾက ရေတာ့ တာပါပဲဗ်ာ။
အဲ...လမ္းခရီးအေတြ႑အၾကဳံေတြ ဆက္ေျပာအုန္းမယ္။ လမ္းမွာ ေလွအိုေလးေတြရရာ သမၼာန္စုတ္ေလးေတြနဲ႔ အေျပး အလႊား ေလွာ္ခတ္လာၾကျပီး စားစရာ ေသာက္စရာ ၀တ္စရာေလးေတြ တတ္ႏိုင္သမ်ွ ကူညီခဲ့ပါဗ်ာ...လို႔က်ေနာ္တို႔ ေမာ္ေတာ္နား အထိ ကပ္လာျပီး ေတာင္းၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕လဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီကေနေအာ္ျပီး အကူအညီေတာင္းၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔လဲ ေရသန္႔ ပုလင္းအတြဲေတြ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ဖာေလးေတြ ပစ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အနားထိ ေရာက္လာတဲ့ အကူအညီေတာင္းလာ သူေတြကို ေတာ့ ဆန္တအိတ္စ ႏွစ္အိတ္စ ခ်ေပးခဲ့တာေတြ ရွိသလို။ အ၀တ္အိတ္ထုပ္ေဖါက္ျပီး သင့္သလို စြန္႔ႀကဲေ၀ငွေပးခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ ဘယ္သူမွေတာ့ လက္ခ်ည္း ဗလာျဖစ္မသြားရေအာင္ ခ်င့္ခ်ိန္ျပီး ေပးပစ္ေ၀ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဓိက ေ၀ဖို႔လွဴဖို႔ ရည္မွန္း သြားခဲ့တာက က်ေနာ့္ဇာတိေမြးရာ ကဒုံကနိဖက္ကိုဆိုေတာ့။ လမ္းမွာ ေတြ႔ရတာ ေတြ မ်ားမ်ားစားစားေတာ့ မေ၀ခဲ့ႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ တတ္ႏိုင္သမွ် မလြတ္ရေအာင္ေတာ့ ေပးခဲ့ ကမ္းခဲ့ ကူခဲ့ပါတယ္။ ဘိုကေလးတနယ္လုံးဟာလဲ ကိုယ့္နယ္ပဲ မဟုတ္လား။
က်ေနာ့္ ေမြးရပ္ ဇာတိရြာေလး ေရာက္ေတာ့။ ေတာ္ေတာ္ကို ၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ခံစားရတယ္။ နာဂစ္ရဲ႕ဒဏ္ကို ဘယ္သူမွ မလြတ္ေအာင္ခံထားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဆိုး၀ါးဆုံး ခံလိုက္ရတဲ့ တျခားရြာေတြနဲ႔စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ ရြာလုံးျပဳတ္ျဖစ္ သြားတဲ့အထဲမပါဘူး။ ဒဏ္ရာေတြ ၾကားထဲမွာ ရြာအျဖစ္ ရပ္အျဖစ္ေတာ့ ပီပီသသက်န္ေနရစ္ ပါေသး တယ္။ တျခားတျခားေသာ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ခံလိုက္ၾကရတဲ့ရြာေတြက ေျပးလာၾက တက္လာၾကတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြေတာင္ ေတာ္ ေတာ္ မ်ားမ်ား ေရာက္လို႔ဗ်။ဒီဖက္ကေန ဘိုကေလး တက္သြားၾက။ မအူပင္ေရာက္သြားၾကသူေတြလဲရွိလို႔။ က်ေနာ္တို႔ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ မွာေတာ့ တျခားရြာက ဒုကၡသည္ေတြ အရင္ရက္ေတြကေလာက္ မမ်ားေတာ့ပဲ ရြာခံရပ္ခံေတြပဲ အမ်ားဆုံး ရွိေတာ့တယ္လို႔ ေျပာၾကသဗ်။ဟာ...ဒုကၡသည္ေတြကေတာ့ ရွိတာေပါ့။ဒီမွာလဲ ထိေတာ့ ထိထားတာပဲဟာ။ နာဂစ္လက္ခ်က္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္လြတ္မ လဲ။ နည္းတာနဲ႔မ်ားတာ၊ ကုန္းေကာက္စရာ မက်န္ေအာင္ ခံလိုက္ၾကရတာနဲ႔ အဲသေလာက္အထိ မခံလိုက္ၾကရတာ။ ဒါ ေလာက္ပဲ ကြာတာ။ ခံေတာ့ ခံလိုက္ၾကရတာ ခ်ည္းပါပဲ။ အခံရႀကီးနဲ႔ အခံရေလးပဲကြာတာ။ အဆိုးဆုံး ခံလိုက္ၾကရသူေတြဟာ အဆင္းရဲ ဆုံးလူေတြခ်ည္းေပါ့ဗ်ာ။ မုန္တိုင္းရဲ႕ ျပင္းအားက အတူတူဆိုရင္။ ခိုင္ခိုင္ခန္႔ခန္႔ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္ေတြ အိမ္ေတြက ေခါင္မိုး လန္တာ မွန္ေတြ တံခါးေတြ ကြဲအက္ယိုင္ရြဲ႕သြားတာေလာက္ပဲ ရွိမယ့္အခ်ိန္မွာ။ အိမ္အိုနဲ႔ တဲစုတ္ေတြ။ အျဖစ္ေလာက္ ေဆာက္ ထားရတဲ့ ဆင္းရဲသားအိမ္ေတြမ်ိဳးကေတာ့ စုတ္ျပတ္သတ္သြားရေတာ့မွာေပါ့။ တဲေလးေတြ ထရံကာေလးေတြကေတာ့ ဘယ္ေရာက္ သြားမွန္းမသိရေအာင္ကို တစစီ လြင့္စင္သြားရေတာ့တာေပါ့။ဆင္းရဲေလေလခံရေလေလသာမွတ္။ က်ေနာ္တို႔ရြာမွာလဲ နာဂစ္ျပီး ေတာ့ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ လူအတန္းအစား သုံးမ်ိဳးေလာက္ ျဖစ္လာတာ ေတြ႔ရတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြနဲ႔အာဏာပါ၀ါ ရွိတဲ့ ေကာင္ေတြ။ အာဏာပိုင္အဆင့္ဆင့္ရဲ႕ လက္ကိုင္ဒုတ္ လိုေကာင္မ်ိဳးေတြက တအုပ္စု။ ဆင္းရဲ မြဲေတျပီး အႀကီးအက်ယ္ဒုကၡ ေရာက္ေနၾကသူ လက္ေတြ႔ကပ္ဆိုးဒဏ္သင့္ေနၾကရသူေတြက တအုပ္စု။ အစက ဒီရြာကမဟုတ္ပဲ မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ရြာလုံး ျပဳတ္သြားၾကရရြာပ်က္သြားၾကရတဲ့ အနီးအပါး ေနရာေပါင္းစုံ ရြာေပါင္းစုံကေန ဒုကၡသည္ေတြအျဖစ္ ေရာက္လာၾကသူေတြက တအုပ္စု။ အုပ္စုသုံးစုေလာက္ ျဖစ္ေန တာ သြားေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းေနဖက္တခ်ဳိ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ သိေဟာင္း ကၽြမ္းေဟာင္းေတြတခ်ဳိ႕လဲ ျပန္ေတြ႔ရတယ္ဗ်၊ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ကေတာ့ ဘယ္ထပ္တူ တူမလဲဗ်ာ၊ သူတို႔ ဘ၀ေတြ အေျခအေနေတြကလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုတင္ကေျပာတဲ့ အုပ္စုသုံးမ်ိဳးထဲက တမ်ိဳးမ်ိဳးေတြခ်ည္းပါပဲ။ က်ေနာ္ ေရာက္လာတာျမင္ေတာ့ အားလုံးလိုလိုကေတာ့ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္သြားၾကတယ္လို႔ေျပာရမွာပဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာ က်ေနာ္က က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ရြာကိုကူ ညီဖို႔လာတဲ့သူကိုးဗ်။အဲဒီထဲမွာ လက္ရွိရြာမွာ အာဏာပါ၀ါရွိေန တဲ့ေကာင္တခ်ဳိ႕လဲပါတယ္။ က်ေနာ္ကလဲ ခင္ဗ်ားသိတဲ့အတိုင္းပဲ။လူအမွမဟုတ္တာ။ကုန္သည္ႀကီး မ်က္ေစ့ ကလဲ ရွိျပီးသားပဲဟာ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္လွဴမယ့္ တန္းမယ့္ဟာေလး အဖု အထစ္မရွိရေအာင္ေရာ။ သူတို႔ေတြလဲ ေက်ေက်နပ္နပ္ျဖစ္သြားေအာင္ပါ တြက္ခ်က္ျပီး။ အဲဒီ အာဏာပါ၀ါ ရွိေနတဲ့ အသိေကာင္ေတြကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း ‘ငါကေတာ့ ကိုယ့္ရြာကိုယ္ မေမ့လို႔။ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတဲ့သူေတြကို လာျပီး သံေယာဇဥ္စိတ္နဲ႔ လာလွဴတာ တန္းတာ ကူညီတာပဲကြာ။ အဲဒါ...မင္းတို႔လဲ ငါ့ကို ၀ိုင္းကူညီၾကအုန္း’ လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား အဲဒီေကာင္ေတြအိမ္အတြက္လဲ ဆန္အိတ္တအိတ္စီ အရင္ဆုံး ေပးပစ္လိုက္တယ္။ ယူလာတုန္းက ပီနံအိတ္ႀကီး (၁၈)လုံးေပမဲ့။ လမ္းမွာ တလုံးေဖါက္ျပီး ေ၀ငွပစ္ခဲ့လို႔(၁၇) လုံးေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေတာ့တဲ့တ႐ုတ္နယ္စပ္က အ၀တ္ အထည္အိတ္ႀကီး ေတြကိုလဲ အဲဒီထဲက တေယာက္ရဲ႕အိမ္ထဲအထိသယ္ျပီး ခ်ထားလိုက္တယ္။ သင့္မယ္အ၀တ္အထည္ေလးေတြ ေရြးျပီးတေယာက္ မက်န္ ထိုက္သင့္ သေလာက္စီ အရင္ဆုံး လက္ေဆာင္ေပးပစ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ အခုရြာမွာ လူဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္ ရွိေနသလဲ။ အိမ္ေထာင္စုက ဘယ္ႏွအိမ္ေထာင္ စုေလာက္ ရွိေနသလဲ။ ဘယ္ကေန ေရာက္လာ ေရာက္လာ အခုရွိေနတဲ့ ဒုကၡသင့္ ေနၾကသူအားလုံး ရြာရွိလူကုန္သာ အကုန္ပါေအာင္ တြက္ခ်က္ၾကည့္ေပးကြာ...လို႔ေျပာျပီး။ နယ္စပ္ ကတည္းကပါလာတဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ ကုန္သည္ႀကီးႏွစ္ေယာက္ေရာ။ ရန္ကုန္ကလိုက္လာတဲ့ မိတ္ေဆြကိုပါ အတူေခၚျပီး ရြာလည္လမ္းကေန ေနရာအႏွံ႔ လိုက္ၾကည့္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူေျပာတဲ့ လူဦးေရနဲ႔ က်ေနာ္တို႔သယ္လာတဲ့ ဆန္အိတ္(၅၀၀)နီးပါးကို ျပီဖြဲ႔ျပီး။ တေယာက္ ဘယ္ႏွျပီေလာက္ ေ၀လို႔ရႏိုင္မလဲဆိုတာ တခါတည္းတြက္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ လမ္းမွာနည္းနည္းပါးပါး ခ်ေပးခဲ့တာ ေတြလဲ ရွိေသးေတာ့ ဆန္ကအိတ္(၅၀၀)နီးပါးပဲ က်န္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ တြက္ၾကည့္လိုက္ ေတာ့ တေယာက္ ႏွစ္ျပီ ႏွဳန္းေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေ၀ႏိုင္ေသးတာ တြက္မိျပီး။ လူတေယာက္ ႏွစ္ျပီႏွဳန္း လိုက္ျပီး အေ၀ခိုင္းလိုက္တယ္။က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္လဲ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ခ်င္ျပီး ေ၀ေပးတာေတြ လိုက္ေ၀ေပးတာ ေတြ ရွိသလို။ သူတို႔ေတြကိုလဲ အေ၀ခိုင္းလိုက္ရတာ ရွိတာေပါ့။
ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ခ်ည္းေတာ့ ေနရာစုံေရာက္ေအာင္ ႏွံ႔ေအာင္ လူေစ့ေအာင္ ေ၀ေပးႏိုင္မလဲဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကလဲ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ျပီး ေအာင္ ေ၀လိုက္ခ်င္တာပါေတာ့။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲေ၀။ သူတို႔ကိုလဲ လိုက္ေ၀ေပးပါ လို႔ေျပာလိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ...ဘာ ထပ္ေတြ႔လိုက္ရ ျပန္သလဲ သိလား။ ဒီေခတ္ မွာ ရြာလူၾကီး ရပ္လူၾကီး လူတြင္က်ယ္ လုပ္ေနၾကသူေတြထဲမွာ အက်င့္ဆုိး ဥာဥ္ဆိုးက ဘယ္ေလာက္ပါေနၾကသလဲ သိလား။ သူတို႔ကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား တအိမ္ ဆန္တအိတ္စီ ေပးထားျပီးသား ျဖစ္တဲ့ၾကားထဲက။ ဆန္အိတ္ကို ထပ္ျပီး ကဲ့ထား ခိုးထားလိုက္ၾကေသးတယ္ဗ်ာ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ဆန္အိတ္ ထမ္းျပီး အိမ္ေပါက္ေစ့ လူတိုင္းေစ့ေအာင္ လိုက္ေ၀ႏိုင္တာ မဟုတ္ေတာ့။ သူတို႔ေတြကိုပါ လိုက္အေ၀ခိုင္းရတာဆိုေတာ့။ အဲဒီလို သူတို႔ကိုယ္တိုင္လိုက္ေ၀ေပးရတဲ့အခ်ိန္ေလး ေနရာေလးေတြၾကားထဲမွာ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ကဲ့ထားလိုက္ၾက ယူထားလိုက္ၾက တာေပါ့ ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔က ဒီဖက္ျခမ္း သြားေ၀ေနရင္။ သူတို႔က ဟိုဖက္ျခမ္း သြားေ၀ေနရင္းက။ ရသမွ်အခ်ိန္ ေလးေတြၾကားထဲမွာ သူတို႔ အတြက္ ထပ္ျပီး ကဲ့ထားလိုက္ၾက ယူထားလိုက္ၾကတာမ်ိဳးေပါ့။ အၾကံအဖန္လုပ္ျပီး ကဲ့ထား ယူထားလိုက္ၾကတာမ်ိဳး ေပါ့။အိတ္ (၁၀၀)ေလာက္နဲ႔ေလာက္ရမယ့္ ရပ္ကြက္တခုမွာ (၁၀၂)အိတ္ေလာက္ ကုန္သြားတာမ်ိဳးလုပ္ျပီး (၂)အိတ္ေလာက္က ကိုယ္ တြက္ ခ်န္ထားျပီး ေ၀ေပးလိုက္တာမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ ကိုယ္ကလဲသူတို႔ကို ဟုတ္မဟုတ္ ဘယ္လိုသြား စာရင္းစစ္ၾကည့္လို႔ျဖစ္မတုန္း။ ဒုကၡသည္ ေတြကလဲ ကိုယ္ရတာေလးပဲ ကိုယ္ယူျပီး။ ဆန္ေတြ ဘယ္ေလာက္စာရင္းကြာေနပါတယ္။ ဘုံးသြားတာေတြ ရွိေနပါတယ္လို႔ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေစာဒက တက္မတုန္း။ ရတာေလးနဲ႔ပဲ ယူသြားရမယ့္သေဘာခ်ည္းဆိုေတာ့။ အဲဒီေကာင္ေတြ ႀကိဳက္သလို ကဲ့ဖို႔ အခြင့္အလမ္းကလဲ ပြင့္ေနတာကိုးဗ်။ရွိသမွ် လူေတြ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ အကုန္လာၾကပါ ။ က်ေနာ္ ဆန္လွဴခ်င္လို႔ပါ...လို႔ေျပာျပီး။ တန္းစီလာသမွ်ေတြကို ဆြမ္းႀကီးေလာင္းသလို တေယာက္ခ်င္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အကုန္ေ၀ေပးႏိုင္တယ္ ေ၀ခြင့္ရတယ္ဆိုရင္ ေတာ့လဲ။ အဲဒီလို ဘယ္ ကဲ့လို႔ခိုးလို႔ရ မလဲဗ်ာ။ အခုဟာက သူခိုးကို သြားျပီး အကူအညီေတာင္း အေ၀ခိုင္း ရတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။ ယုန္ကို မုံလာဥ ဂိုေဒါင္အေစာင့္ ခိုင္းထားလိုက္ရသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကိုး။ မ်ားမ်ားမခိုးတာ အကုန္မဘုံးလိုက္တာကိုပဲ ၾကံဖန္ ျပီး ေက်းဇူးတင္ ရဦးမယ့္ကိန္းမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။
လွဴခ်င္တာေတာင္ စိတ္တိုင္းက် ႀကိဳက္တဲ့ပုံစံနဲ႔မွ လွဴလို႔မရတာ။ နဲနဲပါးပါး အဲဒီလို အကဲ့ခံလိုက္ရတာ အဘုံးခံလိုက္ရတာ ရွိေပမဲ့။ အလွဴကေတာ့အလွဴ ေျမာက္ သြားခဲ့ပါတယ္။ လူတိုင္းလူတိုင္း ဆန္ႏွစ္ျပီစီေတာ့ အကုန္ရသြားၾကတယ္ဗ်။မရလိုက္တဲ့သူ မရွိဘူး။ က်န္သြား တဲ့လူေတာ့ မရွိဘူး။ ခိုးတဲ့ေကာင္ေတြ ခိုးလိုက္ၾကတာ ကိုေတာ့ သူ႕အကုသိုလ္နဲ႔သူ။ သူ႕အျပစ္ နဲ႔သူ...လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ရေတာ့တာပဲ။ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ထဲကေတာင္။ သူတပါးရဲ႕ အလွဴအတန္း ဒါနထဲကေတာင္။ ရက္ရက္ စက္စက္ ခိုးရက္လိုက္တာ။ မ်က္ႏွာေျပာင္လိုက္ တာ-လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ အဲ...အဲဒီလိုပဲ။ ဆန္ေတြမွ မဟုတ္ဘူးဗ်။ တ႐ုတ္နယ္ စပ္ကေန ဆြဲလာခဲ့တဲ့ အ၀တ္အထည္အိတ္ ပီနံအိတ္ၾကီး(၁၈)လုံးထဲက(၁၇)လုံးခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ထဲကလဲ နည္း နည္းပါးပါးေတာ့။ သမခံလိုက္ရတယ္။ ခ်ထားရတဲ့အိမ္က မိသား စု၀င္ေတြက သူတို႔ႀကိဳက္တဲ့အ၀တ္အစားေလးေတြ ေကာင္းတာ ေလးေတြကို စိတ္တိုင္းက် ေရြးခ်ယ္ ယူထားလိုက္ၾကျပီး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခြဲတမ္းယူထားလိုက္ၾကတာမ်ိဳး။ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ရထားျပီးသား ျဖစ္တာေတာင္။ အားမရႏိုင္ေသးပဲ ထပ္ျပီး ႏွိဳက္ထားလိုက္ၾကတာမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ တ႐ုတ္နယ္စပ္ကေန အသစ္ေတြခ်ည္း ၀ယ္သြားတာျဖစ္ေပမဲ့။ အားလုံးက တမ်ိဳးတစားထဲေတြခ်ည္းမွ မဟုတ္တာ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစားကိုးဗ်။ေစ်းေပါတာလဲပါ။ ေစ်းသင့္ တာလဲပါ။ လွတာလဲပါ မလွတာလဲပါ။ အေရာင္အေသြး ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစုံ ဆိုက္စုံဆို ေတာ့။ လူႀကီးအိမ္က မိသားစု၀င္ ေတြကေတာ့ အရင္ဦးေအာင္ ေဖါက္ျပီး။ ဘိုးဘြားပိုင္ပစၥည္း စိတ္တိုင္းက် ခြဲယူသလို ယူထား လိုက္ၾကတာဗ်။က်န္တာမွ ေတြ႔သမွ် ဒုကၡသည္ ေတြကို ေရာ့..အင္..ဆိုျပီး။ ေစတနာသုံးတန္ ျပဌာန္းျပီး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေ၀ငွေပးလိုက္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတာ့ရသြားၾကပါတယ္။ ျပဳံးျပဳံးရႊင္ရႊင္နဲ႔ သာဓု ေခၚသြားၾက ၀မ္းသာသြားၾကတာေတြလဲ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ျမင္ လိုက္ရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေပးလိုက္ရရင္း ပီတိေသာမန၏ေတြ ခံစားလိုက္ရတာလဲ ရွိပါတယ္။ ခုတင္က ေျပာသလို နဲနဲပါးပါးေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာေတြ ေဒါမနႆ ျဖစ္စရာေတြလဲ ရွိေတာ့ရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလွဴအတန္းေတာ့ ေျမာက္ပါတယ္။ နယ္စပ္ကလိုက္လာတဲ့ အလွဴရွင္ေတြေရာ ရန္ကုန္ကမွ ပါလာတဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြေတြေရာ။ အခုလို လွဴလိုက္ရ ကမ္းလိုက္ရ ေပးလိုက္ရ ေ၀လိုက္ရတာအေပၚမွာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာ ေတြၾကားထဲကေန ၀မ္းသာပီတိေတြေတာ့အားလုံး ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ခံစားလိုက္ၾကရပါတယ္။ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လွဴဒါန္းလိုက္ႏိုင္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။
အဲ...ရြာမွာ အဲဒီလို ေရာက္ျပဳေနရတုန္း ဘာထပ္ျပီး ေတြ႔ခဲ့ရေသးလဲဆိုေတာ့။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမင္းမ်ားက မုန္တိုင္းဒဏ္သင့္ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ဆိုျပီး စစ္တပ္ကတပ္ခြဲ တခြဲ ခ်ထားတယ္ခင္ဗ်။လုံျခဳံေရးတို႔ ဘာတို႔ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေနမွာေပါ့ဗ်ာ။ တပ္မ(၆၆)က တပ္ခြဲဆိုလား ဘာလား မသိပါဘူး။အဲဒီက တာ၀န္ရွိသူ အရာရွိ ဆိုတဲ့ေကာင္ကလဲ မနက္လင္း ကတည္းက အရက္တစြတ္စြတ္ေသာက္ျပီး တေနကုန္မူးေနတာ ခင္ဗ်။ ရြာက တာ၀န္ရွိတဲ့ လူၾကီးဆိုတဲ့သူေတြက သူ႕ကိုပဲ ေက်နပ္ေအာင္ ဧည့္ခံျပဳစုေနရတာလဲ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအရာရွိ ဆိုတဲ့ေကာင္ဆီက ဘာအကူအညီမွ မရပဲ သူ႕ကိုပဲ ျပဳစုဧည့္ ခံေနရတာနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တဲ့သူက ကုန္။ အရက္နဲ႔ျမည္းဖို႔ ၾကက္ရွာေပးရ ငါး ရွာေပးရေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ေက်ာင္းေနဖက္ တေယာက္ ကလဲ ရြာမွာ အာဏာပါ၀ါရွိသူတေယာက္အျဖစ္ ပါေနေတာ့။ က်ေနာ္တို႔ လွဴခဲ့တန္းခဲ့ရာမွာ ဘာျပႆနာမွ မေပၚခဲ့ရပါဘူး။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလို က်ေနာ္တို႔ကလဲ အုတ္ေအာ္ေသာင္း တင္းျဖစ္ေအာင္ ဘာမွမလုပ္ပဲ တက္သုတ္႐ုိက္ျပီး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လွဴခဲ့ တန္းခဲ့ ေ၀ခဲ့ငွခဲ့တာလဲျဖစ္ေတာ့။ အရက္မူးေနတဲ့ အဲဒီတပ္ခြဲမွဴးဆိုတဲ့ေကာင္ဆီက ဘာျပႆနာရွာတာမွလဲ မၾကဳံခဲ့ရပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကလဲ ညဆိုရင္ ရြာထဲေတာင္မအိပ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ေမာ္ေတာ္ေပၚ ကိုယ္ျပန္ အိပ္ခဲ့ၾကျပီး ႏွစ္ရက္ထဲနဲ႔ အကုန္ေအာင္ ေအာင္ျမင္ျမင္ ျပီးေျမာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ရက္ပဲၾကာျပီး ျပန္လာခဲ့ၾကေတာ့။ အျပန္လမ္း မွာ ဘိုကေလးကို ခဏေတာ့၀င္ကပ္ခဲ့ ၾကည့္ခဲ့ၾက ေသးတယ္ဗ်။ဘိုကေလးမွာကေတာ့ ဒုကၡသည္ေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေတဇတို႔ ဘာတို႔ဆိုတဲ့ ထူးကုမၼဏီကဟာေတြလဲ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ႀကီးေပါ့။ ဟိုကုမၼဏီီ ဒီကုမၼဏီက ဆိုတဲ့ဟာေတြလဲ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ခဲ့ရ သေပါ့။တခ်ဳိ႕ကလဲ လွဴ တာတန္းတာက နဲနဲရယ္။ပစၥည္းေတြ ေရွ႕ကခ်ျပီး ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ခံတဲ့သူက ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ခံၾက။ မွတ္တမ္းတင္ ဗီဒီယို ႐ုိက္တဲ့သူက ႐ုိက္ေပါ့ဗ်ာ။ ရွိဳးျပေနတဲ့သူက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။လမ္းမွာေတြ႔ လိုက္ရတဲ့ ဒုကၡသည္ သုံးေလးဦးေျပာျပတာကေတာ့။ သူတို႔မွာ အခုမွ ဆန္နို႔ဆီဗူး ႏွစ္လုံးစီနဲ႔ အာလူးက သုံးလုံးလားပဲ ရေသး ဆိုပဲဗ်။ဒါ -ရီစရာ ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အဲဒီဒုကၡသည္ ေတြကိုယ္တိုင္ ေျပာျပသြားတာ။ က်ေနာ္ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔မွာကလဲ ပင္လယ္၀ ဖက္မွာ ယူသြားတာေတြ အကုန္လွဴခဲ့ျပီးျပီဆိုေတာ့။ ေၾသာ္ - ဒုကၡ ဒုကၡ...လို႔ပဲ စိတ္မ ေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရင္ထဲညည္းျပီး သက္ျပင္းခ်ရင္း အသာတပ္ေခါက္ ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ဘိုကေလးျမိဳ႕ကေန ျပန္အလာမွာ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းကပုစြန္တုပ္ ႀကိဳက္တတ္တာ သိလို႔။ ေမာ္ေတာ္ေပၚကို ပုစြန္တုပ္ ေျခာက္ေကာင္လားပဲ ၀ယ္တင္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ စားရေအာင္ဆိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ေပါ့။ဘိုကေလးေစ်းထဲကပဲ ၀ယ္လာတာနဲ႔တူပါတယ္။ ပုစြန္ထုပ္ႀကီးေတြက အႀကီးႀကီးဗ်ာ။ ေျခာက္ေကာင္ကို တပိသာေလာက္ေတာင္ ရွိမလားပဲ။အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္။ ပထမေတာ့ က်ေနာ္လဲ ေတာ္ေတာ္ကို ေပ်ာ္သြားတယ္ဗ်။အျပန္လမ္းမွာ ကေန႔ညစာေတာ့ ပုစြန္ထုပ္ႀကီး ေတြနဲ႔အားရပါးရစားလိုက္ႀကမယ္ေပါ့။ ကိုယ္ရည္မွန္းထား တဲ့အတိုင္း ကိုယ့္ကိုေမြးခဲ့တဲ့ ဇာတိ ရပ္ရြာအထိ ေရာက္ေအာင္သြားျပီး ကိုယ္ပဲ ကမကထျပဳျပီး။ အခုလို အခ်ိန္ႀကီးမွာ ကိုယ္တတ္ ႏိုင္သမွ် ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လွဴဒါန္းကူညီႏိုင္ခဲ့ျပီးျပီ။ တတ္ႏိုင္သ ေလာက္ ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ ေက်းဇူးျပဳႏိုင္ခဲ့ျပီးျပီ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ စိတ္ညစ္ညူးစရာေတြကိုလဲ ေခါင္းထဲကေန ဖယ္ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္ဗ်။ အစက သိန္း(၁၀၀)ပဲ မတည္ ရည္စူးထားခဲ့တာက ေနာက္ထပ္ (၃၀)ေက်ာ္ ေလာက္ ထပ္ေဆာင္းလိုက္ရျပီး ကိုယ္ကပဲ သိန္း(၁၃၀)။ က်န္တဲ့ ကိုယ့္မိတ္ေဆြရင္းေတြကလဲ ေစတနာေပါက္ျပီး ပါၾကထည့္ၾကနဲ႔စုစုေပါင္း သိန္း(၂၀၀)ဖိုး ေလာက္ေတာ့ လွဴႏိုင္ခဲ့ၾကျပီျပီဆိုျပီး ပီတိျဖစ္စရာေတြဆီပဲ လွည့္ျပီး အာ႐ုံျပဳေနလိုက္မိပါတယ္။ တ႐ုတ္ေတြဆိုတာ အထူး သျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြလုပ္ၾကကိုင္ၾကတဲ့ တ႐ုတ္ေတြဟာ ရည္မွန္းထားၾကတဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာတခုခု ျပီးေျမာက္ျပီးျပီဆိုရင္။ ညစာစားပြဲၾကီးလိုဟာမ်ိဳးနဲ႔ စားတတ္ေသာက္တတ္ အထိမ္း အမွတ္ျပဳတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္ကလဲ ဗမာျပည္မွာေမြးျပီး ဗမာျပည္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့ေကာင္ေပမဲ့။ တ႐ုတ္ေသြးေတာ့ ပါတဲ့ေကာင္မဟုတ္လား။ စီးပြားေရး လုပ္ေတာ့လဲ တ႐ုတ္နယ္စပ္မွာပဲ အေျခစိုက္ျပီး တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ပဲ ေတာ္ေတာ္ဆက္ႏြယ္လုပ္ ကိုင္ေနရျပန္ေတာ့ တ႐ုတ္အက်င့္ေတြ ဓေလ့ေတြနဲ႔ကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို က်င့္သားက် ေနရတဲ့ေကာင္မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကေန႔ည ညစာကိုေတာ့ ကိုယ့္အႀကိဳက္ဆုံး ပုစြန္ထုပ္ႀကီး ေတြနဲ႔လဲ ၾကဳံေနရျပန္ေတာ့။ ေကာင္းေကာင္းစားပစ္ လိုက္မယ္လို႔လဲ စိတ္ကို ဒုံးဒုံးခ်ပစ္လိုက္ မိတယ္ဗ် ။
ေမာ္ေတာ္အုံနာကိုယ္တိုင္ကလဲ ေမာ္ေတာ္သမားေလးေတြကို ေကာင္းေကာင္းခိုင္းထားေတာ့ ေကာင္ေလးေတြကလဲ ပုစြန္ထုပ္ႀကီးေတြကို စပယ္ရွယ္ခ်က္ျပဳတ္ ေနၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ နယ္စပ္ကေန လိုက္လာတဲ့မိတ္ေဆြေတြေရာ။ ရန္ကုန္က လိုက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကိုပါ ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ။ သူတို႔အားလုံး ရင္ေပါ့သြားၾကသလို ပုံမ်ိဳးေတြ႔ရတယ္ခင္ဗ်။ လမ္းမွာ တခ်က္တခ်က္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရတာကေတာ့ တခါတခါ ေတြ႔ေနရေသးတဲ့ လူေသအေလာင္းေတြနဲ႔ အပုပ္နံ႔ေတြပဲ။ မိန္းမလွ ကၽြန္းနားတ၀ိုက္တုန္းက ပင္လယ္၀အသြား တုန္းက ေတြ႔ခဲ့ရသေလာက္။ ရန္ကုန္အျပန္လမ္းမွာ လူေသအေလာင္းေတြ ေတြ႔ရတာမမ်ား ေတာ့ေပမဲ့။ အပုပ္နံ႔ေတြကေတာ့ ဗ်ာ...ေလအေ၀ွ႔မွာ သိသိသာသာကို နံေနတုန္း ရေနတုန္းဗ်။ ထမင္းစား ဖို႔အသင့္ျဖစ္ျပီလို႔ေမာ္ေတာ္သမားေလးေတြ ေျပာလာလို႔ထမင္းစားပြဲႀကီး ျပင္ထားရာဆီ က်ေနာ္တို႔ မိတ္ေဆြတသိုက္ လာခဲ့ၾက ေတာ့။ ထမင္း၀ိုင္းက ေမာ္ေတာ္အုံနာအပါအ၀င္ က်ေနာ္တို႔ေျခာက္ေယာက္စာအတြက္ပဲ သီးသီးသန္႔သန္႔ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ျပင္ထားတာ ခင္ဗ်။အဲဒီမွာ ပုစြန္ထုပ္ႀကီးေတြကိုစပယ္ရွယ္ခ်က္ထားတဲ့ပန္းကန္ႀကီးကို သပ္သပ္အုပ္ေဆာင္း နဲ႔ေတာင္အုပ္ျပီး အလယ္တည့္တည့္မွာ ခင္းက်င္းထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ က်ေနာ့္အႀကိဳက္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲ...အဲ...အုပ္ေဆာင္း ေလး အသာမလိုက္ျပီး ပုစြန္ထုပ္ႀကီး ပန္းကန္ကိုလဲ ႀကည့္လိုက္ကေရာ။ အခုမွ အိုးေပၚက ခ်ထားခါစ အေငြ႔တေထာင္း ေထာင္းထေနတုန္းပုစြန္ထုပ္ေတြဆီက အနံ႔တမ်ိဳး ေထာင္းကနဲရလိုက္တယ္။ ဘာနံ႔မွတ္သလဲ။ လမ္းတေလ်ာက္လုံးရေနရတဲ့ လူေသ အေလာင္းေတြဆီက ပုပ္နံ႔မ်ိဳးဗ်ာ။ တကယ့္ကို လူေသပုပ္နံ႔မ်ိဳး။ ကိုယ္မွ စိတ္ထဲစြဲေနလို႔ဒီအနံ႔မ်ိဳး ရတာလား ထင္မိျပီး။ တျခားသူေတြမ်က္ႏွာ ဆီၾကည့္လိုက္မိေတာ့လဲ။ သူတို႔တေတြလဲ စိတ္မသက္သာျဖစ္သြားၾကတဲ့ပုံ အထင္းသားေပၚ ေနတယ္။ တေယာက္က ပုစြန္ထုပ္တေကာင္ရဲ႕ေခါင္းကို ဇြန္းနဲ႔ဖိျပီး ဖဲ့လိုက္ေတာ့။ အနံ႔က ပိုျပီးေတာင္ စူးကနဲျဖစ္ျပီး သိသိသာသာ အဲဒီအနံ႔ႀကီးထြက္လာတယ္။ စားခ်င္စိတ္ကို တခါထဲ ေပ်ာက္သြားရတာပါပဲဗ်ာ။ ဒါေတာင္ ပုစြန္ထုပ္ေနာ္။ ဂဏန္းလိုအေကာင္ မ်ိဳးသာ ဆိုလို႔ကေတာ့။ ဒိထက္ ပိုဆိုးႏိုင္တယ္။ လူေသအေလာင္းေတြ ထိုးဆြကိုက္ဖဲ့စားျပီးႀကီးထြားလာရလို႔ လားေတာ့ မသိပါ ဘူးဗ်ာ။ အနံ႔ကေတာ့ အဲဒီအနံ႔မွ အဲဒီအနံ႔အစစ္။ က်ေနာ္က ျမစ္၀ကၽြန္း ေပၚမွာမွ ပုစြန္ေပါတဲ့ ပင္လယ္၀မွာ ေမြးလာႀကီးလာရ တဲ့ေကာင္ပဲ။ ပုစြန္ရဲ႕အနံ႔ဟာ ဘယ္လို အနံ႔ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းကၽြမ္းျပီးသိျပီးသားပဲ။ တခ်က္ေတာင္ ျပိဳ႕ကနဲ ျဖစ္သြားမိတယ္။ ထမင္း၀ိုင္းက လူေတြအားလုံးမ်က္ႏွာဟာလဲ ဇာတ္မတိုက္ထားရပဲ တပုံစံထဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အားလုံး သက္ျပင္းႀကီးေတြ ၾကိတ္ခ် လိုက္မိၾကတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ထမင္းစားႏိုင္ေတာ့မလဲဗ်ာ။ ထမင္း၀ိုင္းကို အသိမ္းခိုင္းလိုက္ရျပီး။ အဲဒီေန႔ညစာကို ေခါင္ဆြဲေျခာက္ ထုပ္ေလး ေရေႏြး စိမ္ျပီး ဗိုက္ျပည့္ျပီးေရာ စားလိုက္ၾကရ ေတာ့တာေပါ့။
(၃)
အဲဒါေတြကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ နာဂစ္ဒဏ္သင့္ အလွဴခရီးအေတြ႔အၾကဳံေတြေပါ့ဗ်ာ။ လူဆိုတာ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိပဲ ေမြးဖြားလာခဲ့ၾကရတယ္ဆိုေပမဲ့။ ကိုယ့္ကို ေမြးဖြားလာခဲ့ရာ ဇာတိရပ္ေျမဆိုတာ မေမ့ေကာင္းတဲ့အရပ္။ တတ္ႏိုင္သမွ် ေက်းဇူးဆပ္ အပ္တဲ့အရပ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တတ္ႏိုင္သမွ်လွဴခဲ့တန္းခဲ့ ေပးကမ္းခဲ့ျပီးပါျပီ။ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ သြားေရာက္ ႏိုင္ခဲ့တာအေပၚ က်ေနာ္ ေက်နပ္ပါတယ္။ ပီတိလဲ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ပီတိနဲ႔အတူ စိတ္မေကာင္းစရာ ၀မ္းနည္းစရာေတြလဲ ေတြ႔ခဲ့ရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တေယာက္ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ကိုယ္ျပဳႏိုင္သမွ် ကုသိုလ္ေလး ေစတနာသုံးတန္ ျပဌာန္းျပီး ျပဳခဲ့ရျပီးပါျပီ။ ခိုးၾက ၀ွက္ၾက ကဲ့ၾက ယူၾကတာ ေတြအေပၚလဲ ေကာင္းေကာင္းျမင္သိ ႐ႈျမင္လိုက္ရျပီး တရားရမိပါတယ္။ ဘယ္လိုႏွလုံးသြင္း ရမယ္ဆိုတာလဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္။..ဒီမင္း..ဒီစိုး..ဒီသူခိုး..နဲ႔..ဒီမိုး..ဒီေလ..ဒီလ..ေတြကိုးဗ်။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ဒီအလွဴ ဒီခရီးစဥ္တခုလုံးအေပၚ နိဂုံးခ်ဳပ္ျပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္...
က်ေနာ့္တေယာက္ခ်င္းအေနနဲ႔ကေတာ့ ... ‘မိစၦာ ဗာလ အလစ္ေတာ ေရာ ႐ႈ ရ ျပီး။ နိဗၺာန ပစၥေယာ ေဟာတု ’ ပါပဲခင္ဗ်ာ။
ဟုတ္တယ္ ... မိစၦာ ဗာလ အလစ္ေတာ ေရာ ႐ႈ ။ နိဗၺာန ပစၥေယာ ေဟာတု ... ပါပဲ ခင္ဗ်ာ။

( ၀င္းတင့္ထြန္း )
၂၂-၆-၂၀၀၈
( မွတ္ခ်က္။ တ႐ုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္မွ ကုန္သည္ႀကီး ‘ကို - -’သို႔ ရည္ညြွန္းအပ္ပါတယ္)

အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္>>>

ျပန္ေခါက္ထားခဲ့ပါ>>>