က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က အလယ္တန္းေလာက္အထိ သူငယ္ခ်င္းေတြ နံမည္ေျပာင္ဒါမွမဟုတ္ အေဖရဲ႕နံမည္ကို တေယာက္နဲ႕တေယာက္ လစ္ရင္လစ္သလို ေခၚ ၾကတာေလ။ က်ေနာ့္ဆိုရင္သူငယ္ခ်င္းေတြက ဆရာႀကီး ဒါမွမဟုတ္ အုန္းတင္တဲ့ ဆရာႀကီး လို႕ေခၚတာက ေဘာလံုးကစားရင္ အလိမ္အေခါက္မ်ားလို႕ေလ အုန္းတင္ဆိုတာ က်ေနာ့္ အေဖနံမည္ကိုေခၚတာ ႏိုင္ေအာင္ဆိုရင္ဂ်ပု တခါတေလသူ႕အေဖနံမည္ စိန္ထြန္းလို႕ေခၚ တယ္ ဖိုးေက်ာ္ဆိုရင္ ေစြႀကီး သူကမ်က္လံုးေလးနည္းနည္းေစြတယ္ေလ တခါတေလ တင္ေရႊ သူအေဖနံမည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကစားၾကတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ နံမည္ေျပာင္ေတြပဲေခၚၾကတာ မ်ားတယ္ အတန္းထဲကရြယ္တူေကာင္မေလးေတြေရွ႕တို႕ တေယာက္နဲ႕တေယာက္စျခင္ တဲ့အခါတို႕ဆို အေဖေတြရဲ႕နံမည္ကိုေခၚၾကတယ္ေလ။ မ်ားေသာအားျဖင္လဲ စိတ္ဆိုးၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး ကိုယ့္အေဖနံမည္နဲ႕ကိုယ္ကိုေခၚလိုက္ရင္ သူ႕အေဖနံမည္ျပန္ေခၚလိုက္တာပဲ။ ဒီအထဲမွာ နည္းနည္းထူးျခားတာက ေတာေၾကာင္ ေပါ႕ သူ႕နံမည္အရင္းက ေမာင္စိန္လွ သူႈ႕ အေဖနံမည္က လွၿမိဳင္ ဒီေကာင္ကသိတ္လွ်င္တာ က်ေနာ္တို႕ငယ္ငယ္က တခါတေလ သူမ်ား အိမ္က မာလကာသီးေတြဘာေတြ သူမ်ားမသိေအာင္ခိုးစားရင္ ဒီေကာင္ကသိတ္လွ်င္တာ အိမ္ရွင္သိသြားလို႕ ထြက္ေအာ္ရင္ ေျပးတဲ့ေနရာလဲ ဒီေကာင္ကလွ်င္မွလွ်င္ ဒါေၾကာင့္သူ႕ကို ေတာေၾကာင္လို႕ေခၚၾကတာ။
တခါကဆို ဒီဇင္ဘာလ မနက္အေစာႀကီးလမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္လို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒီလိုပဲ လိုက္ႏိုးၾကရင္း က်ေနာ္႕အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ “ဆရာႀကီးေရ”တဲ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္အေမကႏိုးေနၿပီ ေလ “ဟဲေကာင္ေလးထ ဟိုမွာနင့္ေကာင္ေတြလာေခၚေနၿပီတဲ့” အေမကက်ေနာ့္ကို သားလို႕ ေခၚတာမ်ားတယ္ စိတ္ထဲဘဝင္မက်ရင္ဟဲ့ေကာင္ေလးတဲ့ ဒီေကာင္ေတြဆရာႀကီးလို႕ေခၚတာ အေမကႀကိဳက္တာမဟုတ္ဘူး ဒါေပမဲ့က်ေနာ့္ကို ေခၚမွန္း အေမကသိေနတာေလ ဒီိေကာင္ ေတြလာေခၚတိုင္းဒီလိုပဲေခၚေနၾကကိုး ျဖစ္ျခင္ေတာ့ ႏိုင္ေအာင့္အိမ္ေရွလည္း ေရာက္ေရာ ေတာေၾကာင္ေပါ႕ အသံၿပဲနဲ႕ေလ “ေဟ့ေကာင္စိန္ထြန္းထ” တဲ့ တိုက္ဆိုင္ျခင္ေတာ့ အဲ့ဒီေန႕က ဦးေလး ဦးစိန္ထြန္းက ႏိုးေနတာေလ “ဘယ္ေကာင္ေတြလဲကြငါ႕နံမည္ေခၚတာ” “ဟိုက္္” သြားၿပီေပါ႕ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႕ က်ေနာ္တို႕တအုပ္ ေနာက္ဆုတ္ေနာက္ဆုတ္ ပဲရွိေသးတယ္ လွည့္ၾကည္လိုက္ေတာ့ ေတာေၾကာင္မရွိေတာ့ဘူး သူကေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးကို ေရာက္ေနၿပီေလ ဒီေကာင္ကအဲ့ဒီ႕လိုလွ်င္တာ။ တခါတုန္းကလဲ တျခားရက္ကြက္ကေကာင္ ေတြနဲ႕ ေဘာ္လံုးခ်ိန္းကန္ၾကတာ ခိ်န္းပြဲဆိုေတာ့ တဖက္နဲ႕တဖက္ လူခ်ၾကရင္းနဲ႕ ရန္ျဖစ္ၾက တာ ခဲ့ေတြနဲ႕ေပါက္ၾကတာေလ ေဘးကလူႀကီးေတြ က်ေနာ္တို႕ကိုထြက္တားမွရပ္သြားၾကတာ ေတာေၾကာင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီေကာင္မရွိေတာ့ဘူး ထံုစံအတိုင္းေျပးသြားၿပီေလ။ ဒီေကာင္ က အာနည္းနည္းက်ယ္တာကလြဲလိို႕ ျပသာနာရွိရင္ေရွာင္တတ္တဲ့အက်င့္ရွိတယ္။
က်ေနာ္ ၈ တန္းေအာင္တဲ့ႏွစ္မွာ အိမ္က ရန္ကုန္ေျပာင္းသြားရတယ္ေလ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ တို႕ၿမိဳ႕ကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ခြဲသြားခဲ့ရတာေပါ႕ ၁၀ တန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႕အေဖနဲ႕ ကိစၥတခုနဲ႕ ၿမိဳ႕ကိုျပန္ေရာက္တုန္း ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕လဲျပန္ေတြ႕ရတာေပါ႕ တရက္္ ေတာေၾကာင္နဲ႕ေတြ႕ေတာ့ က်ေနာ္လဲပါးစပ္ကလြတ္ကနဲ “ေဟ့ေကာင္ေတာေၾကာင္” လို႕ေခၚ တာေပါ႕ ႏႈတ္ဆက္တာေလ ဒီေကာင္ျပန္ႏႈတ္ဆက္တာ ေအးတိေအးစက္ပဲ က်ေနာ့ အေဖလဲပါတယ္ေလ အေဖကကလဲသူ႕ကိုႏႈတ္္ဆက္တယ္ “ေမာင္စိန္လွေနေကာင္းလားကြ” ဆိုေတာ့ ဒီေကာင္ျပန္ေျပာတာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲ။ ဒါနဲ႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္အေဖ့ ကို “ေတာေၾကာင္က ေသြးႀကီးသြားသလားမသိဘူး” လို႕ဆိုေတာ့ အေဖက “သူကလူပ်ိဳႀကီး ဖားဖားျဖစ္ေနၿပီကြ” “မင္းထက္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ႀကီးတယ္ေလ” “မင္းကငယ္ငယ္တုန္းကလို နံမည္ေျပာင္ေခၚတာသူမႀကိဳက္လို႕ပါကြ” “ငါ႕သားေရ လူဆိုတာေျပာင္းလဲတတ္တယ္ကြ မင္းတို႕ငယ္ငယ္က တေယာက္ျခင္းစီရဲ႕ ေျပာစရာေလးေတြ ၊ ေျပာင္စရာေလးေတြ၊ အက်င့္ေလးေတြေပၚမွာ မင္းတို႕ နံမည္ေျပာင္ေတြျဖစ္လာတာမလား ဒါေပမဲ့ ႀကီးလာေတာ့ လူ႕သေဘာရွက္လာတာတို႕၊ ငယ္က်ိဳးငယ္နာေဖၚသလိုတို႕ျဖစ္တတ္တယ္ကြ ေျပာင္လဲသြား တဲ့သေဘာေပါ႕၊ မင္းလည္း ၁၆ ႏွစ္ရွိေနၿပီ အခတ္မသင့္ရင္ ရန္ျဖစ္တတ္တယ္” တဲ့ အင္းအေဖေျပာတာလည္းဟုတ္ပါတယ္ေလ…. ေနာက္တေန႕ႏိုင္ေအာင္နဲ႕ေတြ႕မွ “ဒီေကာင္ ကနံမည္ေျပာင္ေခၚရင္မႀကိဳက္ေတာ့ဘူးတဲ့” “သူကဖြန္ေၾကာင္ေနတာၾကာၿပီ” ႏိုင္ေအာင္ ေျပာ မွပဲသူ႕အေၾကာင္းသေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။
ဟုတ္ပါတယ္ ေနာက္ဆို က်ေနာ္ ေတာေၾကာင္ကို ေတာေၾကာင္လို႕မေခၚမိေအာင္ က်ိဳးစားရ ပါေတာ့မယ္ ေတာေၾကာင္ေရ႕….။
ဂင္ႀကီး
Wednesday, February 25, 2009
ေတာေၾကာင္.....(ဂင္ႀကီး)
Thursday, February 19, 2009
က်ေနာ္ၾကည့္ဘူးေသာ ေဘာ္လံုးပြဲတခ်ိဳ႕
photo source- DVB sportက်ေနာ္ခံုမင္ႏွစ္သက္၊ဝါသနာထံုခဲ့တဲ့အထဲမွာ ေဘာ္လံုးအားကစားနည္းကို စိတ္ဝင္တစားရွိခဲ့ တာလဲပါတာေပါ႕။ က်ေနာ္တ္ို႕ငယ္ငယ္က ဒီဇင္ဘာလဆို ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ တပတ္တရက္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲေတြလုပ္ခဲ့တာေလ ဆုေၾကးဘာညာက ဘာမွမဟုတ္ေပမဲ့ ခေလး၊ လူငယ္ ေတြ အတြက္ေတာ့ အားကစားၿပိဳင္ပြဲေလးေတြရွိတာေပါ႕ဗ်ာ အဲ့ဒီရက္ဆို က်ေနာ္တို႕ ရြယ္ တူေလးေတြစုၿပီး (Small Goal) ဂိုးက်ဥ္း ၿပိဳင္ပြဲေလးေတြကစားရတာေလ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ မနက္ ၄ နာရီေလာက္ဆို အခ်င္းခ်င္းလိုက္ႏိုးၾက ဘယ္ရပ္ကြက္ ကၿပိဳင္ပြဲကေကာင္းတယ္ စာရင္းျမန္ျမန္သြားေပးမွ ၿပီးရင္လူစုၾက ကစားၾကေပါ႕ေလ က်ေနာ္တို႕ကစားခဲ့ရတာ ကစားကြင္းမွာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အဲ့ဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႕ၿမိဳ႕က တခ်ိဳ႕လမ္းေတြဟာ သဲလမ္းေတြဆိုေတာ့ ၇ ႏွစ္ ၈ႏွစ္ခေလးေတြအတြက္ေတာ့ ကစားရတာ တဖက္ ၅ ေယာက္ပြဲေလးေတြအတြက္အေတာ္ပါပဲဗ်ာ။
ငယ္ငယ္ကေဘာ္လံုးပြဲေလးေတြကစားခဲ့တာ ေဘာ္လံုးပြဲေတြၾကည့္ခဲ့ၾကတာေတြကို အမွတ္ရ ေနဆဲပါ။ က်ေနာ္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ေဘာ္လံုးပြဲထဲမွာ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္တုန္းက ဂ်ာမဏီ(အဲ့ဒီအခ်ိန္က အေနာက္ဂ်ာမဏီ) မွာက်င္းပတဲ့ ျမဴးနစ္ကမၻာ့အိုလံပစ္ ေဘာ္လံုးၿပိဳင္ပြဲမွာ ျမန္မာအသင္း ေျခစစ္ပြဲေအာင္ၿပီး ဝင္ေရာက္ကစားခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ၾကည့္ရတာက အဲ့ဒီ့ၿပိဳင္ပြဲမဟုတ္ပါဘူး အဲ့ဒီ့ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဝင္ကစားခြင့္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလုပ္ခဲ့တဲ့ အာရွဇံု ေျခစစ္ပြဲပါ တိုက္ရိုက္ၾကည့္ရတာမဟုတ္ပါဘူး တိုက္ရိုက္လြင့္တဲ့ျမန္မာ့အသံေရဒီယို ေဘာ္လံုးပြဲအစီအစဥ္ ကို အိမ္က Phillip ေရဒီယိုကေလးနဲ႕ အေဖရယ္၊က်ေနာ္ရယ္ အိမ္နားက ဝါသနာအိုးဦးေလး ေတြရယ္နားေထာင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ခေလးဆိုေတာ့ဗ်ာ ျမန္မာအသင္းႏိုင္တာ၊ဂိုးေတြသြင္းတာကို ေရဒီယိုအစီအစဥ္ေၾကျငာသူက အားရပါးရေၾကျငာလိုက္တိုင္း က်ေနာ္ကထထခုန္တာ ေအာ္လိုက္တာလဲမနည္းပဲေလ အိမ္ေဘးနားကဦးေလးေတြဆို ကိုယ္အသင္းက ဂိုးသြင္း လို႕ဝမ္းသာၾကသလို က်နာ္ထထေအာ္တာၾကည့္ၿပီး တဝါးဝါးနဲ႕ပြဲၾကေနတာေပါ႕ အဲ့ဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္၂ တန္းပဲရွိေေသးတာေလ ေဘာ္လံုးပြဲနားေထာင္ၿပီးရင္ လမ္းမထြက္ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႕ ေဘာ္လံုးကန္ၾကတာဗ် ေတာ္ေတာ္ေျခေတြ႕ၾကတာဗ်ာ ေဘာ္လံုးပြဲနားေထာင္ထားတဲ့ လမိုင္းကပါေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကစားေကာင္းတာဗ် တခါသားဆို ေဘာ္လံုးကန္ေကာင္း ေနလိုက္တာ လမ္းမီးလာတဲ့အထိပဲဆိုပါေတာ့ အိမ္ျပန္မယ္လုပ္ရံုရွိေသး အေမက်ိန္လံုးနဲ႔ လိုက္လာၿပီးေဆာ္လိုက္တာ အရႈိး ၄၊၅ ခ်က္ထင္ေရာဗ်ိဳ႕ ေတာ္ေသးရဲ႕ဗ်ာ အေဖရွိေသးလို႕ နင့္မိုဆို အေမေဆာ္တာဒီ့ထက္နာဘို႕ရွိတယ္ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ကစားတာကိုး။
ခုနကက်ေနာ္ေျပာခဲ့တဲ့ေဘာ္လံုးပြဲကို က်ေနာ္ၾကည့္ရတာ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ဗ် လြပ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲေတြၿပီးတဲ့ည က်ေနာ္တို႕ၿမိဳ႕က ေဘာ္လံုးကြင္းထဲမွာ ညလံုး ေပါက္ျပတဲ့ ေမာ္ကြန္းရုပ္ရွင္ကျပလို႕ၾကည့္ရတာပါ။ အဲ့ဒီညက က်ေနာ္ၾကည့္ရတာ ၃ ပြဲဗ် ျမန္မာနဲ႕အစၥေရးလ္၊ ျမန္မာနဲ႕ထိုင္း ေနာက္တပြဲက ျမန္မာနဲ႕ အင္ဒိုနီးရွား ေတာ္ေတာ္ေကာင္း တယ္ဗ်ာ အစၥေရးလ္နဲ႕ပြဲဆိုေတာ္ေတာ္ကိုေကာင္းတာဗ်ာ ျမန္မာေတြေဘာ္လံုးကန္ေကာင္းတာ အစၥေရးလ္နည္းျပကေတာင္ခ်ီးက်ဴးရတာပါ ေျခသိတ္မကြာေပမဲ့ ေဘာ္လံုးပညာမွာ ျမန္မာသာတယ္ ၂ ဂိုးနဲ႕ျမန္မာႏိုင္တယ္ဗ် လူေကာင္ေတြကလဲ သိတ္မကြာဘူးဗ် အစၥေရးလ္ က မသိမသာေလးပဲ ႀကီးတာပါ ကစားတာေတာ့ နည္းနည္းၾကမ္းတယ္ဗ်ိဳ႕ သူတို႕ကလဲ ခတ္မာမာကစားၾကတာကိုး။ ေနာက္တပြဲက ထိုင္းနဲ႕ဗ် ျပင္းစရာေကာင္းလုိက္တာဗ်ာ ျမန္မာအသင္းက စိတ္ႀကိဳက္ကစားေနတာဗ်ိဳ႕ လူေကာင္ကအစျမန္မာကသာတယ္ဗ် ေဘာ္လံုးပညာပိုင္းဆို ေတာ္ေတာ္ကြာပါတယ္ဗ်ာ က်ေနာ္မတ္မိေနေသးတယ္ ျမန္မာတိုက္စစ္မွဴး က်ေနာ္နံမည္သိတ္မေသခ်ာလို႕ ျမႀကိဳင္လားမသိဘူးဗ် ဂိုးသမားကိုပါလိမ္းၿပီးဂိုးဝမွာ ဂိုးမသြင္းပဲေစာင့္ေနတာဗ်ိဳ႕ တဖက္ဂိုးသမားကမွီလိုမျွီဲငားေျပးလာမွ ေနာက္ျပန္ကန္သြင္း သြားတာေလ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ေတာင္ မနည္းေကာင္းအားေပးၾကတယ္ဗ်ိဳ႕ က်ေနာ္သြားၾကည့္တာက အိမ္ေဘးနားကဝါသနာရွင္ဦးေလးေတြနဲ႕ေလ တခ်ိဳ႕ဟာေတြ က်ေနာ္နားမလည္ရင္ သူတို႕ပဲေျပာျပေပးတာေပါ႕ က်ေနာ္ကလဲအေမးအျမန္းထူမွထူေလ ေနာက္တပြဲက အင္ဒိုနီးရွားနဲ႕ဗ်ိဳ႕ က်ေနာ္အဲ့ဒီျပကြက္ကို အခုထိျမင္ေယာင္ေနေသးတယ္ဗ်ာ ေအးေမာင္ႀကီး ကြင္းလည္ေလာက္ကလွမ္းကန္တာ ဂိုးေထာင့္ထဲကိုလွလွပပဝင္သြားတာဗ် ေမာ္ကြန္းရုပ္ရွင္ထဲမွာ အေနွးျပကြက္လည္းျပန္ျပတာကိုး ထံုးစံအတိုင္းကေနာ္ထခုန္ေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕ ေဘးကလူေတြကသေဘာက်ေနၾကတာ ေတာ္ေတာ္ဝါသနာၾကီးတဲ့ခေလးတဲ့ ျမန္မာ က ၄ ဂိုးျပတ္ႏိုင္သြားတာပါပဲ ေနာက္ေန႕ၾကမွ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္က အဲ့ဒီအခ်ိန္က တံခြန္ဗ် အားကစားဂ်ာနယ္ေလ လွန္ဖတ္ေတာ့မွ က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာအသင္းက ကမၻာအိုလံ ပစ္ပြဲမွာေတာင္ အသန္႕ရွင္းဆံုးဆုရခဲ့တာေလ အုပ္စုပြဲမွာ ကမၻာ့ဖလားျပန္ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုအသင္းကို ၁ ဂိုးတည္းနဲ႕ကပ္ရႈံးခဲ့တာလို႕သိခဲ့ရတာပါ။
အဲ့ဒီ့ေခတ္က ေတာင္ကိုးရီိးယားပတ္ခ်ံဳဟီးဖလား၊ မာေဒးကားဖလား၊ ဆီးဂိမ္းေရႊတံဆိပ္၊ အာရွေရႊတံဆိပ္ေတြ မနည္းရခဲ့တာပါ။ ရလာတိုင္းလည္း ေရဒီယိုက ေဒၚအမာစိန္သီဆိုထားတဲ့ တို႕ဗမာႏိုင္ၿပီဆိုတဲ့သီခ်င္း ေရဒီယိုရွိတဲ့အိမ္တိုင္းဝဲခဲၾကတာကလား ျမန္မာေဘာ္လံုးအသင္း ေအာင္ျမင္ခဲ့တာဟာ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ေလာက္ကစတာပါပဲ လြပ္လပ္ေရးရၿပီး ပါလီမန္အစိုးရေတြေခတ္မွာ ျမန္မာ့လူေနမႈစံနစ္၊ အားကစားစံနစ္တက်ပ်ိဳးေထာင္မႈ၊ ေနာက္ဆံုး အစားအေသာက္၊ အေနအထိုင္ကအစ အာရွမွာအေတာ္အတန္အဆင့္အတန္းရွိခဲ့တာကိုး ဒီေတာ့ အားကစားမွာလဲ တစ္စံုတရာတိုးတက္လာခဲ့တာေပါ႕ အားကစားဆိုတာဟာ၊ အားကစားသမားေကာင္းေတြ ေပၚထြက္ဘို႕ဆိုတာဟာ အားကစားကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလိုက္စားႏိုင္တဲ့ လူေနမႈအေျခ အေနရွိဘို႕လိုသလို တိုင္ျပည္ရဲ စီးပြားေရးအဆင့္အတန္း၊ အားကစားအေပၚမွာ အစိုးရရဲ႕ပံပိုးမႈ တနည္းအားျဖင့္ Good Governance ေကာင္းမြန္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြရွိမွာသာ တိုင္းျပည္အားကစားတိုးတက္တာပါ။ ျမန္မာအသင္း ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ေလာက္အထိေအာင္ျမင္ တာဟာ လြပ္လပ္ေရးရၿပီး ၁၂ ႏွစ္ေလာက္ မွန္မွန္ကန္ကန္ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အားကစားျပဳစုပ်ိဳးေထာင္မႈေတြရဲ႕ အသီိးအပြင့္ကို ၁၉၅၈ ေလာက္ကစၿပီး ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ေလာက္အထိ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပါ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ ဦးေနဝင္း စစ္အုပ္စုကတိုင္းျပည္အာဏာကိုသိမ္းခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံေရးမတည္ၿငိမ္းမႈေတြျဖစ္ စစ္အုပ္စုရဲ႕ကိုယ္က်ိဳးရွာမႈ ဒါေတြျဖစ္ခဲ့တာေတာင္ ပါလီမန္ေခတ္ကေကာင္းခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံရဲ့အားကစားအဆင့္အတန္း၊ အားကစားသမားေကာင္းေတြ လက္က်န္ရွိေနေသးေတာ့ ျမန္မာအသင္း ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ေလာက္အထိေအာင္ျမင္ခဲ့တာပါ။့ ဒီေနာက္ပိုင္း မဆလစစ္အုပ္စုေအာက္မွာ တိုင္းျပည္စီးပြားေရးက်၊ လူေနမႈအဆင့္အတန္းႏွိမ့္ လာဒ္ေပး၊လာဒ္ယူေတြထြန္းကား၊ ႏိုင္ငံတကာနဲ႕ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္တဲ့ အားကစားအစီ အစဥ္ေတြမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး ျမန္မာေဘာ္လံုးအသင္း က်သြားေတာ့တာပါပဲ။
၁၉၈၈ခုႏွစ္ၾကေတာ့ စစ္အုပ္စုလက္သစ္ေတြကပဲ တိုင္းျပည္အာဏာကို သိမ္းလိုက္ၾကျပန္ေရာ စစ္အုပ္စုလက္ဆုတ္စာနဲ႕အေပါင္းအပါတခ်ိဳ႕ခ်မ္းသာသြားၿပီး လူအမ်ားစုႀကီးကပိုလို႕ေတာင္ ဆင္းရဲသြားတာပါ။ က်ေနာ္တို႕အရြယ္ေကာင္းမွီခဲ့တဲ့ မဆလ ေခတ္ထက္ေတာင္ ပိုဆိုးေနေသးေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္အားကစားတိုးတက္ႏိုင္ေတာ့မလဲ အားကစားလိုက္စားမဲ့ လူငယ္ေတြမွာ အလုပ္၊ေငြ၊ စားဝတ္ေနေရး ေတြအတြက္လံုးပန္းေနၾကရတာကလား ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတိုင္းျပည္ေတြကို တရားမဝင္ေရာ၊ တရားဝင္ေရာ မနည္းေကာင္းထြက္ေနၾကေတာ့ အားကစားသမားေကာင္းေပၚထြက္ဘို႕ဆိုတာေတာ့ဗ်ာ အကင္းတဖုတ္ဖုတ္လို႕ ဆိုရမလားပဲ ဒါေတာင္စစ္အုပ္စုတက္လာေတာ့ အရွက္မရွိ ျမန္မာ့အားကစား ကမၻာကိုလႊမ္းရမယ္တဲ့ဗ်ာ တပြဲတိုးေလးေတြလုပ္ေသးသဗ် ၁၉၉၁ ေလာက္မွာစတာ တိုင္းျပည္ကို ေစတနာရွိိလို႕ေတာ့မဟုတ္ဘူးဗ် သူတို႕ႂကြားလံုးကို ကာမိယံုေလာက္ျဖစ္ေအာင္ ေဒသတြင္းၿပိဳင္ပြဲေလးေတြမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အဲ့ဒီအခ်ိန္က အေကာင္းဆံုးေဘာ္လံုးသမားတခ်ိဳ႕ (မ်ိဳးလိႈင္ဝင္း၊ သန္းတိုးေအာင္၊ၾကည္လြင္၊တင္ျမင့္ေအာင္၊ေအာင္ႏိုင္၊ေအာင္ထြန္းထြန္း) စသည္ျဖင့္ေပါ႕ဗ်ာ ေနာက္ၿပီး ဂါးဘေလာက္တို႕ ဝါနာ တို႕လိုနည္းျပေကာင္းေတြငွားလိုက္ေတာ့ နဂိုလ္က ေဘာ္လံုးအေျခခံ ရွိခဲ့တဲ့ နိုင္ငံဆိုေတာ့ ၁၉၉၃ ဆီးဂိမ္းမွာ ေငြတံဆိပ္ေလးရေသးတယ္ေလ က်ေနာ္ျမင္တာက ဒါေတာင္ စစ္အုပ္စုပံပိုးတယ္ဆိုတာထက္ ေဘာ္လံုးသမားေတြရဲ႕ က်ိဳးစားမႈ နည္းးျပရဲ႕ဗ်ဴဟာေကာင္းမႈ၊ေဘာ္လံုးပြဲတပြဲျခင္းစီမွာရွိတတ္တဲ့ အုပ္စုေခ်ာင္မႈ၊ ႀကံၾကမၼာအလွည္းေပးတာေတြေၾကာင့္သာ ေငြတံဆိပ္ရခဲ့တာပါ (အဲ့ဒီအခ်ိန္က ေဘာ္လံုးသမားေတြ၊ နည္းျပေတြကိုေတာ့ခ်ီးက်ဴး ပါတယ္ဗ်ာ) ဒါေပမဲ့ တကယ္အေျခခံေတြကိုမတည္ေဆာက္ႏိုင္ေတာ့ ထိုင္း ကိုမႏိုင္ဘူးေလ ၁၉၉၅ လည္းၾကေရာ အဲ့ဒီႏွစ္မွ ၿပိုင္ပြဲလာဝင္တဲ့ ဗီယက္နမ္ကို ဆီမီးမွာ ရႈံးေရာမလား ရႈံးလည္းရႈံးေရာ ေဘာ္လံုးသမားေတြကိုအပစ္တင္ ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ ဘာျဖစ္တယ္ ဘယ္သူဘာျဖစ္တယ္ေပါ႕ေလ ဗီယက္နမ္က အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း PRO ေဘာ္လံုးၿပိဳင္ပြဲေတြေျပာင္းလုပ္လိုက္ေတာ့ ေဟာ.. ဒီႏွစ္ (၂၀၀၈) အရင္က ( Tiger Cup) ယၡဳ (Suzuki) ဖလား ထိုင္းကိုႏိုင္ၿပီး ဗီယက္နမ္ရသြားေရာမလား ဒီေတာ့ဗ်ာ တိုင္ျပည္တခုရဲ႕ အားကစား တိုးတက္လာဘို႕ဆိုတာ လူေတြရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးအဆင္ေျပမႈ၊ စီးပြားေရးစံနစ္ေကာင္းမြန္တိုးတက္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရးတည္ ၿငိမ္မႈ၊ လူေနမႈအဆင့္အတန္းျမင့္မားမႈ စတာေတြမရွိပဲ ဘယ္လိုမွမတိုးတက္ႏိုင္ပါဘူး ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ Good Governance ေကာင္းမြန္တဲ့အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစံနစ္မရွိလို႕ကေတာ့ အာဏာရွင္အုပ္စိုးမႈေအာက္မွာ တိုင္းျပည္အားကစားမတိုးတက္ပါဘူး။
(ရွိတဲ့ေခတ္စံနစ္ေအာက္မွာ အခက္အခဲအၾကပ္အတည္းေတြ၊ မျပည့္စံုမႈေတြ မြန္းၾကပ္မႈ ေတြေအာက္မွာ ဝါသနာအရကစားေနၾကတဲ့ ျမန္မာေဘာ္လံုးသမားေတြကို စာနာရင္း။)
ဂင္ႀကီး
Wednesday, February 11, 2009
ၿပံဳးစရာေလး...(ဂင္ႀကီး)
စာေရးမယ္..ေရးမယ္နဲ႕ မေရးျဖစ္တာအေတာ္ေလးၾကာသြားတယ္ဗ်ာ မိတ္ေဆြေတြကို ေတာင္းပန္ပါရေစ ကမၻာ့ေငြေၾကးအၾကပ္အတည္းက က်ေနာ္႕ကိုလည္းရိုက္ခတ္သြားလို႕ပါဗ်ာ။ အလုပ္အကိုင္မရွိေတာ့ ေတာက္တိုမယ္ရေတြလုပ္ေနရတာ ပိုေတာင္အလုပ္ရႈပ္ေနေသးသဗ်ာ
မေဟသီက အလုပ္ရွိေနေသးေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ႕ဗ်ာ။ သမီးေလးေတြနဲ႕ပိုအခ်ိန္ ေပးျဖစ္တယ္ဗ်ာ သူတို႕နဲ႕ေန အိမ္အလုပ္ေလးလုပ္၊ ဂစ္တာေလးတီး၊ စာေလးဖတ္ ခေလးေတြအိမ္စာဝိုင္းလုပ္ေပး ေတာ္ေတာ္ေလးလက္မလည္ပါဘူးဗ်ိဳ႕ အေရးဆိုပ်က္ေနတတ္ တဲ့ က်ေနာ္စီးေတာ္ယာဥ္ႀကီးကလဲ ဒုကၡေပးလိုက္တာ ၂ရက္ေလာက္ ကားမရွိေတာ့့ သြား စရာလာစရာေတြေတာင္ မသြားရျပန္ဘူး ပိုက္ဆံနည္းနည္းကုန္ေတာ့မွ႕ သြားခြင့္ျပဳတယ္ ဗ်ာ ကားဆိုးသခင္ ေမာင္ေမာင္ဂင္ေပါ႕ဗ်ာ ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ..။
အခုနည္းနည္းေရးျခင္တာေလးကေတာ့ က်ေနာ္ၾကားဘူးခဲ့တဲ့ ၿပံဳးစရာေလးေပါ့ဗ်ာ လူဆိုတာ အၾကပ္အတည္းေတြကိုရင္ဆိုင္တဲ့အခါ စိတ္ညစ္စရာနဲ႕ခ်ည္းေတာ့မျဖစ္ဘူးေလဗ်ာ အနည္းဆံုး ေတြးၿပီးၿပံဳးတတ္တဲ့အေနအထားေလးေတြေတာ့ ရွိရမွာေပါ႕ စိတ္ထိုင္ညစ္ ေနရံုနဲ႔ေတာ့ အလားကားေပါ႕ ဟုတ္ဘူးလား..။
ဒီလိုဗ်ိဳ႕ တခါကရြာတရြာမွာ ဦးျမႀကီးဆိုတာရွိသတဲ့ လူလတ္ပိုင္းေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္၊ သူ႕မွာ သူအလြန္ျမတ္ႏိုးတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ဇနီးေခ်ာ မလွဆိုတာရွိသတဲ့ မိဘေတြေပးစားထားတာဗ် ေတာသူေတာင္သားသဘာဝေပါ႕ဗ်ာ ဦးလွႀကီးကလယ္ယာလုပ္၊ ေငြရွာ၊ ေဒၚလွက အိမ္ ေထာင္မႈထိိမ္း၊ ခ်က္ေရးျပဳတ္ေရးတာဝန္ယူ၊ သားသမီးေတြကိုရင္အုပ္မကြာ ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ ေလွ်ာက္ ဦးျမႀကီးက သူ႕မိိန္းမကို အလွလို႕ေခၚသဗ် ေဒၚလွကေတာ့ဗ်ာ ေတာသူေတြသဘာ ဝအတိုင္းေခၚသဗ် (ကျမ) ကိုျမလို႕ေခၚတယ္ဗ်။ ဦးျမႀကီးက အႏုပညာပိုးရွိတယ္ဗ် တခါတခါ မယ္ဒိုလင္တီးၿပီး သီခ်င္းေလးဘားေလးဆိိုတတ္တယ္ စာတိုေပစေလးလဲဖတ္တယ္။ ဆိုေတာ့ ဗ်ာ သူ႕မွာအႏုပညာပိုးရွိေနတယ္ေလ ဒီေတာ့ဗ်ာ တခါတေလ ႏူႏူးညံညံ ခံစားတတ္တာ ေလးေတြရွိတာေပါ႕ေလ..။
တရက္သား လယ္ေတာကအျပန္ ရြာထိပ္ကေရကန္နားေရာက္ေတာ့ အပ်ိဳလူပ်ိဳ ခ်ိန္းေတြ႕ ေနတာေတြ႕သတဲ့ အမွတ္တမဲ့မို႕ သူလဲ အသာေလးေခ်ာင္းၾကည့္မိတာေပါ႕ဗ်ာ ဦးျမေတြ႕တာ ေလ လားလား….ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကိုခၽႊဲေနတာတဲ့ဗ်ိဳ႕ သမီးရည္းစားသဘာဝ ေပါ႕ဗ်ာ (အေတြးေတြလဲေခ်ာ္မသြားၾကပါနဲ႕အံုး) တြတ္တီးတြတ္တာေလးေတြ ေျပာေနၾက တာေပါ႕ဗ်ာ ခနၾကည့္ၿပီး ဆက္မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့ လမ္း ေလွ်ာက္ရင္းနဲ႕ လူ႕သဘာဝေပါ႕ဗ်ာ ေအာ္ (အလွ)ငါ႕ကို တခါမွဒီလိုမခၽႊဲဘူးဖူး……… ေအးေလ ဦးျမႀကီးတို႕က မိဘကေပးစားတာဆိုေတာ့ ဒီလိုသမီးရည္းစားဘဝမွာေတြ႕တတ္တဲ့ တြတ္တီး တြတ္တာေလးေတြ မႀကံဳခဲ့ရဘူးေပါ႕ေလ ေဒၚလွကလဲ အရိုးႀကီးမလား တြတ္တီးတြတ္တာ ေျပာေလ့မရွိဘူးတဲ့ မယားဝတၱရားေတာ့ေၾကသဗ်ိဳ႕။
အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ မိန္းမကိုခၽႊဲခိုင္ရင္ေကာင္းမလားလို႕ ဦးျမႀကီးေတြးမိတာေပါ႕ ဇနီးမယား ကခၽႊဲႏြဲ႕ေျပာတာေလး ဆိုတာ…ေတြးရင္းေတြးရင္းသူဖာသာတေယာက္တည္းေတာင္ၿပံဳးမိတယ္တဲ့ဗ် ဒါနဲ႕အိမ္ေရာက္ေရာဆိုပါေတာ့ဗ်ာ “အလွေရ လာပါအံုးဟ” “ဘာလဲေတာ့ကျမ” “ေတာ့္ဟာကလဲ တကတည္းေတာ္” ေျပာရင္းေဒၚလွအနားေရာက္လာေတာ့ “အလွနင္ငါ႕ ကိုခၽႊဲၾကည့္ပါလားဟ” “အယ္ေတာ္က်ဳပ္မလုပ္တတ္ပါဘူး” “နင္နဲ႕ငါေပါင္းလာတာ ၁၅ ႏွစ္ရွွိၿပီ နင္တခါမွ ငါ႕ကို ခၽႊဲေျပာတာႀကံဳဘူးေပါင္ဗ်ာ” ဦးျမႀကီးဒီလိုတခါမွမေျပာဘူးတာရယ္ သူ႕မ်က္ ႏွာအကဲခတ္လိုက္ေတာ့လဲ ဝမ္းနည္းသလိုလိုဘာလိုလိုေလးဆိုေတာ့ ေဒၚလွေတြးမိသ တဲ့…ေအာ္ ငါ႕ေယာကၤ်ားသနားပါတယ္လို႕…..“က်ဳပ္ကဘယ္လိုခၽႊဲရမွာလဲေတာ္” လို႕ဆိုေတာ့ ဦးျမႀကီးမ်က္ႏွာၿပံဳးေရာင္သန္းလာၿပီး “ခၽႊဲတတ္သလိုသာခၽႊဲေပါ႕ဟ” လို႕ဆိုသတဲ့ ဒါနဲ႕ပဲေဒၚလွတေယာက္ အင္း..ရြာေနာက္ပိုင္းမတုတ္ မုန္႕ဟင္းခါးေတာင္မစားရတာ ၾကာပါေပါ႕လားလို႕ ေတြးမိရင္း…“ဟြန္႕ မတုတ္မုန္ဟင္းခါးစားခ်င္တယ္”လို႕ ေျပာလိုက္ ..အဲ့ေလ ခၽႊဲလိုက္သတဲ့ ဒါေပမဲ့ တခါမွဒီလိုမေျပာဘူးေတာ့ စကားလံုးေတြသာထြက္ လာၿပီးေျပာပံုက ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး အသက္မပါဘူးေပါ႕ဗ်ာ ဒီမွာတင္ ဦးျမႀကီးမ်က္ေထာက္ ႀကီးနီလာၿပီး “ဒီမိန္းမ နင့္ဟာကခၽႊဲတာမွမဟုတ္တာ အဲ့ဒါ ငတ္တာဟဲ့ ငတ္တာ” လို႕ေျပာ သတဲ့ဗ်ာ…..။
ဂင္ႀကီး
Wednesday, February 4, 2009
မစၥတာဂမ္ဘာရီခရီးစာရင္းရွင္းတမ္း..(ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း)
လက္ဗလာဝင္ေရာက္လာတဲ့ မစၥတာဂမ္ဘာရီေတာ့ လက္ဗလာျပန္သြားျပန္ၿပီ။
လက္ဗလာျပန္သြားရေပမဲ့ လာကတည္းကလက္ဗလာ လာသူမို႔ သူကေတာ့ဘာမွ မရႈံးဘူး။ ပါးစပ္ပဲစိုက္ရတာ။ ပါးစပ္အစာ (ျပန္အစီရင္ခံစရာ)ရရင္ သူ႔အတြက္စရိတ္ေက်ၿပီ။
အလားတူပဲ နဂိုကတည္းကဒီမိုကေရစီဗလာျဖစ္ေနတဲ့ ဗမာျပည္သားေတြအဖို႔ ဗလာ ပဲရလိုက္ပါတယ္။
စာရင္းခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ဘယ္သူေတြကျမတ္လို႔ ဘယ္သူေတြကရႈံးသလဲ။
ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးရဲ႕ အထူးတမန္ဆိုတာေတြ လာလိုက္တဲ့ အႀကိမ္ေတြမ်ားပဲမ်ားလွၿပီဆိုတာ ေတြ႔ရမွာပါ။ ဘဝသံသရာရထားႀကီးလိုပဲ တေယာက္ဆင္း တေယာက္တက္- ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးေတြလည္းေျပာင္း၊ သူတို႔ရဲ႔ အထူးသံတမာန္ ေတြလည္းေျပာင္း။ မေျပာင္းတာကဗမာျပည္ရဲ႔အေျခအေန။ ျပည္သူေတြရဲ႔ဘဝ။ ဓာတ္ျပား ေဟာင္းႀကီးနဲ႔ ငိုခ်င္းခ် ေနရတဲ့ ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြရဲ႔ဘဝ။ နအဖစီစဥ္တဲ့အတိုင္းေန၊ သြား၊ ေတြ႔၊ ေျပာ၊ အကုန္ လိုက္လုပ္ေနရတဲ့ အထူးသံတမန္ဟာ ဘယ္သူ႔ကို ကိုယ္စားျပဳတာလဲ ဆိုတာေတာင္ စဥ္းစားရမလိုျဖစ္ေနပါၿပီ။
မစၥတာဂမ္ဘာရီရဲ႕ဒီတခါလာတဲ့ ခရီးစဥ္ဟာ ႏွစ္ဖက္ရင္ၾကားေစ့ေပးဖို႔လို႔ဆိုပါတယ္။ ၾကားလို႔ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီႏိုင္ငံကိုသူတေခါက္လာတိုင္း ႏွစ္ဖက္ဟာ ပိုပိုနီးလာ သလား၊ ေဝးေဝးသြားသလား ျပန္စဥ္းစားရမလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ လက္ေတြ႔ အေနအထားက ကုလသမဂၢသံတမန္တေခါက္လာတိုင္း၊ ဗိုလ္သန္းေရႊတေယာက္ “အေတြ႔မခံဘူး”ဆိုၿပီး တခါတခါမာန္တင္း လိုက္ရတိုင္း၊ ၾကာရင္ဗိုလ္သန္းေရြမာန္တက္ေနမွာေတာင္ စိုးရပါတယ္။ မႏွစ္တုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မစၥတာဂမ္ဘာရီကို အေတြ႔မခံဘူးဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ နအဖနဲ႔သူတို႔ရဲ႔အလိုေတာ္ရိေတြဟာ ေဒၚစုကိုအႀကီးအက်ယ္ တိုက္ခိုက္ေျပာဆိုခဲ့ၾကပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊကအေခါက္တိုင္းမွာ မေတြ႔ဘူးဆိုတာက်ေတာ့ ေလသံေတာင္မဟဝံ့ပါဘူး။
ဒီေၾကာင့္မို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္လာေနတဲ့ မစၥတာဂမ္ဘာရီလိုလူဟာ သင္ခန္းစာမယူေရာ့ေလ သလားလို႔ ေတြးစရာျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးေတြေရာ သင္ခန္းစာမယူေလ ေရာ့သလား။ သူတို႔အေနနဲ႔ ႏွစ္ဖက္ရပ္တည္ခ်က္ေတြကို ပိုသိရတာဟာ အျမတ္ပဲလို႔ ေျပာေကာင္းေျပာပါလိမ့္မယ္။ တကယ္က ႏွစ္ဖက္စလံုးဟာ လက္ရွိရပ္တည္ခ်က္ေတြကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၈ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းကစၿပီး အေျပာင္းအလဲမရွိွိရပ္တည္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒါကိုပဲ “ေအာ္- ဒီႏွစ္လည္းမေျပာင္းၾကေသးဘူး”လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ၿပီး ျပန္သြားရတယ္ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးကို စမ္းသပ္ခန္းထဲက ယုန္ကေလး၊ ပူးကေလးလိုအသံုးခ်တာ ခံမေနသင့္ေတာ့ပါဘူး။
တျခားႏိုင္ငံေတြအဖို႔က လက္ရွိစစ္အစိုးရပံုစံကေန အရပ္သားအစိုးရပံုစံကို တကယ္ေျပာင္းမေျပာင္းဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ၾကည့္ရတာ သ႑န္ေလာက္ေျပာင္းရင္ေတာင္ ေက်နပ္မယ္ဆိုတဲ့အစိုးရေတြလည္း မနည္းဘူးထင္ပါတယ္။ အီးယူကအီတလီႏိုင္ငံ သံအမတ္က ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္ဆိုတာကို သတိထားသင့္ပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ နအဖရဲ႕စရိုက္အက်င့္ေရာ ရပ္တည္ခ်က္သေဘာထားေတြကိုပါ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။ သူတို႔ဟာဗမာျပည္သူေတြကို မစာနာတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွကိုယ့္ႏိုင္ငံအေရးလို သေဘာမထားႏိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာပကတိအေျခအေနပါ။ ဒီၾကားထဲကပဲ ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္ေခါင္းေဆာင္ကျဖင့္ ဗမာျပည္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာေျပာျပန္ၿပီ ဆိုတာေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ေဖာ္ထုတ္၊ ေျပာဆိုၾက၊ တဆက္ထဲမွာ စိုးရိမ္ၾက၊ အားတက္ၾက၊ ေမွ်ာ္လင့္ၾက၊ ဗမာျပည္သားေတြကို “ထမင္းဆီဆမ္းေရႊလင္ပန္းနဲ႔ေပးပါ”ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေတြနဲ႔ေခြၽး သိပ္ေနတာ မတရားဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။
မစၥတာဂမ္ဘာရီရဲ႔ ဒီတေခါက္ခရီးမွာ အားလံုးအာရံုစိုက္သင့္ ကိစၥတရပ္၊ သေဘာထား တခုလည္း ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ နအဖကဦးဝင္းတင္-ဦးခင္ေမာင္ေဆြတို႔ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ေတြ႔ခြင့္မေပးတာပါပဲ။ ဒါဟာဒီပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္ အေပၚစစ္အစိုးရက အၫိႈးအေတးႀကီးတယ္ဆိုတာေလာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ေသြးခြဲ ဖို႔၊ ၿခိမ္းေျခာက္ဖို႔၊ အခ်ိန္မေရြးအေရးယူႏိုင္ဖို႔ ဖဲတခ်ပ္ခ်န္ထားတယ္ဆိုတာကို ျပေနတာျဖစ္ ပါတယ္။
ေနာက္အခ်က္တခ်က္က နအဖဟာ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးရဲ႔ အထူးသံတမန္ ေတြလာတိုင္း ဘယ္မွာမွလူေတာမတိုးတဲ့ သူတို႔ရဲ႔ေနာက္လိုက္ေခြးေတြကို ပြဲထုတ္ဝါဒါျဖန္႔ခြင့္ ရေနပါတယ္။ ဒါဟာသူတုိ႔ရဲ႔ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ေၾကာ္ျငာျဖန္႔တာလို႔ဆိုႏိုင္သလို အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြကိုလည္း “ေတြ႔လား”လို႔ေမးေငါ့ျပေနတာျဖစ္ပါ တယ္။ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းကိုေတာ့ နအဖဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက မ်က္စိထဲေတာင္မထားဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ပါ။
ဗမာျပည္အေရးကို ႏိုင္ငံတကာဇာတ္ခံုေပၚေရာက္ေစတယ္ဆိုတိုင္း အေကာင္းခ်ည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ဒီအေျခအေန ေတြက သက္ေသျပေနပါတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံသားေတြရဲ႔ ေသေရးရွင္ေရးကို သူတို႔က စားလို႔ေသာက္လို႔ေကာင္းရံုံု၊ မင္းတိုင္းေက် လုပ္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာနအဖအဖို႔က်ေတာ့ ဒါေတြဟာသူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ဆြဲျခင္းျဖစ္လာၿပီး အေခ်ာင္အျမတ္ရေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းအေနနဲ႔ နအဖကို ဘယ္သူမွႀကိဳက္တာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ဒီကိစၥအတြက္ ဘယ္သူမွကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြားကို အထိခိုက္ခံမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အလြန္ဆံုး ေလသံေလးပစ္လိုက္၊ေဒၚလာစေလးပစ္လိုက္ ေလာက္ပဲျဖစ္မွာပါ။ ဒါဟာ သူတို႔ကို အျပစ္တင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြကို သိုက္စာလုပ္ၿပီး ေပးေနတဲ့လူေတြနဲ႔ သိုက္စာလုိုဖတ္ရႈ ေမွ်ာ္မွန္းေနၾကသူေတြကိုသာ မျဖစ္သင့္ေၾကာင္းေျပာလို တာျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္က ဒီေန႔ႏိုင္ငံတကာ့အေျခအေနမွာ ကုလသမဂၢဟာ သိပ္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ တာမဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာ့ေနရာအႏွံ႔ အျပားမွာ ကုလသမဂၢကဝင္ေစ့စပ္တယ္ဆိုတာေတြဟာ တိုးလိုတန္းလန္းခ်ည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့အေျဖထြက္ၿပီး ၿပီးျပတ္ သြားတယ္ဆိုတာ ၁ဝ% ေတာင္မရွိေလာက္ပါဘူး။ ပါလက္စတိုင္း၊ ကြန္ဂို၊ ဇင္ဘာေဘြ၊ ျပည္သူေတြဟာအသက္ကို ဖက္နဲ႔ထုပ္ၿပီး ဒုကၡပင္လယ္ထဲမွာ ေမ်ာေနရွာၾကတာ ၾကာပဲၾကာလွပါပေကာ။ ဒီဂ်ာေအးသူ႔ အေမရိုက္ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာဗမာျပည္အေရးကို ထည့္မထားသင့္ေတာ့ပါဘူး။ ဗမာျပည္ျပည္ သူေတြအေနနဲ႔ ေလာ္ဘီေတြကို ေမွ်ာ္ရည္ေနမယ့္အစား ေတာ္ၿပီလို႔ေျပာၾကရမယ့္ အခ်ိန္ကို ေရာက္လာၿပီထင္ပါတယ္။
ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း
Saturday, January 31, 2009
မိုးမစိုေအာင္ကာကြယ္ျခင္း
မိုးတိမ္ေတြျဖဳတ္ျဖဳတ္ခ်လိုက္တဲ့
လွတပတ မဟုတ္ရင္ေတာင္
ရုပ္သိတ္မဆိုးလွတဲ့ ႏွင္းဆီေရာင္အပ်ိဳမေလးအလား
ရီရီယိမ္းႏႊဲေနတဲ့ မိုးစက္ေလးတို႕ေရ…။
ေဟာ့ဒီ့ပုခံုုးထက္မွာ
(ဆမ္ဘာ) ေတးသြားေလအလား
ျမဴးႂကြ..လႈပ္ရွား
ကခုန္ေနခဲ့ပါေပါ႕လား..။
အေရာင္ေတြမရွိတဲ့အရပ္မွာ
တခုခုကိုေငး..ေနမိတဲ့သူ
ေပါင္မုန္႕မႀကိဳက္တဲ့သူ
မီးေရာင္ေတြေအာက္္မွာ
ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တဲ့သူ..။
ေလတခ်က္အေဝွ႕မွာ
လူကယိုင္နဲ႕သြားေပမဲ့
သူ႕ကဗ်ာကိုေတာ့
က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတတ္ေလရဲ့
လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္(၂၀)ကတည္းက
အဆံုးမသတ္ႏိုင္ခဲ့ေသးတဲ့
သူ႕ကဗ်ာဟာ…။
ပစၥိဖိတ္ကမ္းေျခမွာရြာတဲ့..မိုး
အင္းေလးမွာရြာတ့ဲ့..မိုး
ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္က..မိုး
ခ်စ္သူရဲ႕..မိုး
အို…
ဒီလူ႕ရင္ကြဲေအာင္သာရြာပါမိုးရယ္
ငါ႕ကဗ်ာကိုေတာ့ လံုေအာင္ကာမိုးထားပါရေစေတာ့…။
ဂင္ႀကီး
Wednesday, January 28, 2009
တိမ္ကိုစီး၍ သစၥာရွာသူ...ညဳိထက္(လမ္းသစ္ဦး)
ဒီေနရာက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားဂြင္ “အထူးေဒသ” ရဲ႕ အေျခအစပ္၊ ေျပာက္ၾကားတပ္ဖြဲ႔မ်ား စစ္ကစား ေကာင္းသည့္ေနရာေတာ့ မဟုတ္၊ ေဒသအေနအထားအရကိုကလည္း စစ္ေရးအ ေခၚအရ “ရန္၀င္။ ငါ၀င္ေဒသ”၊ ရန္သူ႔စိုးမိုးဂြင္ ေျမျပန္႔ႏွင့္ မိမိတို႔ေျခကုတ္ေဒသတို႔ ထိစပ္ နယ္ေျမ၊ ဤေနရာကို ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္က အလုပ္အဖဲြ႔ငယ္တခုျဖစ္သည့္ ရဲေဘာ္ထူး ေအာင္ႏွင့္ က်ေနာ္၊ ထို႔အျပင္ ရြာသားတခ်ဳိ႔၊ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔တြင္ ထူးထူးျခားျခား မွတ္တိုင္ တခုကိုထမ္းထားသည္၊ထိုမွတ္တိုင္တြင္ေရးထားသည္က…
ရဲေဘာ္ညဳိထြန္းေအာင္
အသက္(၃၈)ႏွစ္
၃၀–၉–၉၅
(၁)
ေခ်ာင္းကေလးက သာမိတိုက္ရြာျဖစ္သည့္ သာစည္ရြာကေလးကို ၀ုိက္ေခြၿပီး စီးဆင္းေနသည္၊ က်ေနာ္တို႔ ရြာထဲသို႔မ၀င္၊ ကြင္းေကြ႔ၿပီး ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ေက်ာ္ၾကမည္၊ ေခ်ာင္းျဖတ္၍ၿပီးသည္ႏွင့္ ေတြ႔ရမည့္လမ္းက အေရးၾကီးသည္၊ ၆ ေပလမ္း၊ ထိုလမ္းမ်ဳိးက စစ္သံုးေျမပံုတြင္ပါေသာ ေၾကာင့္ ရန္သူ႔စစ္ေၾကာင္းမ်ား အသံုးၿပဳေလ့ရွိသည့္ လမ္း၊ လက္ဆင့္ကမ္း သတင္းစနစ္အရ ေတာ့ ရန္သူရွင္းသည္၊ သို႔ေသာ္ ေပါ့၍မရ၊ ေရွ႕မွာရွိေနသည့္ေဒသက ကုိယ့္ေဒသမဟုတ္၊ ရုတ္ခ်ည္းေရာက္လာလ်င္ တုန္႔ျပန္ႏုိင္ရန္ ျပင္ဆင္ထားရမည္၊ လမ္းကိုေတြ႔ေနရၿပီ၊ သတိႏွင့္ ေရွ႕ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္သည္၊ ထူးျခားမႈမရွိ၊ လမ္းကို အေျပးျဖတ္ၿပီး ေတာစပ္သို႔ တိုး၀င္လိုက္ၾက သည္၊ရြာသားတေယာက္ေရွ႕တက္လာသည္၊သူကေနရာသိသူ။
သြားေနရသည္က ေတာထဲေတာင္ထဲကိုပင္ ေနာက္ေဖးေပါက္က ၀င္ေနရသလိုမ်ဳိး၊ ေတာကို တိုး။ေတာင္ကိုျဖတ္၊ျခဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းၾကားမွာ၊ေရာက္ၿပီ၊သူရဲေကာင္း၊ေတာ္လွန္တဲ့သူရဲေကာင္း ၀ိဥာာဥ္ကိန္း၀ပ္ရာေျမပံုမို႔မို႔၊ ေတာင္ဆင္ေျခေလ်ာမွစီးဆင္းေသာ ေရစီးေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ေျမပံုအေနအထားပင္ ပ်က္လု႔ပ်က္ခင္၊ မနည္းရွာယူရသည္၊ ေၾကကြဲစရာ၊ ေတာ္လွန္ေသာ အညတရ သူရဲေကာင္း. မခန္္းနားေသာ အာဇာနည္ဗိြၽာန္၊ ဟုတ္သည္၊ မခန္္းနား၊ အျမင္မခန္း နား၊ လံုး၀ကို အျမင္မခမ္းနား၊ သို႔ေသာ္ မဟာပထ၀ီေျမသားထုလို သိပ္သည္းသည့္ၾကီးျမတ္ မႈေတြကေတာ့ ထည္၀ါခမ္းနားလြန္းလွသည့္ ေတာၾကိဳအံုၾကားကေျမပံု၊ ဆို႔နစ္ေသာခံစားမႈက က်ေနာ့္တကိုယ္လံုးကို ျဖစ္ညႇစ္ျပစ္ေနသလို၊ဦးစြာ ေျမပံုကို ျပဳျပင္ရဦးမည္၊ ပါလာသည့္
ေပါက္တူးျဖင့္ ေျမပံုကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္သြားေအာင္ ျပဳျပင္ၾကသည္၊ ထို႔ေနာက္ မွတ္တိုင္ကို ေခါင္းရင္းဘတ္ေနရာတြင္ အေသအခ်ာစိုက္ထူေပးသည္၊ ၀ါးခုတ္ၿပီး ေျမပံုကိုကာရန္ေပး လိုက္ၾကသည္၊ တိရိစာန္မ်ား မျဖတ္ဆီးမိေစရန္၊ စည္းရိုးအျပင္မွေနၿပီး ေရဆင္းေကာင္းေအာင္ ေျမာင္းေပါက္ေပးလိုက္ၾကသည္၊ ေဒသခံရြာသားမ်ားကလည္း သူ႔ေျမပံုျပဳျပင္ရာတြင္ စိတ္အား ထက္သန္စြာ လုပ္ေပးခဲ့သည္၊ မွန္သည္၊ သူသည္ လူထုအက်ဳိးအတြက္ ရန္သူ၏ လူမဆန္စြာ ညႇင္းပန္းႏွိပ္စက္ သက္ျဖတ္မႈကို ရင္စီးခံခဲ့သူ၊ နီးစပ္ရာ ေတာပန္းမ်ားကိုဆြတ္ခူးၿပီး မဟာသူရဲေကာင္း. ေျမပံုေပၚမွာ ခင္းျဖန္႔ေပးၾကသည္၊ေလးပင္ေသာ အေလးျပဳရန္ အမိန္႔ေပး သံ၊ ေလးပင္ေသာ လက္တင္အေလးျပဳ လႈပ္ရွားမႈမ်ား၊ ေလးပင္ေသာ သက္ျပင္း ခ်သံမ်ား။
(၂)
သူႏွင့္ က်ေနာ္ စတင္ေတြ႔ဆံုျဖစ္ၾကသည္က ဆရာဒဂုန္တာရာ ကဗ်ာျဖင့္ ပန္းခ်ီေရးခဲ့သည့္ မဲနယ္ေတာင္မွာ၊ ထိုအခ်ိန္က မဲနယ္ေတာင္တြင္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က အလုပ္အဖြဲ႔တဖြဲ႔ ရွိေနသည္၊ ထိုအထဲတြင္ သူလည္းပါသည္၊ မၾကာေသးခင္က ျဖစ္ခဲ့သည့္ ထိေတြ႔မႈတြင္ ဒဏ္ရာရထားေသာ ရဲေဘာ္ (၂)ဦးလည္း ရွိေနသည္၊ ရဲေဘာ္ေအာင္ဒင္ႏွင့္ ရဲေဘာ္မိုးေက်ာ္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေတာအ၀င္ခရီးကို လႈိက္လွဲမႈျဖင့္ ေႏြးေထြးစြာ ၾကိဳဆိုၾကသည္၊ သူထိုအခ်ိန္က တပ္စိတ္မႈးတာ၀န္ႏွင့္အတူ ဆက္သြယ္ေရးတာ၀န္ကိုပါ တြဲယူေနသည့္ အခ်ိန္၊ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သည့္ေန႔မွာပင္ ေနာက္တန္းသို႔ သတင္းပို႔သည္၊“ညီေနာင္အားသစ္ ေက်ာင္းသားႏွစ္ဦး ေရာက္ရွိ”ထိုအခ်ိန္ကတည္းက စတင္ခဲ့ေသာ သူႏွင့္ က်ေနာ့္ၾကားက ဆက္ဆံေရးတြင္ အဖုအထစ္မရွိခဲ့၊ က်ေနာ္တို႔ၾကားတြင္ ရိုးရွင္းေသာ တေၾကာင္းသြားဆက္ဆံေရးသာ ရွိခဲ့သည္၊ သူႏွင့္ က်ေနာ္က ညီရင္းအကိုေတြလို ေနခဲ့ၾကသူေတြ၊ က်ေနာ္က အင္မတန္ အေမးအျမန္း ထူသည္၊ မသိတာ။ မရွင္းတာ။ မေၾကညက္တာရွိလ်င္ ေႏွးေန။ ေတြေနတာေတြမရွိ၊ ခ်က္ခ်င္း ပင္ တဲ့တိုးေမးေလ့ ရွိသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူက က်ေနာ့္ကို “ေမာင္လူေမႊး”ဟု ေခၚခဲ့သည္၊ သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ “ေမာင္လူေအး” ယခုေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေမာင္လူေအးလည္း မရွိေတာ့ၿပီ၊ က်ေနာ္တြင္လည္း မသိတာ။ မရွင္းတာ။ မေၾကညတ္တာရွိလ်င္ ယခင္ကလို တဲ့တိုးေမးတက္တဲ့ အေလ့က ေပ်ာက္သေလာက္ပင္၊ ႏုိင္ငံေရးေလာကဓံေတြၾကားမွာ “ေဗဒါပ်ံ အံခဲ”ခဲ့ရတာေတြက တနင့္တပိုးရွိခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား၊သူက လူခ်စ္။ လူခင္အင္မတန္ မ်ားသည့္လူျဖစ္သည္၊ သူရဲ႕ရိုးရွင္းၿပီး မာန္မာနကင္းစင္သည့္ပံုရိပ္ႏွင့္ စိတ္ရွည္သည္းခံတက္ သည့္ အရိပ္ၾသဇာတို႔က က်ေနာ္တို႔အေပၚ လြမ္းမိုးခဲ့ပံုရသည္၊ တပ္ရင္းတြင္ အဆိုးဆံုး ရဲေဘာ္မ်ားပင္ သူ႔တပ္စိတ္ေရာက္လ်င္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းျဖစ္သြားေလ့ရွိသည္၊ ရဲေဘာ္မ်ား က သူ႔ကိုေၾကာက္၍မဟုတ္၊ သူက အာဏာျပ၍ ရဲေဘာ္ထိမ္းသည့္နည္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မသံုး၊ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ပညာေပးေလ့ရွိသည္၊သူ႔မ်က္ႏွာက သုန္သုန္ မႈန္မႈန္ ရွဴတည္တည္ မရွိ၊ အင္မတန္လည္း စိတ္ဆိုး စိတ္တိုခဲသည့္လူ၊ စံျပရဲေဘာ္ျဖစ္ေရးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာင္းဆိုခဲ့သလို။အျခားရဲေဘာ္မ်ား ကိုလည္းေတာင္း ဆိုသူ၊ အားေပးကူညီထိမ္းေၾကာင္းေပးေလ့ရွိသည့္သူ၊အနစ္နာခံေရးမူကို လက္ေတြ႔က်င့္သံုးသူ၊ ေ၀ဖန္ေရးလည္း ညင္သာသူ၊သူ အရက္ေသာက္သည္ကို က်ေနာ္တၾကိမ္သာ ေတြ႔ဖူးသည္၊ ထိုတၾကိမ္သည္လည္း မွတ္မွတ္ရရ၊ ၁၉၉၄၊ အတာ သၾကၤန္ပြဲ၊ ေတာခိုၿပီးကတည္းက သၾကၤန္ကို ေနာင္ေကာင္ကီမွာၾကလိုက္။ ပြန္ေခ်ာင္းမွာ ၾကလိုက္။ လြယ္ဖီမွာ ၾကလိုက္။ မဲနယ္ေတာင္ေျခမွာ ၾကလိုက္၊ ရန္သူႏွင့္ စစ္ကစား ေနရသည့္ ေနရာမ်ားတြင္သာ ဆံုျဖစ္ၾကသည္၊ လြတ္လပ္ေသာ မိမိနယ္ေျမ ေနာက္တန္း စခန္းမွာ ၫကံရသည္က ႊအၾကိမ္ ပထမ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဗဟိုေဒသ၊ ပြဲလည္းရွိေနသည္၊ ျပဇာတ္။ သံခ်ပ္။ သီခ်င္းသီဆိုမႈ။ ယိမ္းအက...စသည္၊ ထိုပြဲတြင္ ရဲေဘာ္မ်ားသံုးစြဲရန္ တပ္ရင္းမွဴးက မုန္႔ဖိုးေပးသည္၊ တေယာက္ ၅ ဘတ္၊ ၅ ဘတ္ရသည္ကိုပင္ က်ေနာ္တို႔မွာ ေပ်ာ္မဆံုး၊ ညေန ေရာက္ေတာ့ အလွ်ဳိလွ်ဳိ၊ ေသာက္တက္သူမ်ားေရာ။ မေသာက္တက္သူမ်ားပါ သံလြင္ကမ္း ေဘးက ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚမွာ၊ ထိုအခ်ိန္က က်ေနာ္ေရာသူပါ မေသာက္သူ မ်ားစာရင္း၀င္၊ က်ေနာ္တို႔ မေသာက္တက္သူမ်ားခ်ည္း ၀ုိင္းဖြဲ႔သည္၊ ၿပီးေတာ့ သၾကၤန္ပြဲသို႔ ခ်ီတတ္ၾကသည္၊ ထို႔ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ ကၾကသည္၊ ေကြးေနေအာင္ ကၾကသည္၊ ကၾကရင္း ပို၍မူးလာၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုး ထိုးအန္လိုက္ၾကေတာ့သည္၊ ၿပီးေတာ့ ခ်ာခ်ာလည္၊ ရဲေဘာ္ မ်ားကေတြ႔ၿပီး ၀ုိင္း၀န္းျပဳစုၾက၍သာ ေတာ္ေတာ့သည္၊ ေနာက္ေန႔မွသိရတာက က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ “We are the World” ကို ကဗ်ာလြတ္ဆိုရင္း ထိုးအန္သြားၾကတာဆိုပဲ။
(၃)
သူ႔ကို ရဲေဘာ္မ်ားက “အေမၾကည္”ဟု ခ်စ္စႏုိး ေခၚၾကသည္၊ ဟုတ္လည္း ဟုတ္သည္၊ သူက လႈပ္ရွားပဲျဖစ္ျဖစ္။ အထိုင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္ရာေစာေစာထၿပီး တပ္စစ္ေဆးမႈလုပ္သည္၊ ၿပီးလ်င္ တပ္စိတ္ ရဲေဘာ္မ်ားကို လိုက္ႏႈိးၿပီး stand by အေနအထားျပင္ခိုင္းသည္၊ သူႏွင့္ ရဲေဘာ္ တခ်ဳိ႔က မီးေမႊးၿပီး ထမင္းခ်က္ဖို႔ျပင္ေတာ့သည္၊ ပါးစပ္ၾကီးဟၿပီး ထမင္းကို စိတ္၀င္တ စားခ်က္ေနသည့္ သူပံုက ရယ္လည္း ရယ္ခ်င္စရာ၊ ၿပီး...သူ႔ကို ၀ုိင္းကူခ်က္ျပဳပ္ေန သူမ်ားထဲတြင္ က်ေနာ္တို႔လို ရဲေဘာ္ငယ္မ်ားပါလာလ်င္ စစ္ေရး။ ႏုိင္ငံေရး ဆံုးမမႈမ်ားကို ေျပာေနလိုက္ေသးသည္၊ ထိုျမင္ကြင္းကို ေတြ႔ရဖန္မ်ားလာေသာအခါ ထိုအမည္တြင္သြား ေတာ့သည္၊
သူ႔အမည္ရင္းက “ကိုၾကည္ဆန္း”၊ ျပည္ျမ႔ိဳသား၊ ငယ္စဥ္က စစ္တပ္အ၀န္းအ၀ုိင္းထဲတြင္ ေနခဲ့ဖူးသည္၊ ေမွာ္ဘီ တပ္၀င္းထဲတြင္၊ သူ႔အေဖက ေမၿမိဳ႕စစ္တကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္ (၁) ေက်ာင္းဆင္း၊ မဆလေခတ္တြင္ ႏွစ္တခ်ဳိ႔သာတာ၀န္ယူခဲ့ၿပီး ႏႈတ္ထြက္ကာ ျပည္မွာအေျခ ခ်ခဲ့သည္၊ မဆလ အညႇဳိးသိုခံရသူ စစ္အရာရွိ၊ သူ၏ အကိုသည္လည္း ရွစ္ေလးလံုးအေရး ေတာ္ပံု မတိုင္မီေလးမွာတင္ မဆလမွ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားသည္မွ သတင္းအစအနမရ၊ ေနာက္ႏွစ္တခ်ဳိ႔ၾကာမွ သိရသည္က ေထာင္အႏွစ္ ၂၀ ခ်လိုက္သည္ဟူ၍။ ထပ္သိရသည္က သူတို႔၏ မိသားစုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုပင္ စစ္အုပ္စု ေႏွာက္ယွက္မႈေၾကာင့္ အေျခရိုင္ေနရ ေသာအေနအထား၊ လူထုအတြင္းမွာကေတာ့ သူရဲေကာင္းမိသားစု၀င္မ်ား၊သူက လူ႔ေဘာင္ သစ္ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီ၀င္၊ ျပည္ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ဖူးေသာလူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ၀င္တိုင္း သူ႔အိမ္ တြင္ စားဖူး။ ေသာက္ဖူး။ ေနဖူးၾကသူခ်ည္းပင္၊ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈတုိင္းကို ေခါင္းေအးေအးျဖင့္ ပါ၀င္ႏုိင္ခဲ့သူ၊ ရွစ္ေလးလံုး တိုက္ပြဲ။ စက္တင္ဘာ သေဘာတူညီခ်က္။ ၁၉၈၉ ျပည္ၿမိဳ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႔ အာဇာနည္ေန႔ လြမ္းသူပန္းေခြခ်ပြဲ။ ဒီခ်ဳပ္ – တစည စီးခ်င္းထိုးမူ။ ေမ – ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ မဲဆြယ္စည္းရံုးေရး။ ၂/၉၀ ဖီဆန္ေရး။ သာဓုကန္အစည္းအေ၀း။ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး၊ျပည္ၿမိဳ႕သားတို႔ထံုးစံအတိုင္း ခင္၀မ္း။ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ႏွင့္ ကိုေဆြတို႔အတြက္ အလြန္ဂုဏ္ယူတက္ၿပီး ျပည္ၿမိဳ႕၏ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ေတြအျဖစ္ ေျပာ ေလ့ရွိသူ၊ ယခုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္သည္ပင္ ျပည္ၿမိဳ႕ရဲ႕ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ခဲ့သည္ကို သိမသြားခဲ့သူ။ အႏုပညာကိုျမတ္ႏုိးသူ။ ကိုယ္တိုင္လည္း ရံခါကဗ်ာဖန္တီးတက္ၿပီး တပ္ရင္းမွထုတ္ေ၀ေသာ ကဗ်ာစာအုပ္မ်ားတြင္ ေရးသားခဲ့သူ။ ေတာ္လွန္ေရးကို ထြက္ခါနီး စက္မႈေက်းလတ္တြင္ ဆရာဒဂုန္တာရာအား ၀င္ေရာက္ဂါရ၀ျပဳခြင့္ရခဲ့သည္ကို တသသ ေျပာတက္သူ။
(၄)
က်ေနာ္တို႔တပ္ဦး ႏုစဥ္ဘ၀က ကိစၥေလးတခုရွိခဲ့ဖူးသည္၊ ၁၉၈၈ ကတည္းက လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ေရာက္ေနသူမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီ (လဘသ၊ ဗကသ...စသည္)မွ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ကူးေျပာင္းလာသူမ်ားၾကား စစ္ေရးသက္သက္။ ႏုိင္ငံေရး သက္သက္ဟူ၍ အခ်င္းပြားခဲ့ၾကသည့္ ကာလတခု ရွိခဲ့ဖူးသည္၊ ထိုကာလကို ေက်ာ္လြား ရန္ၾကိဳးစားသည့္ ျဖစ္စဥ္တြင္ သူ၏ တရားျပည့္မႈႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး စိတ္ရွည္မႈမ်ားက တပ္ရင္း အတြင္း အေရးပါအရာေရာက္ခဲ့သည္၊သူက က်ေနာ္တို႔တပ္ရင္းရွိ ႏုိင္ငံေရးပါတီမွ လာသူမ်ားထဲတြင္ ထူးျခားစြာ စစ္ေရးကိုစိတ္၀င္တစားရွိသူ။ တပ္ကိုင္ေကာင္းသူအျဖစ္ တပ္ရင္းက အသိအမွတ္ျပဳၾကသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္လည္းပဲ က်ေနာ္တို႔ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးကို ၀င္ေရာက္ၾကသည့္အခါတြင္ သူက စစ္သင္တန္းမွဴးပင္ျဖစ္ေနၿပီ၊ ထို႔ေၾကာင့္ သူက က်ေနာ္၏ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္သာလ်င္မက ဆရာလည္း ျဖစ္သည္၊ သူ သင္တန္းေပးခဲ့သည္က တပ္ရင္းတြင္း သင္တန္းသာလ်င္မဟုတ္၊ လ ပ ဒ တ(လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစု) မွေပးေသာ ေကဒါ သင္တန္းတြင္လည္း စစ္သင္တန္းမွဴး အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သူျဖစ္သည္၊သူက ထင္းေခြ၊ ေရခပ္၊ ထမင္းခ်က္။ ရိကၡာရွာသည့္ အေသး စိတ္လုပ္ငန္းမွသည္ ေပၚလစီေရးရာေဆြးေႏြးမႈအထိ စိတ္အားထက္သန္စြာ လုပ္ေလ့ရွိသည္၊ က်ေနာ္တို႔တပ္မ်ား လႈပ္ရွားစစ္ထြက္လ်င္ ကိုယ့္ရကၡာ ကိုယ္သယ္ၾက ရသည္၊ အေျခခံ ရိွရမဲ့အရာမ်ားျဖစ္သည့္ ဆန္။ ဆီ။ ဆား။ ဟင္းခ်ဳိမႈန္႔...စသည့္၊ ထိုအထဲတြင္ အေလးဆံုးကဆန္၊ က်ေနာ္တို႔ အီေကြးမန္႔ခါးပတ္တြင္ လံုခ်ည္ကို ျဖတ္ခ်ဳပ္ထားေသာ ဆန္ၾကိဳးရွိသည္၊ ခရီးေ၀းလ်င္ ေ၀းသလို ၂၄ ဗူးအထိလြယ္ရသည္၊ စစ္ေၾကာင္းနားသည့္ ေနရာေရာက္လ်င္ ထိုဆန္ၾကိဳးထဲမွ ဆန္ယူၿပီးခ်က္သည္၊ ခရီးကေ၀း။ ေတာင္ေတြကို တတ္ရႏွင့္ ဆန္ၾကိဳးက ေလးေသာအခါ အေတာ္မလြယ္သည့္ကိစၥ၊ ထိုအေျခအေနမ်ဳိးတြင္ သူက အျခားရဲေဘာ္မ်ား၏ ဆန္ကို အရင္ယူသည္၊ ေနာက္ဆံုးမွ သူ႔ဆန္ၾကိဳးကို အသံုးျပဳသည္၊ ထိုသို႔ အေသးစိတ္မွ စၿပီး စည္းရံုးေရးမူကို က်င့္သံုးသည့္သူ၊၁၉၉၃ - ရလလဖ ၏နယ္ေျမတြင္ မကဒတ၏ ႏုိင္ငံေရးလမ္းစဥ္မိတ္ဆက္ႏွင့္ လူထုစည္းရံုးေရး ခရီးအျဖစ္ ပအို႔၀္ ေက်းရြာမ်ားကို လွည့္လည္ၾကစဥ္ကလည္း တပ္ရင္းမွခ်မွတ္ထားေသာ လူထုအား အကူအညီေပးေရးလုပ္ဟန္ကို ေမာပန္းေနသည့္ၾကားမွ ရဲေဘာ္တုိင္းႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းလုပ္ႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္၊ လုပ္လည္း လုပ္ႏုိင္ခဲ့သည္၊ ထိုသို႔ျဖင့္ က်ေနာ္တို႔အၾကား နားလည္မႈ တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္၊သူႏွင့္ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးသြား ခဲ့ရသည့္စစ္ေၾကာင္းခရီးက ဗဟိုလံုၿခံဳေရးတုိက္ကင္းထြက္သည့္ ခရီးပင္၊ သိပ္မၾကာ သူႏွင့္ ရဲေဘာ္ေဆး အလယ္ပုိင္းေဒသ အေျခခံေဒသထိုးေဖါက္ေရးတပ္ဖြဲႏွင့္အတူ လိုက္ပါရန္ တာ၀န္ေပးအပ္ခံရသည္။
(၅)
အျဖစ္အပ်က္မ်ားက မယံုၾကည္ႏုိင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဇယ္ဆက္ေနသည္၊ မာနယ္ပေလာ က်သည္၊ က်ေနာ္တို႔ဗဟိုလည္း ဆုတ္ေပးလိုက္ရသည္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ပင္မတပ္ရင္းအင္အား အမ်ားစုက KNPP (ကရင္နီျပည္ တိုးတတ္ေရးပါတီ) ေဒသဘက္ကို ေျပာင္းေရႊ႕သြားရၿပီ၊ ကိုတိုက္ေမာင္းႏွင့္ အပါအ၀င္က်ေနာ္တို႔ တပ္စိတ္တစိတ္က်န္ခဲ့သည္၊ အလယ္ပုိင္းေဒသကို ထြက္ခြာရန္၊ က်ေနာ္တို႔မသြားျဖစ္၊ ကိုတိုက္ေမာင္း ကြယ္လြန္သည္၊ (၂၆–၄-၉၅) ႏွေျမာတသမႈေတြမွအနည္မထိုင္ေသး အလယ္ပိုင္းအလုပ္အဖြဲမွ ေၾကးနန္းစာ ေရာက္လာည္၊ “ရဲေဘာ္ ၾကည္ဆန္းအား ရန္သူမွ လက္ရဖမ္းမိ” (၂၈ - ၉ – ၉၅) ႏွစ္ရက္သာၾကာသည္၊ ေနာက္ထပ္ေၾကးနန္း၊ “ရဲေဘာ္ၾကည္ဆန္း ယေန႔ပင္ က်ဆံုး” (၃၀ – ၉–၉၅) သြားၿပီ၊ က်ေနာ့္အခ်စ္ေတြ အဆုပ္လိုက္ေၾကြ၊ လြတ္ေျမာက္ေရးဗဟို။ ေတာ္လွန္ ေရးဆံုရပ္။ ေတာ္လွန္စစ္ရဲ႕ ကြပ္ကဲေရးဌာန။ မိမိဗဟို။ မိမိတပ္ရင္း။ ေလးစားအားထားရသည့္ တပ္မႈး။ ညီရင္းအကိုလို ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ေနာင္ေတာ္ရဲေဘာ္ၾကီး၊က်ေနာ့္ရဲေဘာ္္ၾကီး ရန္သူ႔လက္ အတြင္း အသက္ရွင္လ်က္ဆင္းသက္ခဲ့ရသည့္ ႏွစ္ရက္တာခရီး၊ ျဖစ္ကာစမွာေတာ့ သိုးသိုး သန္႔သန္႔၊ စက္လိုင္းေပၚမွ စကားမ်ား၊ သိပ္ေတာ့ျဖင့္ ရုပ္လံုးမၾကြ၊ မပီျပင္ေသး၊ေနာက္ေတာ့ အလယ္ပိုင္းအလုပ္အဖြဲ႔မွ ဗဟိုသို႔ျပန္လာၾကသူမ်ား ေရာက္လာသည္၊ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ ထိုေဒသကိုေရာက္သြားျဖစ္ခဲ့သည္၊ ပီျပင္လာၿပီ၊ ရုပ္လံုးၾကြလာၿပီ၊ ၾကားရသည့္သတင္းမ်ားက ၾကက္သီးပင္ထမိသည္။
“သူရဲေကာင္းဆန္ခဲ့တယ္” “ေတာ္လွန္ေရးသမားပီသတယ္” “ေဒသခံလူထုအားလံုးက စုပ္တသပ္သပ္နဲ႔ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳၾကတယ္” “ရန္သူေတြ ေၾကာက္ရြံ႔တုန္လႈပ္သြားခဲ့ရတယ္” သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အႏွစ္ခ်ဳပ္၊ ၾကည့္စမ္း၊ ေတာ္လွန္တဲ့သူရဲေကာင္းတေယာက္ ကိုယ္အနီးအနားမွာ ကုိယ္နဲ႔အတူတူရွိေနခဲ့တာ၊ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္ခဲ့ပါတယ္ ရဲေဘာ္ၾကီး၊
ရန္သူက သူ႔ကို ကၽြဲက်ေအာက္ရြာႏွင္ လွည္းစခန္းရြာအၾကားတြင္ ဖမ္းမိသြားျခင္းျဖစ္သည္၊ သူနဲ႔အတူ ရဲေဘာ္ရဲထိုက္ (အဘ)လည္းပါသည္၊ ရဲေဘာ္ ရဲထိုက္ကထိုေနရာတြင္ပင္ က်ဆံုးသြားသည္၊ သူ႔ကိုေတာ့ အရွင္မိသြားသည္၊ ၀ုိင္း၀န္းထိုးၾကိတ္ကန္ေက်ာက္ၿပီး တုတ္ေႏွာင္ေခၚေဆာင္သြားၾကသည္၊ ေျပာခဲ့ၿပီးသလို ထိုေဒသက ရန္၀င္။ ငါ၀င္ေဒသ၊ တဖက္ႏွင့္ တဖက္ အၿပီးတိုင္ဖယ္ရွားေရးအတြက္ လူထုအားကို ထူေထာင္ရသည္၊ ေတာ္လွန္ေရးအေပၚ ေထာက္ခံသည့္ လူထုကို အခိုင္အမာအင္အားစုျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ရသည္၊ ထိုကိစၥကို အရပ္၀တ္ျဖင့္ လႈပ္ရွားသြားလာေနသည့္ သူအပါအ၀င္ အလုပ္အဖြဲ႔မ်ားက အသိဆံုး၊သူ႔ကို ရန္သူက အရွင္မိသြားေတာ့ အၾကီးအက်ယ္ စစ္ေဆးေတာ့သည္၊ အတြင္းခံေဘာင္းဘီတိုကလြဲၿပီး အ၀တ္အားလံုးကို ခၽြတ္သည္၊ ၾကိဳးနဲ႔တုတ္ၿပီး ထိုးၾကိတ္ကန္ေက်ာက္ၾကသည္၊ ခါးပတ္ႏွင့္ ရိုက္သည္၊ ေသနက္ဒင္ႏွင့္ ထုၾကၿပီး လူထုႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးကို သစၥာေဖါက္ေအာင္လုပ္ၾကသည္၊ မရ၊ ရြာစဥ္လွည့္ၿပီး ရြာထဲက ေတာ္လွန္ေရးသစၥာခံ လူထုအမာခံမ်ားကို ေဖၚထုတ္ခိုင္းသည္၊ သူလံုး၀မေျပာ၊ သူ႔ကို ဓါးျဖင့္မႊမ္းသည္ဟုပင္သိရသည္၊ အံၾကိတ္ခံခဲ့သည္၊ ရန္သူကို သူေျပာတဲ့စကားေတြက “မသိဘူး” “မရွိဘူး” “ငါကိုသတ္ ဘာမွမေျပာဘူး” လူထုႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးသစၥာကို အသက္ထက္တန္ဖိုးထားခဲ့သည္၊ ျဖစ္သမွ်ကိစၥမွန္သမွ်ကို သူတဦးတည္း ခါးစီးခံခဲ့သည္၊ ေတာ္လွန္ေသာ တာ၀န္ခံစိတ္ဓါတ္။ မွန္ကန္ေသာ လူထုအေတြးအေခၚ။ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္အထိ လူထုကို အလုပ္အေၾကြးျပဳေရး လမ္းစဥ္၊ၾကည့္ေနၾကရသည့္ လူထုထဲမွာ သူ႔ရဲ႕မိတ္ေဆြေတြရွိေနသည္၊ သူလည္းသိသည္၊ သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုပင္ႏွိပ္စက္ပါေစ သူတို႔ကို ေယာင္လို႔ေတာင္မွ လွည့္မၾကည့္၊ တကိုယ္လံုး ေယာင္ကိုင္း။ ညဳိမည္း။ ေသြးအလိမ္းလိမ္း၊ ျမင္ရသူတိုင္း ႏွလံုးသည္းပြတ္ ဆြဲယူလႊင့္ပစ္ခံရသည့္ပမာ နာက်င္ေၾကမြ၊ သူကို ျမင္မိသူတိုင္း ငုိမိၾက၊ လူစိတ္မရွိတဲ့ စစ္၀ါဒီေတြကို အသည္းနာမိၾက၊ “ေတာ္ေတာ့္ကို လူမဆန္ေအာင္ ႏွိပ္စက္လိုက္ၾကတာဗ်ာ။ အဲဒီေကာင္ေတြ လူမွဟုတ္ေသးရဲ႕လားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားၾကည့္ မိတယ္၊ က်ေနာ္ဆိုရင္ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ထိခိုက္လာလို႔ ေဖၚခ်င္လည္းေဖၚ ပါေစဆိုၿပီး သူနဲ႔တည့္တည့္မွာသြားရပ္ေနတာ၊ က်ေနာ့္ကိုလည္း ေတြ႔တယ္၊ လံုး၀ကို ေဖၚမသြားဘူးဗ်ာ၊ ဒီေလာက္သစၥာရွိၿပီး သတၱိရွိတဲ့လူမ်ဳိး လံုး၀မေတြ႔ဖူးေသးဘူး၊” ဟူ၍ သူ႔မိတ္ေဆြတဦးက က်ေနာ့္ကို ေျပာျပသည္၊အဆံုးတြင္ေတာ့ ရန္သူလက္ေလ်ာ့သြားရသည္၊ လူထုကိုသစၥာခံၿပီး ရန္သူကို ထီမထင္ခဲ့သူ။ သံဓိဌာန္ ျပတ္သားသူ။ အခက္အခဲကို စိန္ေခၚရဲသူ။ အသက္စြန္႔ရန္ ၀န္မေလးသူကို ရန္သူ အရႈံးေပးလိုက္ရသည္၊ ေသမိန္႔၊ ေသျခင္းကိုေတာင္းခံေနသူအတြက္ ေသမိန္႔သည္ တုန္လႈပ္စရာမဟုတ္၊ ဆုလာဒ္၊ ရန္သူ ေတာင္းဆိုသည့္ သတင္းကိုသူကမေပး၊ သူေတာင္းဆိုသည့္ ေသမိန္႔ကိုသာ ရန္သူက ေပးလိုက္ရသည္။
ရန္သူက သူ႔ကို လက္ခုတ္ထဲက ေရလို႔ထင္ခဲ့သည္၊ ထိုထင္ျမင္ခ်က္ကို သူ၏ ကိုယ္က်ဳိး စြန္႔တိုက္ပဲြ၀င္ရဲသည့္ သတၱိက ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲျပစ္ႏုိင္ခဲ့သည္၊ ရန္သူတို႔ ေၾကာက္ဒူး တုန္ခဲ့ရၿပီ၊ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ သူ႔ကို တာ၀န္ခံႏွိပ္စက္ခဲ့သူ တပ္ၾကပ္ၾကီးမွာ စိတ္ေခ်ာက္ ျခားၿပီး စိတၱဇေဆးရံုသို႔ ပို႔လိုက္ရသည့္သတင္းက ဖံုးမရေအာင္ ပြင့္ထြက္လာသည္၊
(၆)
ရဲေဘာ္ ညဳိထြန္းေအာင္က ရန္သူ၏ လူမဆန္ေသာ ရက္စက္မႈၾကားမွ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အလံထူရင္း ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္စြာ က်ဆံုးခဲ့ရၿပီ၊ သို႔ေသာ္ တန္ဖိုးရွိေသာ...၊ သူ၏တန္ဖိုးႏွင့္ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို ျပန္ေျပာင္းတသ ဂုဏ္ယူမိျဖစ္ရင္းမွ သူကိုယ္တိုင္ေရးခဲ့သည့္ ကဗ်ာတပုဒ္က က်ေနာ့္ရင္ထဲတလွပ္လွပ္တိုး၀င္လာေတာ့သည္။
“တိမ္ကိုစီး၍”
ေတာင္တန္းေတြဆီကေန
ဧရာ၀တီႏွင့္ခ်င္းတြင္းကို
လြမ္းေမာရင္း
ဆရာၾကည္ေအာင္က
သစၥာရွာဖို႔“ငါ”ျမင္းစီးတယ္တဲ့၊
က်ေနာ္တို႔ေလ
ေသနတ္ထမ္း၍
ရွမ္းေတာင္တန္းရဲ႕
အျမင့္ဆံုးတေနရာမွာ
သစၥာရွာဖို႔
တိမ္စီးေနတယ္။
ဟုတ္ပါတယ္ ကိုညဳိထြန္းေအာင္၊ ရဲေဘာ္ၾကီးဟာ ျမင့္ျမတ္စြာတိမ္ကိုစီးၿပီး သစၥာခရီးထြက္ ႏုိင္ခဲ့ပါၿပီ၊ ဒါဟာ သစၥာတရားက တိမ္သားတိမ္ဆိုင္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၿပီး ရဲေဘာ္ၾကီးကို သူရဲေကာင္းဗိမၼာန္ဆီ ခရီးႏွင္ေနတာပါ၊ အဖိႏွိပ္ခံတို႔ရဲ႕ သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းမွာ ရဲေဘာ္ၾကီး ဟာ ျပန္တမ္း၀င္ခဲ့ပါၿပီ၊ အဆိုးဆံုးအေျခအေနမွာပင္ ေတာ္လွန္ေရးကို သစၥာခံ။ လူထုကို အလုပ္ေၾကြးျပဳ။ ရန္သူအေပၚျပတ္သား ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ရဲတဲ့စိတ္ဓါတ္၊ အဲဒီစိတ္ဓါတ္ဟာ ဦးညႊတ္အပ္တဲ့“ညဳိထြန္းေအာင္စိတ္ဓါတ္”……။
ညဳိထက္ (လမ္းသစ္ဦး)
Thursday, January 22, 2009
ဂီတခ်စ္သူမ်ားအတြက္...ဂီတ အိမ္လြမ္းသူ (ဂင္ႀကီး)
က်ေနာ့္ဝါသနာကိုယ္က ဂီတကို ဝါသနာထံုေလေတာ့ ဘေလာ့လုပ္တဲ့အခါမွာလဲ တခါတေလ ကိုယ္တီးေနၾက Classical သီခ်င္းေလးေတြ တီးၿပီး တင္ပါတယ္ ဝါသနာတူေတြ ေရာင္းရင္း ေတြ ဂီတခ်စ္သူေတြ ခံစားႏိုင္ေအာင္ပါ။ က်ေနာ္မွာရွိတဲ့ Acoustic Guitar ေလးေတြနဲ႕ တီးၿပီး ဘာစက္အကူအညီမွမပါပဲ ရွိတဲ့ ကင္မရာေလးနဲ႕ ရိုက္တင္ေနတာပါပဲဗ်ာ။
ဒါေပမဲ့ မိတ္ေဆြေတြက အသံေလးနဲ႕ပါ တင္ပါလို႕ေျပာလာၾကတယ္ေလ။ ခက္တာက က်ေနာ္ က ဂစ္တာနည္နည္းတီးတတ္ေတာ့ သီခ်င္းလည္း ဂီတနဲ႕ အံဝင္ရံုေလာက္ေတာ့ ့ဆိုတတ္ ပါတယ္ ခက္တာက အသံကမေကာင္းပါဘူး၊ပစၥည္းကမျပည့္စံုပါဘူး ဒီၾကားထဲကပဲ ကိုေအာင္ သာငယ္၊ မပန္ဒိုရာ၊ ကမာနီလာ၊ ေနာ္မန္၊ ေယာနသံဇင္ေယာ္၊ စသည့္စသည္ျဖင့္ မိတ္ေဆြ ေတြကေျပာလို႕ အိမ္လြမ္းသူဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးကို ဆိုတင္လိုက္တယ္ ဘာအသံဖမ္းစက္မွမပါပဲ(ရိွလဲမရွိပါဘူး) တင္လိုက္ပါတယ္။
ညီမ မဆုမြန္ကလဲေတာင္းထားတာ သူ႕ညီမေလးေတြနဲ႕ ဆိုေပးပါဆိုေတာ့ က်ေနာ့္သမီး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ Harmonica ေလးေတြနဲ႕ဆိုျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ မေဟသီက ဗြီဒီယို ရိုက္ေပးတယ္ True live ေလးေပါ႕ဗ်ာ ေကာ္ပီသီခ်င္းေလးပါ ကိုဝိုင္ဝိုင္းဆိုထားတာပါ။ မူရင္းသီခ်င္းေလးက ၾကားဘူးေနေပမဲ့ သီခ်င္းနံမည္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး ကိုေအာင္သာငယ္ႀကီးကေတာ့ သိေလာက္ ပါတယ္ သူကေစစပ္တဲ့သူကိုး မိတ္ေဆြေတြ နားလည္ခံစားႏိုင္ၾကပါေစ။
Friday, January 16, 2009
When the children cry- (ဂင္ႀကီး)
က်ေနာ့္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ႀကီး ေအာင္သာငယ္ က When the children cry ကို တင္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္လဲသူနဲ႕ထပ္တူ ခံစားခဲ့ရတာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္ တကယ္ေတာ့ အျပစ္မဲ့တဲ့ ခေလးေတြဟာ စစ္ပြဲေတြ၊ လူမႈေရး မတည္ၿငိမ္မႈေတြ ၊ ပဋိပကၡေတြၾကားမွာ ဓားစာခံျဖစ္ေနၾကရတာပါ။ အခုလက္ရွိ ပါလက္စတိုင္းေဒသမွာ အျပစ္မဲ့ခေလးေလးေတြ ဗံုးဆန္၊ အေျမာက္ဆံေတြေၾကာင့္ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ်ေသေနၾကရတာေတြ ေတြ႕ေနရေတာ့ က်ေနာ္လဲ ကိုေအာင္သာငယ္ႀကီးခံစားရသလိုပါပဲ သား သမီးျခင္းစာနာမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုအပစ္မဲ့တဲ့ခေလးေတြ ေသေၾကေနၾကရတာလဲ၊ ခေလးေလးေတြ ကမၻာေပၚမွ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် အငတ္ေဘး၊သဘာဝေဘး၊စစ္ေဘးဒါဏ္ေတြၾကာင့္ ေသေနရတာကို ဒီသီခ်င္းေလးတီးၿပီး ထပ္မံခံစားလိုက္တာပါ သီခ်င္းစာသားက ေတာ့ ကိုေအာင္သာငယ္ရဲ႕ ဒီပိုစ္ http://aungthange.blogspot.com/2009/01/when-children-cry.html မွာ သြားၾကည့္လို႕ရပါ တယ္။ က်ေနာ္က Classical တီးထားတာပါ သိတဲ့အတိုင္းပဲဗ်ာ ဝါသနာရွင္ဆိုေတာ့ သိတ္ေတာ့မေကာင္းပါဘူး နားလည္ခံစားေပး ၾကပါဗ်ား လာေရာက္နားဆင္ခံစားတဲ့မိတ္ေဆြေတြကို ခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္ပါဗ်ာ...။
Wednesday, January 14, 2009
အိမ္က်ယ္...(ဂင္ႀကီး)
“သား..မင္းဘာျဖစ္လို႕ ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့သူကို အခုလိုလုပ္ရတာလဲ အေဖမင္းကိုေျပာ ေျပာေနတဲ့ သတၱိရွိရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႕ရြယ္ တူေတြ ဒါမွမဟုတ္ ႀကီးတဲ့သူေတြက မတရား လုပ္တဲ့အခါ သတၱရွိရမွာ ငံု႔မခံရမွာကိုေျပာတာကြ” “မင္းကအခုေတာ့ ဟိုမွာၾကည့္ ကိုယ့္ ညီမေလးနဲ႕ရြယ္တူေလာက္ပဲရွိတာ လာမင္းလာခဲ့” အေဖေျပာရင္းဆိုရင္း က်ေနာ့္ကို ရိုက္ပါတယ္။ တဖက္ကလာတိုင္တဲ့အေဒၚႀကီး ကိုလဲ “က်ေနာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ ေနာက္ဒီ လိုမျဖစ္ေစရပါဘူး” လို႕ေတာင္းပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕ငယ္ငယ္ကပါ က်ေနာ္ ၈ ႏွစ္ ေလာက္ကပါ၊ ေက်ာင္းကအျပန္ လမ္းမွာ က်ေနာ္ထက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ငယ္တဲ့ ေကာင္ေလး တေယာက္နဲ႕ ဂ်င္ေပါက္တမ္းကစားရာကေန ရန္ျဖစ္ပါတယ္ သူကလဲဂ်စ္ကန္ကန္ေလးမို႕ က်ေနာ္လက္သီးနဲ႕ထိုးပါတယ္ သူ႕ႏွာေခါင္းက ေသြးထြက္သြားပါတယ္ ခဏ က်ေနာ္အိမ္ ျပန္ေရာက္လို႕မၾကာပါဘူး ေကာင္ေလးအေမက အိမ္မွာလာတိုင္လို႕ က်ေနာ္ကို အေဖရိုက္တာ ခံရပါေတာ့တယ္။
အေဖကဆံုးမေတာ့ လာတိုင္တဲ့အေဒၚလဲ ေက်နပ္သြားပံုရပါတယ္ က်ေနာ္႕ကိုထပ္မရိုက္ဘို႕ အေဖ့ကိုေျပာပါတယ္ “အခုလိုဆံုးမရင္ရပါၿပီ က်မလဲသူ႕ကို အိမ္ၾကရင္ရန္မျဖစ္ဘို႕ ဆံုးမပါ အံုးမယ္” လို႕ေျပာၿပီး လာတိုင္တဲ့အေဒၚႀကီးျပန္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ညက က်ေနာ္အိပ္မေပ်ာ္ ခင္ အဲ့ဒီ့ေကာင္ေလးကို ေတြးၿပီးသနားေနမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မေတာ္တဆ ခ်က္ေကာင္း ထိသြားတာပါ က်ေနာ္မွာ သူ႕ကို ဒီေလာက္နာေစခ်င္တဲ့ဆႏၵ လံုးဝမရွိခဲ့တာပါ။ ခဏေနေတာ့ခေလးသဘာဝ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။
ေနာက္တခါက်ေနာ္အရိုက္ခံရတာကေတာ့ အိမ္ကညီမေလးအငယ္နဲ႕ပါ ျဖစ္ပံုကဒီလိုပါ။ အဲ့ဒီ့အျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခု ျဖစ္တာသိတ္မကြာဘူး ညီမေလးက မုန္႔စားေနတာ က်ေနာ္လဲ စားရတယ္ ဒါေပမဲ့ညီမေလးကနည္းနည္းပိုရသလိုပဲ က်ေနာ္ထင္တာပါ “ငါ႕နည္းနည္းေပး” “ဟင့္အင္း” က်ေနာ္ညီမအငယ္က နည္းနည္းကပ္ေစးႏွဲတယ္ “နင္မကုန္ပါဘူး” “အင့္… ေပးဘူး” သူကအတင္းျငင္းေတာ့ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္ မွာအေဖက ၿပံဳးၾကည့္ေနတယ္ က်ေနာ္ အေဖၿပံဳးေနတာကို အဟုတ္ထင္တာေလ လုေရာဗ်ိဳ႕ ညီမေလးဆီက တခုရတယ္ ညီမေလးကလုတဲ့လက္ကို ကုတ္ေရာဗ်ိဳ႕ အျဖစ္ကသိတ္ျမန္တာ၊ က်ေနာ္တြန္းလွဲလိုက္တာ ဘီရိုနဲ႕ ေခါင္းနဲ႕ေဆာင့္မိၿပီး သူ႕မုန္႕ေတြလဲ လြတ္က် ေခါင္းလဲဖူးသြားေရာ အေမေျပးထြက္လာၿပီး ညီမေလးကိုခ်ီသြားတယ္။ က်ေနာ္လဲမွင္သက္ေနမိတယ္ “ေဟ့ေကာင္လာခဲ” အေဖက်ေနာ္ကိုေခၚၿပီ “မင္းဘာျဖစ္လို႕ ကိုယ့္ညီမေလးကို တြန္းလွဲတာလဲ” “ေဟ့ခေလးဘာျဖစ္သြားလဲ” “ေခါင္းဖူးသြားတယ္” အေမ့အသံ ေနာက္အေဖက်ေနာ္႕ ကိုေဆာ္ပါေတာ့တယ္ “မင္းကအိမ္က်ယ္” “ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့သူေတြဆို ႏိုင္တယ္ မတရားလုပ္တဲ့ သူေတြၾကေတာ့ ဘာမွလုပ္ရဲတဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး” အေဖရိုက္တာထက္ ဒီစကားလံုးကက်ေနာ္ကို ညဘက္ေရာက္ေတာ့ အေတြးပိုေနေစတာပါပဲ။ က်ေနာ္အိပ္ရာဝင္ခါစမွာ အေမကအေဖ့ကိုေျပာေနသံ အမွတ္မထင္ၾကားလိုက္တယ္ “ေတာ္က သားကို ဘာျဖစ္လို႕ အိမ္က်ယ္လိို႕ေျပာတာလဲ ေတာ္ၾကာခေလးတမ်ိဳးျဖစ္သြားပါအံုးမယ္” “မဟုတ္ပါဘူးဟာ ငါကငါ႔သားကို ေယာကၤ်ားပီသေစခ်င္လို႕ သူမ်ားကိုမတရား မလုပ္ေစခ်င္လို႕ ကိုယ့္ကိုမတရားလုပ္လဲ ေခါင္းငံု႔မခံေစခ်င္လို႕ပါကြာ“တဲ့ ငါဟာ …တကယ္အိမ္က်ယ္ျဖစ္ေန တာလားဆိုတာကို ေတြးရင္းနဲ႕ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ့္အေဖ၊အေမက ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္ထဲမွာ က်ေနာ္႕ကိုေတာ္ေတာ္ အလိုလိုက္ပါတယ္ သားကတေယာက္ပဲပါတာကိုး အမႏွစ္ေယာက၊္ က်ေနာ္ ၿပီးေတာ့ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္ က်နာ့္ေအာက္ကညီမေလးက က်ေနာ္နဲ႕ ၂ ႏွွစ္ကြာပါတယ္ အငယ္ဆံုးညီမ ေလးက ၆ ႏွစ္ကြာပါတယ္ အေဖအေမက အငယ္ဆံုးမေလးကိုအခ်စ္ဆံုးပါ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ ေယာကၤ်ားေလး တေယာက္တည္းမို႕ အလို လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က က်ေနာ္ ေၾကာက္ရတဲ့ (ငယ္ေၾကာက္လို႕ေခၚရမဲ့) သူ ၂ ေယာက္ရွိပါတယ္္။ အိမ္နားမွာေၾကာက္ရတာ ေက်ာ္ဦး လို႕ေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းပါ ေက်ာင္းမွာေၾကာက္ရတာ သိန္းညြန္႔လို႕ေခၚတဲ့ သူငယ္ ခ်င္းပါ။ က်ေနာ္တို႕အိမ္နားမွာရွိတဲ့ ခေလး ေတြထဲမွာ ေက်ာ္ဦးက ဗိုလ္ပါ။ ကစားေနရင္းနဲ႕ သူမ ေက်နပ္ရင္မေက်နပ္သလို အႏိုင္က်င့္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္သူ႕ေၾကာင့္ ငိုခဲ့ရေပါင္း မနည္းပါဘူး တခါတေလ က်ေနာ့္အေမက သူ႕အေမကို က်ေနာ့္ကို ေက်ာ္ဦးထိုးလိုက္ရင္ သြားတိုင္ေပမဲ့ သူ႕အေမက ဆံုးမလိုက္ပါ႕မယ္ ေျပာၿပီး ေနာက္ကြယ္ၾက ေက်ာ္ဦးကို ဘာမွာလုပ္တာမဟုတ္ေတာ့ ေက်ာ္ဦးကေတာ့ က်ေနာ္တို႕ကိုဆက္အႏိုင္က်င့္ေနၿမဲပါ။
က်ေနာ္တခါတေလ ျပန္ခ်ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ငယ္ေၾကာက္ဆိုေတာ့ သူကဖိလုပ္လိုက္ရင္ က်ေနာ္ငိုရတာပါပဲ တခါတေလအိမ္ကိုမေျပာရဲ ပါဘူး က်ိတ္ခံခဲ့ရတာေတြ မနည္းပါဘူး စိတ္ထဲမွာေတာ့မေက်နပ္ပါဘူး ျပန္လွန္ဘို႕ကလဲ သူ႕ကိုမႏိုင္ျဖစ္ေနၾကတာပါ က်ေနာ္လိုပဲ ေက်ာ္ဦးကိုေၾကာက္ရတဲ့ ခေလးေတြခ်ည္းပဲ ကစားၾကရင္ေတာင္မွ ေက်ာ္ဦးလာရင္အပါမခံ ဘူးဆိုၿပီးေျပာၾကပါတယ္၊ သူမလာခင္ေလးပါ သူလာေတာ့လဲေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ အပါခံခဲ့ၾကရတာပါ။ တခါတေလ က်ေနာ္တို႕ခ်ည္း (ေက်ာ္ဦးမပါ) စစ္တိုက္တမ္းကစားၾကရင္ ေက်ာ္ဦးတို႕အိမ္ဘက္ကို အေျမာက္နဲ႕ပစ္ၾကတာ။ေက်ာ္ဦးကိုမုန္းၾကတာကိုး က်ေနာ္ခေလးဘဝေပမဲ့ က်ေနာ္မွတ္မိတယ္ က်ေနာ္ ေက်ာ္ဦးကိုေခ်ာင္းခ်ဘို႕ႀကံဘူးတယ္ အထမေျမာက္ခဲ့ဘူး သူကလူကပုေပမဲ့ ကိုယ္လံုးႀကီးၿပီး နပန္းလံုးတာသန္တယ္ က်ေနာ္က အရပ္ရွည္ေပမဲ့ သူနဲ႕နပန္းလံုးရင္ခံရတာခ်ည္းပဲ က်ေနာ္ ၁၁ ႏွစ္ေလာက္ ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာ္ဦးအေမက ေနာက္ေယာကၤ်ားေနာက္ လိုက္သြားတာ သူတို႕အိမ္မာ သူ႕အေဖပဲရွိေတာ့တာေပါ႕ ေက်ာ္ဦး ကေတာ့ အႏိိုင္က်င့္တတ္တဲ့အက်င့္က မေပ်ာက္ေသးဘူး သူက ေက်ာင္းမေနေတာ့ဘူး က်ေနာ္က ၅ တန္းေရာက္လာၿပီေလ။ ၅ တန္းမွာ အထက္တန္းေက်ာင္းေျပာင္းေနရေတာ့ လူ႕ သဘာဝအျမင္ နည္းနည္းက်ယ္လာတာေပါ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ မ်ားလာၿပီေလ တရက္ က် ေနာ္ေက်ာင္းကျပန္လာတာ ဗိုက္ကလဲဆာလာတာေပါ႕ အိမ္ကိိုသုတ္ေျခတင္ျပန္လာတာ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာ္ဦးက က်ေနာ္ကိုဝင္တိုက္တယ္ တမင္လုပ္တာပါ က်ေနာ္ဒါေပမဲ့ ဘာမွ မေျပာပါဘူး သူနဲ႕လဲ ေလးတန္းေလာက္ကတည္းက သိတ္မေပါင္းေတာ့ဘူးေလ ေက်ာင္းမွာေဘာ္လံုးကန္ရင္း တျခားရပ္ကြက္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါင္းလာေတာ့ သူ႕ကိုသိတ္ဂရုတစိုက္မေပါင္းျဖစ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္အိမ္ေရာက္ေတာ့ ထမင္းနည္းနည္းစားတယ္ အိမ္စာေလးနည္းနည္းလုပ္လိုက္တယ္ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာ ခုနက ေက်ာ္ဦးက်ေနာ့္ကိုလုပ္လိုက္တာ ျပန္စဥ္းစားမိလာတယ္။
က်နာ္လမ္းထိပ္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္ က်ေနာ္ဆံုးျဖတ္ၿပီးသား ဒီေကာင့္ကိုျပန္ေဆာ္မယ္လို႕ သူတို႕က ေဘာ္လံုးကန္ေနတာ တျခားသူ ေတြက က်ေနာ့္ကိုေတြ႕ေတာ့ မင္းပါမလားတဲ့ က်ေနာ္ကရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕လာတာ လမ္းေဘးမွာ ဝါးပိုင္းက်ိဳးေလးလဲေတြ႕ထားတယ္ေလ ဒါေပ မဲ့ငယ္ေၾကာက္ကိုျပန္လွန္ရမွာဆိုေတာ့ အသားေတာ့နည္းနည္းတုန္ေနတယ္ က်ေနာ္ဝင္ပါ လိုက္တယ္ ထံုစံအတိုင္းေက်ာ္ဦး က်ေနာ္ကိုလူခ်တယ္ က်ေနာ္လဲျပန္ခ်တယ္ ခနေနေတာ့ က်ေနာ္တို႕ထိုးၾကပါေလေရာ ေက်ာ္ဦးကိုက်ေနာ္ျပန္ခ်ေတာ့ က်န္တဲ့သူ ေတြလအံၾသေနၾကေလရဲ႕ ေက်ာ္ဦးကငယ္ႏိုင္ဆိုၿပီး အလြယ္တကူစဥ္းစားတယ္ က်ေနာ့္ကို ရင္ဘတ္လာတြန္းတယ္ က်ေနာ္ကသူ႕ကို အားရပါးရထိုးခ်လိုက္တယ္ သူမႊန္သြားတယ္ က်ေနာ္ဖိထိုးတယ္ ခနလူျခင္းအကြာမွာ ခုနက ဝါးေခ်ာင္းေျပးဆြဲလိုက္တယ္။ သူေတာ္ေတာ္အံ့ၾသေနတယ္ က်ေနာ္တကယ္ပဲ သူ႕ကိုဝင္ရိုက္တယ္ ေဘးကလူႀကီးေတြဆြဲလို႕ က်ေနာ္တကယ္ေဒါသ ထြက္ေနတာ ပတ္ဝန္းက်င္ကက်ေနာ္ဘက္က သူတသက္လံုး အႏိုင္က်င့္လာတာ လူတိုင္းသိတာကိုး ဆိုပါေတာ့ဒါနဲ႕ပဲပြဲၿပီးသြားတယ္။ ေက်ာ္ဦးႏွာေခါင္းေသြးလွ်ံသြားတယ္ က်ေနာ္လဲႏႈတ္ခမ္းေပါက္သြားတယ္ သူ႕မ်က္လံုးတဖက္လဲေရာင္လို႕ လက္မွာလဲပါတ္တီးနဲ႕ ဒီ႕ေနာက္ကတည္းကေက်ာ္ဦးဟာ က်ေနာ့္ကိုေရာ အနီးအနားမွာရွိတဲ့သူေတြကိုေရာ သိတ္အႏိုင္ မက်င့္ရဲတာေတြ႕ရေတာ့တယ္။
သိန္းညြန္႕ကေတာ့ ၃ တန္းႏွစ္ကတည္းက က်ေနာ့္ကိုအႏိုင္မက်င့္ရဲေတာ့တာပါ က်ေနာ္ ေပတံနဲ႕ျပန္ခ်တာ အဲ့ဒီ့ကတည္းက က်ေနာ္ကိုအႏိုင္မက်င့္ရဲေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္အရြယ္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့လဲ မတရားရင္မခံတဲ့စိတ္ အားနည္းတဲ့သူကိုေဖးမတတ္တဲ့ စိတ္ ဒါေတြေတာ္ေတာ္လုပ္ျဖစ္ပါတယ္ အခုအခ်ိန္အထိ မတရားတာကိုရင္ဆိုင္အံတုေနေလ့ရွိပါ တယ္ အဲ့ဒါ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က က်ေနာ္မွတ္မွတ္ရရ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကေန သခၤန္းစာရလာတာပါပဲ။ က်ေနာ့္အေဖေျပာသလို အိမ္က်ယ္ ျဖစ္မွာ က်ေနာ္သိတ္စိုးရိမ္ပါတယ္ ကုိယ့္ထက္အားနည္းတဲ့သူ ႏွိမ့္ပါးတဲ့သူေတြကို အႏိုင္မက်င့္ဘို႕ အင္အားနဲ႕မတရားအႏိုင္က်င့္တတ္တာေတြ၊ မတရားလုပ္ေနတာေတြေတြ႕ရင္ မတရားတာကို ရင္ဆိုရင္ဆိုင္တုန္႔ျပန္တဲ့စိတ္ ဒါေတြဟာ က်နာ္႕ဘဝအေတြ႕အႀကံဳေတြကေန ျပဌာန္းေပးလိုက္တယ္ဆိုတာ ႀကီးလာေတာ့သေဘာ ေပါက္လာေတာ့တာပါပဲ။
ေက်ာင္းသားေလာက၊ႏိုင္ငံေရးေလာက၊လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး အခုလက္ရွိ ဘေလာ့ဂါ ေလာကအဆံုး မတရားလုပ္တတ္တဲ့ သူေတြေတြ႕ရင္ က်ေနာ္မႀကိဳက္ပါဘူး အထူးသျဖင့္ အင္အားနဲ႕ အႏိုင္ယူတတ္တဲ့အက်င့္ရွိတဲ့ ဘယ္သူ႕ကိုမဆို မဟုတ္မခံစိတ္နဲ႕ ရင္ဆိုင္ခ်င္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လဲပဲ မတရားတဲ့ စစ္အုပ္စု၊ စစ္အစိုးရကိုဆန္႕က်င္ေနတာပါ။ တေလာက သတင္းထဲမွာၾကားလိုက္ရ ပါတယ္ အထက္ဗမာျပည္ေက်ာင္းသားသမဂၢက ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို ေထာင္ ၁၀၄ ႏွစ္တဲ့ မတရား လုပ္လိုက္တာေနာ္ က်ေနာ္ေတြးမိတယ္ တေန႕ေတာ့ စစ္အုပ္စုဟာ ေက်ာ္ဦးဆိုတဲ့ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ေၾကာက္ခဲ့ရတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက ကစားေဖၚလို တေန႕မွာက်ိဳးေၾကေနေအာင္ အတုန္႕ျပန္ခံရလိမ့္မယ္ဆိုတာေတာ့ မလြဲမေသြပါပဲ။ က်ေနာ္သိတာေတာ့ ႏိုင္တုန္းမွာ မတရားလုပ္ထားရင္ တေန႕မွာ အျပင္းအထန္တုန္႕ျပန္ခံရလိမ့္မယ္ဆိုတာပါပဲ…မတရားမႈဟူသမွ်က်ဆံုးပါေစ…။
ဂင္ႀကီး
Thursday, January 8, 2009
ဒီေခတ္ရဲ႕"ရင္လ်ားယဥ္ေက်းမႈ" (လူထုစိန္၀င္း)
ေက်ာင္းသား။ ။ဆရာၾကည့္ေစခ်င္လို႔ စီဒီတခ်ပ္လာေပးတာခင္ဗ်။
ေက်ာင္းသူ။ ။ အဲဒါၾကည့္ၿပီး ဆရာ့သေဘာထားေမးမလို႔ပါ။ ေနာက္တေခါက္ထပ္လာပါဦး မယ္။
ဆရာ။ ။ ဘာအေခြမ်ားလဲကြဲ႔။ ခုတေလာေဘာလံုးပြဲေတြပဲ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ႐ုပ္႐ွင္ေတြ မၾကညျ့္ဖစ္တာၾကာၿပီ။
ေက်ာင္းသား။ ။ ဖက္႐ွင္ျပပြဲေခြ တခုပါဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းတက္ တုန္းက မိန္းကေလးေတြ ေဘာင္းဘီ၀တ္တာ၊ဆံပင္တိုထားကို ဆရာက အားေပးတယ္ မဟုတ္လား။ ခုေခတ္ မိန္းကေလးေတြ ၀တ္ပံုစား ပံုေတြကိုေကာဆရာဘယ္လို႐ႈျမင္သံုးသပ္မလဲဆိုတာ သိခ်င္လို႔ပါ။
ေက်ာင္းသူ။ ။ က်မက ခုထိ ဆံပင္တိုထားတုန္းပါဆရာ။ ေခတ္မီ ဆန္းသစ္တာကို လည္း သေဘာက်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုေခတ္မိန္းကေလးေတြကေတာ့ နည္းနည္းလြန္ကဲ ေနသလားလို႔ပါ။အဲဒါေၾကာင့္ ဆရာ့အျမင္သိခ်င္တာပါ။
ဆရာ။ ။ မင္းတို႔ စီဒီ မၾကည့္ေတာ့ပါဘူးကြယ္။ ဒီအတိုင္းပဲ ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့။
ေက်ာင္းသား။ ။ မဟုတ္ဘူးဆရာ...ၾကည့္လိုက္ပါဦး။ ေနာက္တေခါက္က်မွ ေဆြးေႏြးပါမယ္။
ဆရာ။ ။ ဆရာ ၾကည့္ၿပီးပါၿပီးကြဲ႔။ ေခတ္ေနာက္မက်ပါဘူး။ ဒီအေခြေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္။ ဖက္႐ွင္႐ိႈးေခြဆို အတူတူ ေနမွာပဲကြယ္။ ဟုတ္တယ္မို႔လား။
ေက်ာင္းသား။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ။ အားလံုးအတူတူပါဘဲ။ အဲဒီလိုဆို အခု ဆရာ့အျမင္ ေျပာလို႔ရတယ္ေပါ့ေနာ္။
ဆရာ။ ။ အေခြမၾကည့္ဖူးခင္ကတည္းက ဒီေခတ္ရဲ႔ "ရင္လ်ားယဥ္ေက်းမႈ" ကို ဆရာသိေန ျမင္ေနပါတယ္ကြဲ႔။ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ေတြ႔ေနရတာပဲ။
ေက်ာင္းသူူ။ ။ ဖက္႐ွင္႐ိႈးေတြကို ဆရာ ဘယ္လိုျမင္သလဲ႐ွင့္။
ဆရာ။ ။ ေျပာရမွာ အားေတာ့နာတယ္ကြယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို မတင့္တယ္ဘူးလို႔ပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ တခါတခါ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံျခား စီဒီေခြမ်ား မွားၿပီးယူလာၾကသလားလို႔ေတာင္ ထင္လိုက္မိတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြလည္း ေတြ႔ရျမင္ရတယ္။
ေက်ာင္းသူ။ ။ တခ်ိဳ႔မ်ား ဆရာရယ္ က်မတို႔ မိန္းမခ်င္းေတာင္ ၾကည့္ရတာ မ်က္စိ႐ွက္မိပါတယ္။
ေက်ာင္းသား။ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေတြလည္း မ်က္စိ႐ွက္ပါတယ္ခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း အဂၤလန္သြားၿပီး ဘြဲ႔လြန္ယူလာခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို႐ိႈးပြဲေတြေတာ့ မေရာက္ဖူးလို႔ မေျပာတတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ၀တ္စားဆင္ယင္တာ ဒါေလာက္ မ႐ိုင္းပါဘူး။
ေက်ာင္းသူ။ ။ က်မတို႔လည္း ဗမာပီပီ ေရခ်ိဳးၿပီး ထြက္လာရင္ ရင္လ်ားနဲ႔ ထြက္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တဘက္ႀကီးႀကီးနဲ႔ေတာ့ လံုေအာင္ ျခံဳထားပါေသးတယ္။ အခုေတာ့ ဆရာရယ္ စင္ေပၚ မွာ မီးေမာင္းေတြေအာက္မွာ ေက်ာဗလာက်င္းၿပီး ထြက္လာလိုက္နဲ႔၊ ရင္ဘတ္ တ၀က္ေဖာ္ၿပီး ထြက္လာလိုက္နဲ႔ တခါတေလမ်ားကိုဆို ေအာက္က ရင္တမမ ျဖစ္ေနရတာ။ သူတို႔ ရင္ လ်ားႀကီး ဘယ္ေတာ့မ်ား ေလွ်ာက်သြားမလဲလို႔ က်မျဖင့္စိတ္ပူလိုက္ရတာ ဆရာရယ္။
ေက်ာင္းသား။ ။ ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္ထဲမွာ ေ႐ႊငါးေလးေတြ ဆတ္ဆလူး ကူးခတ္ေနတာ ၾကည့္ရသလိုပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေအာက္ေမ့မိတယ္။ ဆရာက အျမဲတမ္း မိန္းကေလးေတြ ဟာ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ တန္းတူ ဘာမဆို လုပ္ႏိုင္ရမယ္။ သြားရဲ လာရဲ ေျပာရဲ ဆိုရဲ ႐ွိရမယ္။ ေျခတလွမ္း ကုေဋတသန္းဆိုတဲ့ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မိန္းကေလးေတြလဲ ဘတ္စကားတိုးတက္ တိုးဆင္း လုပ္ေနရတာပဲ။ ေဘာင္းဘီ၀တ္ေတာ့ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္၊ ေပါ့ပါးဖ်တ္လတ္တယ္လို႔ ေျပာေနက် မဟုတ္လား။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆရာ ဘာေျပာမလဲဆိုတာ သိပ္သိခ်င္ေနတာ။
ဆရာ။ ။ ေ႐ွးေခတ္တုန္းကေတာ့ မိန္းကေလးဆိုတာ "ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ" ေနၿပီး "အိမ္တြင္းမႈလုပ္ သိမ္းထုတ္ေသခ်ာ" ႐ွိေအာင္သာ အေလးထား ဆံုးမခဲ့ၾကတာေလ။ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါနဲ႔ေတာ့ ကိုက္ညီမွာေပါ့။ ေယာက်္ားက စီးပါြး႐ွာၿပီး မိန္းမက အိမ္ေထာင္ ထိမ္းသိမ္းေရး လုပ္ရတာကိုး။ ခုေခတ္က်ေတာ့ အိမ္႐ွိသမွ် လူကုန္ထထြက္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မွ ေတာ္ကာ က်တာေလ။ ဒီေတာ့ မိန္းကေလးေတြလည္း အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ပညာေတြ သင္ရ၊ အလုပ္လုပ္ရ၊ ခရီးေတြ သြားရ လုပ္ၾကရတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ "ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ" ေနလို႔ ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မလဲ။ ပိေနတဲ့ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို တြန္းခ်ၿပီး မားမားမတ္မတ္ ထရပ္ၾကရမွာေပါ့။
ေက်ာင္းသား။ ။ ခုဟာက မားမားမတ္မတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆရာရဲ႔၊ ေကာ့ေကာ္ ကန္ကား ျဖစ္ေနလို႔ ေျပာေနရတာ၊ ကန္ေတာ့ေနာ္ဆရာ၊ ကန္ေတာ့၊ ကန္ေတာ့။
ေက်ာင္းသူ။ ။ ဟုတ္တယ္ဆရာ၊ သူေျပာတာမလြန္ဘူး။
ဆရာ။ ။ ဆရာလည္း ေတြ႔ပါတယ္ကြယ္။ ဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ ေခတ္ေ႐ွ႔က ေျပးဖို႔ အျမဲတမ္း မင္းတို႔ကို တိုက္တြန္းခဲ့တာပဲ။
ေက်ာင္းသူ။ ။ ဟုတ္တယ္၊ ဆရာက ေခတ္ကို မီေအာင္လိုက္တယ္ဆိုတာတင္နဲ႔ မလံုေလာက္ဘူး။ ေခတ္ေ႐ွ႔ကကို ေျပးေနရမယ္လို႔ အျမဲေျပာခဲ့တာပဲ။
ဆရာ။ ။ ဆရာေျပာခဲ့တာက အေတြးအေခၚေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ အသိဥာဏ္ပညာေတြ ေခတ္ေ႐ွ႔က ေရာက္ေနေအာင္လုပ္ဖို႔ေျပာတာပါ။ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြ အေဆာင္အေယာင္ေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။
ေက်ာင္းသား။ ။ ခုေခတ္ လူငယ္ေတြက အႏွစ္ကိုပယ္ၿပီး၊ အကာကိုပဲ ယူေနၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႔ ဆရာရယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေပါ့ပ္ ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္း ေျပာျပတုန္းက ဆရာေျပာ ခဲ့တာေတြကို အခုမွတ္မိေနေသးတယ္။ ေပါ့ပ္..ဂီတ၊ ေပါ့ပ္..စာေပ၊ ေပါ့ပ္..ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုတာေတြဟာ၊ ဘုရင္ေတြ၊ မိဖုရားေတြနဲ႔ မွဴးႀကီးမတ္ႀကီးေတြကို နန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ နန္းထိုက္၀င္ သဘင္သမားေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ လူေတြၾကားထဲက လူေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔၊ လမ္းေပၚမွာ သီဆို တီးမႈတ္ကခုန္ၾကတဲ့ လူထုဂီတ၊ လူထုအႏုပညာ စစ္စစ္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆရာက ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့မွ ဆရာက ေနာက္ေခတ္လူငယ္ေတြက၊ ေပါ့ပ္ ဂီတ၊ ေပါ့ပ္..အႏုပညာရဲ႔ အႏွစ္သာရကို အတုယူရ ေကာင္းမွန္း မသိဘဲ၊ ဆင္းရဲသားေတြၾကားက ထြက္လာတဲ့ ေပါ့ပ္..အႏုပညာသမားေတြရဲ႔ စုတ္ျပတ္ႏုံခ်ာတဲ့ အ၀တ္အစားေတြကို အတုယူၿပီးေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအေကာင္းစားကို အနားေတြဖြာလန္ေအာင္လုပ္၊ ဒူးမွာျပဲေအာင္ျဖဲၿပီး ၀တ္ျပၾကတယ္။ အဲဒီက တဆင့္တက္လာ ေတာ့ ပညာမဲ့ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ေတြရဲ႔ စ႐ိုက္လို အတုယူၿပီး မူးယစ္ေဆး၀ါး၊ အရက္ေသစာနဲ႔ လိင္ကိစၥေတြမွာ အခ်ဳပ္အထိန္းမဲ့ ဗရမ္းဗတာ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ကုန္ၾကေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေပါ့ပ္ ဟာ နာမည္ပ်က္ရတာလို႔ ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။
ေက်ာင္းသူ။ ။ဆရာေျပာတဲ့အတိုင္းလည္း ျဖစ္ခဲ့တာပဲေနာ္။
ဆရာ။ ။ အဲဒါေၾကာင့္ "ေခတ္မီ"တာနဲ႔"လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီ"တာကို ခြဲျခားမသိႏိုင္ျဖစ္ေနၾက တာပါကြယ္။
ေက်ာင္းသူ။ ။ အဲဒီေတာ့ ႐ွိဳးပြဲေတြကို ဆရာဘယ္လိုျမင္သလဲ။
ဆရာ။ ။ ဆရာကေတာ့ မိန္းကေလးေတြကို စင္ေပၚမွာ ေယာက်္ားေတြအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖရ တဲ့ သေဘာမ်ိဳးမွန္သမွ်ကို မႏွစ္ၿမိဳ႔ဘူး။ ေယာက်္ားေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ အမ်ိဳးသမီးမွာ ဘာတာ၀န္မွ မ႐ွိဘူးလို႔ယူဆတယ္။
ေက်ာင္းသူ။ ။ဟုတ္ပါၿပီ၊ဒါမွက်မတို႔ဆရာကြ။
လူထုစိန္၀င္း
၂၄၊၁၀၊၂၀၀၈။
[ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း၊ အတြဲ(၁) အမွတ္ ၁၅၉၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၈ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္္။]
